#THK_RPG

" อ๊ะ? เธอเองก็หลุดเข้ามาที่นี่เหมือนกันหรอ? "

ภูติดอกไม้ที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยทักทาย

ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ [คุณ] จะเจอเข้ากับเครื่องเกมเก่าประหลาด ๆ ตกอยู่ตรงริมถนนทางเดินบนเกาะ พอคุณจับมันก็ได้เข้ามาติดในเกมเป็นเวลา 1 วัน ? ( เท่ากับ 1 ชม.ในโลกจริง ) จะทำไงดีล่ะ...?

สุ่มอาชีพในเกมตรงนี้ จิ้ม👉 bit.ly/thkrpg

(มาเปิดแท็กวาดเล่นค่ะ มาเล่นกันเยอะ ๆ น้า!)

" เอาเป็นร้านซูชิดีกว่า แบบสั่งเป็นเซต ๆ ไป น่าจะดีนะ ปลาเนี่ย ถึงจะแล่บ่อยตอนทำงานพิเศษก็เถอะ แต่โอกาสได้กินน้อยสุด ๆ เลย อีกอย่าง "

" ให้เซยะกินปลาเข้าไปเยอะ ๆ จะได้ฉลาด ๆ ไง! "

แม้จะเป็นข้อเท็จจริง ก็เถอะ แต่เธอก็แค่พูดติดตลกเท่านั้นละนะ

(2-F)

เธอมือเอาที่ยังเหนียวเหนอะขึ้นจับคางและเอียงคอคิด เอาจริง ๆ ในห้างแบบนี้ไม่ว่าร้อนไหนสำหรับเธอก็เป็นมือพิเศษทั้งนั้น แต่ถ้าเป็นปลาก็คงดี เพราะเธอไม่ได้กินนานแล้วด้วย อีกอย่างถ้าสั่งแบบเซตมาแล้ว อร่อยมาก ๆ ก็ขอห่อกลับไปให้น้อง ๆ ได้กินของดี ๆ ด้วยเธอจึงเอากำปั้นทับฝ่่ามือแล้วบอกอีกฝ่่ายฅ

(2-3)

กลิ่นหอมที่มาจากอีกฝ่ายเธอก็พอได้กลิ่น แต่พอดีว่าไม่ใช่ผู้หญิงละเอียดอ่อนเรื่องพวกนี้นัก จึงไม่ได้ทักอะไรออกไป แต่ในใจก็แค่คิดว่าหอมดีเท่านั้น

" ถ้าถามว่าอยากกินอะไรงั้นหรอ. . ."

(2-2)

" อ่ะ ! เดียวเถอะ นี้นายเห็นฉันเป็นตัวเชื้อโรคหรือไงเนี่ย !"

พอมือถูกดึงไปกดแอลกอฮอล์จนล้ม เธอก็ทำท่าล่นลานเบา ๆ ก่อนจะต้องเอามืออีกข้างมาประคลองไม่ให้ แอลกอฮอล์นั้นหยดลงพื้นของห้าง พลางเงยหน้าขึ้นไปมองค้อนเซยะ และกล่าวกับอีกฝ่ายแบบเดือดปุด ๆ สองมือก็ถู ๆ เพื่อให้เจลแอลกอฮอล์ระเหยไปจนหมด แต่ก็คงความเหนียวเหนอไว้นิดหน่อย

(2-1)

#THK_ปิดโรล
@thk-kirisakiichika.bsky.social

Time : 17:12 PM.
ณ ห้างสรรพสินค้า

ตามที่เคยให้สัญญากับอิจิกะไว้เมื่อเขาวิ่งแพ้(?) หรือต้องเรียกว่ายอมแพ้ให้มากกว่าเขาได้นัดเธอไว้ที่ห้างหลังเลิกเรียนเพื่อเลี้ยงอาหารถึงจะยังจะไม่ได้คิดไว้ว่าจะเลี้ยงอะไรแต่คงต้องตามใจคนชนะแหละนะ

“...ยัยนั่นคงแต่งตัวธรรมดาๆสไตล์ Vintage มาแน่ๆทำไมไม่หัดทำตัวเหมือนผู้หญิงทั่วไปมั่งวะ”

[ Nishimonsen Byakuya's Story : วันผู้ปกครอง ]

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่วุ่นวาย......มั้งนะ ?

