(แอบหย่อนตัวเต็มแบบมีเซนเซอร์บายมาริอึ่ง😞💐)

[ STORY ]

เมื่อ 4 ปีก่อน
วันที่ 22/04 เวลา 11.05

ประตูของห้องผู้ป่วยถูกเลื่อนเปิดออก ใบหูของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของฝีเท้าสามชีวิตที่เดินเข้ามาใกล้

“ อ้อพวกนายเองเหรอ ”

เขาเอ่ยกับทั้งสามที่เข้ามา แม้ตามองไม่เห็น ไม่เห็นอีกแล้วเหมือนเมื่อก่อน

“ หมอบอกกับฉันว่า
ฉันคงจะต้องตาบอดตลอดชีวิตน่ะ ”

ความเย็นจากหิมะที่สัมผัสได้ผ่านปลายนิ้ว ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกลำบากอะไรนัก แต่ก็ส่งผลกับดอกไม้บนหัวทำให้ไม่ค่อยเบ่งบานเท่ายามปกติ

“ เนลอส ซิลวาริน ครับ ”

“ เรียกว่า เนลอส ก็ได้นะ ”

เขาแนะนำตัว ก่อนจะยกยิ้มให้พร้อมมือที่ยื่นไปรอจับ

“ ว่าแต่…ปล่อยให้มือเป็นแผลแบบนั้นจะดีหรอครับ ? ”

เห็นอีกฝ่ายบอกว่าโดนหิมะกัด ก็อดมองตามมือคนตรงหน้าไม่ได้

แม้มองไม่เห็นรอยยิ้มใต้ผ้าไหมพรม แต่ก็ได้รับมาชัดเจนผ่านดวงตา

จริงอยู่ที่ตุ๊กตาหิมะน่ารัก
แสดงว่าคนปั้นนั้น…

“ อืม…เก่งมากครับ ? ”

น้ำเสียงปนความสงสัยติดไว้ที่หางเสียง ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคาดหวังคำตอบแบบใด

“ ถ้าได้สักตัวก็ดีเหมือนกันครับ ”

เขายกยิ้ม ก่อนจะย่อตัวลงไปข้างอีกฝ่าย และเริ่มทำตุ๊กตาหิมะด้วยตัวเองบ้าง

“ ดูเหมือนคุณจะมีพรสวรรค์ด้านนี้นะ ”

“ ถ้างั้น..ไว้เจอกันนะครับ ”

เขายกยิ้มอย่างสุภาพ พร้อมโบกมือลา

“ ขอบคุณสำหรับดาวมาก ๆ เลย ”

โดยที่ไม่ลืมที่จะขอบคุณสำหรับของประดับที่ได้มา

ดูเหมือนคืนนี้เขาและรูมเมทจะมีไอเดียตกแต่งประตูเพิ่มมากขึ้นแล้วสิ

( ขอบคุณสำหรับรูทสั้นน่ารัก ๆ นะคะ 🫳🏼💗💕 )

Story : 21 April 2026 | 17:00 น.

เข้าสู่วันสุดท้าย ณ จุดเทียบท่าอลาสก้า ลมหนาวเบาลงเปิดทาง อย่าลืมซื้อของฝากของที่ระลึกติดตัว

หลังจากผ่านการแข่งขันมาสเตอร์เชฟที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ได้เข้าสู่สัปดาห์ที่สองของทริปนี้ตั้งแต่ออกตัวจากท่าเรือ ลอสแองเจลลิส

อีเมลขึ้นแจ้งเตือนผู้เข้าร่วมรายการและพนักงานทุกท่านกลับขึ้นเรือ เสียงสัญญาณประกาศจากกัปตันแจ้งกำหนดการสำหรับจุดหมายต่อไป

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ปลายเส้นผมของเนลอสก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดลง คล้ายต้นไม้ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ

เขาสวมเสื้อคอเต่าทับด้วยโค้ทตัวนอกสีอ่อนปกป้องร่างกายจากอากาศหนาวเย็น

เมื่อพบคนตรงหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว เขาก็ชะงักเล็กน้อย

“ ปั้นตุ๊กตาหิมะหรอครับ ? ”

สายตาของเขาจับจ้องตุ๊กตาหิมะขนาดเท่าฝ่ามือ ก่อนจะระบายยิ้มเล็ก ๆ อย่างเอ็นดู

“ น่ารักจังเลยนะครับ นั่นน่ะ ” เขาชี้ไปที่ฝ่ามือ

#MMM_โรลเปิด
ร้านขายของแถบท่าเรือ | แยกรูท | 4 pm

“…”

หนุ่มหน้าบึ้ง(?)คนหนึ่งยืนกอดอกพิงกับเสาไฟ ท่าทางไม่สะทกสะท้านกับอากาศหนาแถมโยกหัวตามจังหวะเพลงที่ฟังอยู่ ในมือมีถุงกระดาษมากกว่าสามใบ

ดูท่าจะยืนรออะไรบางอย่างอยู่เพราะเขาก้มลงเช็คมือถือบ้างเป็นครั้งคราว

และในตอนนั้นเองเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ

(แวะมาบวกสั้นๆ ได้นะคะ ควินโดนใช้มาซื้อของในเมือง🛍️)

🌿🤍

cms: Namol404

#MMM_โรลเปิด
[อลาสก้า, ตอนค่ำ]

ลมหายใจสีขาวลอยกระทบอากาศเย็นจัดทันทีที่ประตูกระท่อมไม้ปิดลงด้านหลังคุณ เสียงลมครางต่ำผ่านแนวสนที่ปกคลุมด้วยหิมะดังหวิว ๆ

ชายหนุ่มในเสื้อแจ็กเก็ตสีดำตัวโคร่งตกทิ้งน้ำหนักอย่างสวย ๆ ขนเฟอร์สีน้ำตาลเทารอบคอเสื้อไหวเบาเมื่อโดนลม

“คืนนี้ออโรร่าชัดกว่าทุกคืนในรอบสัปดาห์"

เขาถอนมือออกจากกระเป๋า แล้วยื่นมาทางคุณอย่างไม่รีบร้อน

“มาไหมครับ?”

#MMM_โรลเปิด| แยกรูท
อลาสก้า, บนเรือ เวลาดึกๆ
---------------
ลูคัสยืนพิงราวเรืออยู่ตรงมุมเงียบๆมือหนึ่งถือเบียร์ อีกมือสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันหนาว ลมเย็นจากทะเลพัดมาเรื่อยๆ

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่....
พอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ลูคัสก็หันมามองเล็กน้อย

“ตรงนี้เงียบดี… มองดาวชัดพอๆกับในหมู่บ้านเลยครับ”
"สนใจดูด้วยกันไหมครับ?"

( เดี๋ยวขอปักไว้ก่อนนะคับบ 🙌🏼 )

( ช่วยมาทำให้รอยยิ้มนี้เกิดได้มั้ยค้าบ 🥺🥺 )

( ตัวเร้กตัวน้อยเลยหรอ 🫳🏼🫳🏼 )

#MMM_โรลเปิด
เมืองน้ำแข็งวันที่ 2 | โกงเวลาช่วงว่างๆยามบ่าย

จังหวะที่กำลังเดินเข้าไปในหมูบ้านน้ำแข็งเพื่อหาซื้อของที่ระลึก

"หิมะล่ะ.."

เสียงพึมพำเล็กๆเอ่ยขึ้น ฝีเท้าหยุดลง พร้อมสองมือที่แบรับเอาเกล็ดสีขาวซึ่งโปรยลงมาจากฟากฟ้า

สิ่งนี้คือสัญลักษณ์ที่ทำให้เธอเข้าใจถึงความหนาวนเวลานี้ก็เท่านั้น

และเมื่อเธอหันสบตากับคุณ เธอก็ยิ้มให้พร้อมกับใบหน้าแดงเรื่อ

"เกล็ดหิมะ มันสวยเนอะคะ?"