เบียคุยะยืนรอใครบางคนอยู่ท่าเรือด้วยท่าทางตื่นเต้นเป็นพิเศษ เหมือนกับเด็กที่กำลังรอดูหนังในโรงหนังครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้น

ทันทีที่แม่ของเขาเดินลงมา สิ่งแรกที่แม่ของเขาพูดก็คือ...

" เบียคุยะ ลูกก่อเรื่องอะไรไว้สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ! "

วันนี้เธอก็มาที่ห่างพร้อมกับชุดตัวเก่ง ที่ค่อนข้างเก่านั้นแหละ เอาจริงชุดออกมาข้างนอกของอิจิกะนอกจาก ชุดนักเรียนที่ทับด้วยชุดพาร์ทไทม์ก็มีอยู่ไม่เกิน 5 ชุด แต่ธีมสีก็ใกล้ ๆ กันน้ำตาล ขาว หรือ ไม่ก็ สีครีม เธอใส่พวกมันสลับกันบ้าง เพื่อไม่ให้ดูจำเจเกินไป แต่สำหรับเพื่อบนโซเซียลมีเดีย อย่างเซยะยังไงก็คงจำได้นั้นแหละ

" แหม่ แต่งตัวมาเกินไปสำหรับการมากินข้าวหรือเปล่าเนี่ย "

(1-F)

เธอยืนอยู่ใกล้ ๆ ตอนที่สะกิดไหล่แล้วคนที่ การตอบสนองดีกว่าคนปกติอย่างเซยะคงรีบหันมาแน่ เธอก็เอานิ้วยกขึ้นเพื่อหยุดใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นแหละ แต่มันจะกลายเป็นภาพเหมือนกับเธอเอามือจิ้มแก้มของอีกฝ่ายแทน

(1-2)

วันนี้อิจิกะ มาช้ากว่าที่ควรเป็นปกติแล้วเธอจะเป็นประเภทที่มาก่อนนัดประมาณ 15-30 นาทีเป็นอย่างต่ำแท้ ๆ แต่วันนี้เธอดันเสียเวลาก่อนกับการแต่งตัวมากไปสักหน่อย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มีชุดให้เลือกใส่มากมายก็เถอะ เธอเดินมาเจอเข้ากับ เซยะที่กำลังยืนพึมพำ ๆ อะไรอยู่คนเดียวก็เลยเดินเข้าไปสะกิดเจ้าตัว

" พูดอะไรอยู่คนเดียวนะ พิลึกคน "

(1-1)

( โอ้ไม่นะ My baby ! 😭 )

[ Karimu Story อีกแล้ว ]

(ขออนุญาตลงใหม่ อันก่อนใช้ภาษาเบร๋อมากครับ)

(😨)

( ดะ เด็กโดนลักพาตัวงั้นหรอ )

[Aeri‘s Story : วันผู้ปกครอง]

ผู้ปกครองของคุวะชิมะ เอริในครั้งนี้ก็เป็นผู้เป็นมารดาอีกตามเลย

มีใครทักไหมนะ ว่าทั้งสองคนเหมือนกันอย่างกับแกะ?

แล้วทำไมเอริถึงดูเรียบร้อยกว่าปกติล่ะ?