( น่ารักมาก😭🫳🏼🫳🏼 )

( เต้นเร็วผิดจังหวะไหมคะ ใจสั่นรึเปล่า )

( มาม้ะ มาให้ดูแลใกล้ ๆ หน่อยสิครับ )

“ เนลอส ซิลวาริน ครับ ”

เขายื่นมือไปรอจับมือเช็คแฮนด์

“ ฝากตัวด้วยนะครับ ”
“ ถ้ามีอะไรก็เรียก หรือมาหาที่ห้องได้นะครับ ”

( มาตอบโรลแล้วคับ ขอโทษที่หายไปเลยนะครับTT )

“ เนลอส ซิลวาริน ”

เขายกยิ้มสุภาพประดับใบหน้า ก่อนจะยกมือไปเช็คแฮนด์อีกฝ่าย

“ …เรียกผมว่าเนลอสก็ได้ครับ ”

“ ขนแบบนั้น…เจ้าของคงจะเป็นนกนางนวลไม่ก็นกพิราบสีขาวรึเปล่านะ ? ”

น้ำเสียงติดเล่นเล็กน้อย นึกเดาสายพันธุ์ของขนนกที่อีกฝ่ายถือ

“ คุณจะทำยังไงกับมันต่อหรอครับ ? ”

( ขอโทษที่ตอบช้านะคะTT )

“ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ”

เรียวมือสีเขียวยื่นไปจับพร้อมกับเขย่าเบา ๆ

“ ผมหรอ…? “

“ คงจะเป็นใครที่มีจิตใจดีและจริงจังในความสัมพันธ์ ”

“ รู้สึกสบายใจแม้ไม่ต้องพูดอะไร…ล่ะมั้งครับ ”

ว่าจบสายตาของเขาก็วางที่คนตรงหน้า

“ หรือว่าหมายถึงรูปลักษณ์ภายนอกล่ะครับ ? ”

( ขอโทษที่มาตอบซะช้าเลยนะคะTT /กราบ )

( เริ่มตรวจด้วยการฟังเสียงหัวใจก่อนน้า /เอาหูแนบอก )

( แล้วคนนี้อยากให้ดูแลด้วยไหมครับ )

( โอ้ยยย โดนเพ้ทๆๆ🥺🥺 )

ส่ายหัว ปฏิเสธที่มันเข้าใจยาก

“ น่าสนใจมากครับ ”

“ โอ้…ผมไม่ได้ถามเยอะไปใช่ไหมครับ ? พอดีผมตื่นเต้นไปหน่อย ”

เขาเกาแก้มเบา ๆ ก่อนจะก้าวถอยออกมา

“ ถ้าคุณสะดวก ก็อยากจะชวนพูดคุยกันมากกว่านี้นะครับ ”

“ งั้นผมขอแค่พวกใบไม้ที่สลัดใบดีกว่าครับ ”

ยกยิ้มเบา ๆ ขณะที่กำลังเดินขึ้นบันได

( แงง ขอโทษที่ตอบช้านะคะ พร้อมมาตอบเต็มที่แล้วคับ ! )

#WelcomeParty_MMM3

“ ไม่แน่ใจว่าจะเรียกเสน่ห์ได้ไหมนะ ”

“ ...แต่คงเป็นที่ผมดูแลคนอื่นเก่งล่ะมั้งครับ ”

( มาสายมาก ๆ แต่ก็ยังมานะคะ )

“ ถ้างั้นผมขอรับไว้แล้วกัน...ขอบคุณมากครับ ”

“ ห้องผมอยู่ถัดไปจากคุณเอง ”

เนลอสยิ้ม พลางชี้ไปทางห้อง 1003

“ ถ้าไม่ได้ใช้ จะเอามาคืนนะครับ ”

#MMM_PROJECT_SS3

「　Let’s adventure ~ ! ٩( ᐛ )و 」

[ NPC ]

[ Arlo the alpaca | Paca Cruise mascot ]

☆〜〜〜〜〜〜〜〜〜〜〜〜☆

(นี่คือพนักงานเงินเดือนค่าแรงขั้นต่ำในชุดมาสคอต ไม่ใช่อัลปาก้าจริงๆ รณรงค์ไม่กินอาร์โล)

Talk Role Co : DM24/7

“ ให้ผมหรอครับ ? ”

/มองดาวที่อีกฝ่ายยื่นให้แบบงง ๆ

🌿 : คุณดูชอบและใส่ใจการดูแลพืชมากพอตัวเลยนะครับ ดีใจแทนพวกเขาจัง