[Ichika Story | วันผู้ปกครอง]
#THK_COMMU
มะม๊า: "Darling~ อากาศที่นี่แห้งกว่าบาร์เซโลนาอีก~"
ป๊ะป๋า: "ด-ดาร์ลิ้ง!? เดี๋ยวสิ ใครเขาเรียกแบบนั้น…"
มะม๊า: "ที่บริษัทคิดว่าเราหย่ากันแล้ว ฉันต้องพาคุณมาเปิดตัวใหม่เลยไหม~?"
ป๊ะป๋า: "เอ. . .เอ๋"
อิจิกะ: "ช่วยรักษาความสงบหน้าโรงเรียนด้วยค่ะ คุณพ่อคุณแม่"

คุณแม่ที่บินมาจากสเปนดันทำตัวโดดเด่นซะขนาดนี้ หน้าโรงเรียนซะได้

ของพวกเขาที่บางคนก็ดูตั้งอกตั้งใจเรียนกัน แม้บkงที่จะเห็นพวกเขาหลับและถูกบ่นกันบ้าง แต่ก็เป็นสีสันในชีวิตที่เขาได้เห็น..

ฮ่า

หนุ่มแว่นพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกได้ว่าเขาใช้เวลาจดจ่อกับการทำงานมากเกินไป จนเลือดกำเดาเผลอไหลออกมาจากจมูก

...และไม่รู้ตัวเลยว่ามีมือของหญิงสาวและชายหนุ่มจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาเอาไว้

"ลืมกินยาอีกแล้วแฮ่ะ"

เธอเห็นอีกฝ่ายที่กำลังผูกเชือกรองเท้าก็เลยแวะหายใจก่อนจะแซวอีกฝ่ายกลับแล้ววิ่งไปที่เส้นชัย. . .

“ ฮ่ะ ! ต่อให้นายวิ่งเก่งแค่ไหนก็ดูเหมือนโชคจะยังเข้าข้างฉันนะ ค่อยดูเถอะ จะกินให้นายล้มละลายเลย ! ”

ชนะแล้วก็เอาใหญ่ยืนจังก้ารออีกฝ่ายที่เส้นชัย พลางเอามือถูจมูกอย่างภูมิใจ นอกจากการเรียนแล้ว ก็ได้มีเรื่องเพิ่มที่ชนะอีกฝ่ายแล้วสักที

(F)

เธอกำลังวิ่งนำอย่างสบายใจเฉิบราวกับนิทานกระต่ายกับเต่า แต่ที่วิ่งตามมานั้นหลังนั้นดันกลายเป็นเสือชีตาร์แทนที่จะเป็นเต่าเนี่ยสิ. . .พอแบบนั้นก็พยายามเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ก็เท่านั้น กับเธอที่ไม่ได้วิ่งเป็นประจำแล้ว จะพยายามมากกว่านี้ไปก็มีแต่เจ็บตัวเปล่า. . .

“ เฮ้อ.. .เฮ้อ นะ. . .นี่ ฉัน. . . เตี้ย. . .กว่านาย. . .แค่ไม่เท่าไร. . .เอง. . .นะ ”
(2)

เธอวิ่งออกไปด้วยความโล่งใจ ทั้ง ๆ ที่รู้แก่ใจแท้ ๆ ว่าดูยังไงก็น่าจะไปโรงเรียนแน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังดีใจที่ในสถานการณ์แบบนี้เซยะก็ไม่ได้ พูดคำว่า ‘ยุ่งไม่เข้าเรื่อง’ กับเธอ แน่นอนว่าอิจิกะนั้นไม่ได้คิดจะยอมแพ้เรื่องของเซยะหรอก. . .เพราะเธอยังไม่เข้าใจอีกฝ่ายจริง ๆ เลย ว่าทำไมเขาถึงเป็นอย่างที่เป็นอยู่

“ หะ ห๋า !? ”

(1)

[ Karimu Story ]

6 โมงเช้าของวันที่ 21 ก่อนวันผู้ปกครอง 2 วัน
————————————

ปกติแล้วจะไม่ค่อยตื่นเช้าขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ผมขี่รถจากตัวเมืองเพื่อไปรับคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาราวปีกว่าๆ ปะป๋า

ป๋าเดินทางจากอาหรับแบบไม่บอกไม่กล่าว เราถ่ายรูปกับก่อนจะเริ่มเดินทางกลับที่พัก

สำคัญที่สุด อย่าใส่ใจเรื่องหน้า ใครจะตื่นมาแล้วดูเป็นคุณหนูบ้างจริงไหม

#THK_commu

୧ ‧₊˚🎐 ⋅

『 …ใบไม้เปลี่ยนสีอีกแล้ว… ไวเหมือนกันแฮะ 』

『 จะมีใครสังเกตไหมนะ ว่าตรงนั้นเคยมีอะไรอยู่…』

[ 蛇川•湖白 | Hebikawa Kohaku ]
3年C組 | 174•57 | ชมรมวิจัยสิ่งลี้ลับ

——————

doc: shorturl.asia/owhaR
ทักโคโรลเวิ่น > DM ได้เสมอค่ะ

(แวะมาอัพภาพเจ้าของแอคร่างสาว นิสัยไม่คบใครเหมือนเดิม /จ้องหน้า /เดินออก )

#THK_commu (ขออภัยในความล่าช้า)
"กระจกมันไม่เคยโกหกหรอกนะ..."
"แต่บางที...ฉันต่างหากที่ไม่อยากมองมันตรง ๆ"
Himawari Haru | Y.2
167 cm.| 52 kg
_________________

Doc : shorturl.asia/vEUgD

Co, Role, Talk DM24/7

" เฮอะ. . .ถ้านายเป็นลูกผู้ชายตัวจริงคงจะต้องปล่อยให้ฉันออกตัวก่อนแล้วล่ะ "

ว่าแล้วก็ไม่รอคำตอบด้วยเธอออกตัววิ่งออกไปเลย. . .ตอนที่วิ่งออกไปเธอก็เผยรอยยิ้มออกมาด้วย
(F)

" อ่ะ !. . .อืม โทษทีนะ ถ้าฉันไม่เรื่องเยอะก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแต่เช้าแบบนี้. . . "

เธอหันไปหาอีกฝ่าย แม้จะมีฝ่่ามือหนาของอีกฝ่ายมาวางลงบนหัวแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไร อาจอุ่นใจด้วยซ้ำไป น้ำเสียงของเธอเริ่มกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้งก่อนจะตอบกลับทันทีที่ อีกฝ่ายมาท้าเธอ

(3)

เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูเอาน้ำแข็งลูบเส้นผมอย่างช้า ๆ จนหมากฝรั่งหลุดออกจนหมด เธอที่มักทำตัวเข้มแข็งอยู่ตลอดแต่ตอนนี้กลับ อ้ำอึงทำตัวไม่ถูกเสียอย่างนั้น มีความคิดแวบนึงที่บอกกับเธอว่า หากไม่ใช่เซยะ หรือ น้องชายเชยะ เรื่องนี้จะต่างออกไปหรือเปล่า เธอเอาหลังมือแตะที่หน้าผากตัวเอง แม้จะเจอเรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าเธอจะร้องไห้หรอก แต่มองจากด้านหลังก็คงคล้าย ๆ มันก็แค่เหนื่อยเท่านั้นเอง

(2)

เธอกัดฟันทนคำกร่นด่าของโฮมุระ แม้จะอยากโต้กลับแค่ไหนแต่เธอก็รู้ว่าเวลาแบบนี้มันไม่จะทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต เดิมทีถ้าเธอไม่เข้ามาในบ้านนี้ตั้งแต่แรกก็คงไม่เกิดปัญหาแบบนี้ ไม่สิ ถ้าเธอไม่จุนไม่เข้าเรื่องแต่แรก บางทีเซยะอาจจะไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์แย่ ๆ แบบนี้ก็ได้ แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเจอเรื่องแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วก็ตาม

". . ."

(1)

#THK_โรลเปิด
แยกรูท | ถนนเปลี่ยวสายหนึ่ง

ตะวันลับขอบฟ้า ช่วงเวลาที่ไม่ควรไปไหน
แต่ในถนนเส้นเล็กๆเส้นนึงกลับปรากฏคนกางร่มให้เห็น

ผืนฟ้ามีเพียงดวงจันทร์—และวันนี้ฝนก็ไม่ได้ตกลงมา
ทว่าผู้หญิงคนนั้นตัวเปียกโชกราวกับว่าพายุเข้าอย่างไงอย่างงั้น

และทันทีที่เห็น [คุณ] เดินสวนมา
ไม่ว่าจะเอ่ยทักก่อนหรือไม่
เธอยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากไว้

เหมือนร้องขอว่า ช่วยอย่าทำเสียงดัง..

(+ได้ค่ะ!)

อาซายามะ ยูซึกิ, ผู้ออกมาเยือนหน้ากระดานในเสื้อวอร์ม และ มีชื่อเธอบนกระดาน เธอได้พูดแนะนำตัวด้วยทีท่าอันแสนมีอารมณ์ราบลื่นและอ่อนโยน ❝ สวัสดีนะ ทุกคน 、อาซายามะ ยูซึกิ— เรียกสั้นๆ ว่า "ยูกิ" ก็ได้ค่ะ ❞ เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติและเวลาเดียวกันนั้นก็ซุกซ่อนแววตาอยู่ใต้สภาวะที่หลับตา ริมฝีปากบางนั้นอ้ากว้างและกล่าวอย่างขบขัน ❝ คิดว่าอยู่.... ชมรมกลับบ้านล่ะมั้งคะ? เพิ่งจะได้กลับมาเรียนไม่นานนี้— ฮ่ะฮ่ะ.. ❞ ท่อนนี้เธอมิแฝงด้วยการปรุงแต่ง เป็นถ้อยคำที่มาด้วยความเป็นจริง ไม่ได้พยายามทำให้ตนเองดูอ่อนโยนและเซ่อซ่า แต่เธอมีเหตุผลที่ตอบอย่างไม่แน่นอนใจ ❝ ถึงตามจริงจะควรอยู่ปี 3... แต่ไม่ต้องทำเหมือนฉันเป็น "รุ่นพี่" ก็ได้นะ— ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยค่ะ ทุกคน ! ❞ เมื่อปิดท้ายด้วยเสียงขบขันเบาๆ และ ท่าทีที่เป็นมิตของเด็กสาว . .หารู้ไม่ ทีท่าแบบนี้ที่ใต้หน้านั้นก็แฝงด้วยแรงกดที่มหาศาลจากการรับรู้ถึงสายตาของ "พวกเขา" ที่จับจ้องมาที่เธอ. . ใช่แล้ว ทุกคนภายในห้องนั้นล้วนกำลังทำให้เธอรู้สึก "กังวล" แต่เธอนั้นเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้้ นี่คือ "อาซายามะ ยูซึกิ"

— ၊၊||၊ #THK_EVENTO1 #THK_ปฐมนิเทศน์ #THK_2A

สถาบันฯมีการเลื่อนชั้นปีด้วยห้องเดิมเสมอ จึงทำให้ผู้อยู่ตรงนี้คงรู้จักกันเองบ้างแล้ว . . เว้นแต่ สาวน้อยเสื้อวอร์มที่เมื่อถึงตาเธอก็จึงออกมาหน้ากระดาน

เดิมทีที่ควรอยู่ตรงหน้าควรเป็นนักเรียน 3A แต่ใช่—
ครั้งนี้พิเศษที่เธอรู้จักเลข 2 ถึง 2 ครั้ง. .

อ่า— ประหม่าจัง . .
ต้องทำ "แบบนั้น" อีกแล้วสินะ

❝ (เอาล่ะ ลุยเลย 、"ยูกิ"— ! ) ❞