เมื่อคุณแหงนมองท้องฟ้า คุณอาจพบบางสิ่งบางอย่าง..

(อาโอะจัง in summer ⋅˚₊‧ ଳ⋆.࿔*:･)
(เป็นเด็กที่ชอบไปเดินเล่นแถวทะเลเวลาเลิกเรียน แสงสวย ๆ ค่ะ!)

“ก็มีทั้งขนมดั้งเดิมของญี่ปุ่น โยคัง โอฮากิ วากิชิ“

เปิดถุงให้ดู ข้าฃในเป็นกล่องลายสวยพร้อมกับตราประทับชื่อร้านดูหรูหราสมกับเป็นของฝาก

”แล้วก็สไตล์ยุโรป คัสเทลลา สตรอเบอร์รี่ช็อตเค้ก แพนเค้กนุ่มฟู แซนด์วิชครีม…“

เปิดถุงอีกฝั่งให้ดูเหมือนกัน

”ชอบแบบไหนล่ะครับ จะซื้อไปทานเองหรือฝากใคร เขาเป็นคนแบบไหน ผมพอจะแนะนำให้ได้หมดเลยนะ ถ้าเป็นเรื่องขนม“

แม้จะยังอยากแกล้งอยู่อีกนิดหน่อย แต่ดูเหมือนทุกคนจะพอใจแล้ว.. ถ้าอย่างนั้นพอก่อนดีกว่า

มัวแต่แกล้งกันเดี๋ยวอาหารที่คุณเจ้าของร้านอุตส่าห์ทำมาจะละลายหายไปหมดซะก่อน

“โยรุฮะจัง เดี๋ยวหลังจากนี้ขอดูรูปที่ถ่ายหน่อยนะคะ😊”

หันไปคุยกับเพื่อนร่วมชั้นอีกคน มั่นใจว่าเธอต้องเก็บช็อตดีๆ ไว้ได้หลายช็อตแน่ๆ

อยากเอาไปแปะบอร์ดหลังห้องจังเลยน้า..

@yoruha-msg.bsky.social

(สาทุ)

#MSG_Songkranfes

((พามาร่วมขบวนสงกรานต์ด้วยคนค่ะ><))

“โฮ่…?”

เคียวกะขยับยิ้ม ไม่คิดว่าจะได้เจอคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่กำลังตั้งใจปฏิบัติหน้าที่เข้ามาทักทายแบบนี้

แต่จะถูกทักก็คงไม่แปลกหรอก เพราะการที่นักเรียนออกมาข้างนอกในเวลามืดๆ แบบนี้อาจจะดูอันตรายนิดหน่อย

แต่ไหนๆ เขาก็จะกลับแล้วคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง? เพิ่งซื้อขนมจากในเมืองติดไม้ติดมือไปฝากรูมเมทพอดี

“มาซื้อขนมน่ะครับ ได้ติดมือกลับมาเยอะเลย”

“เอาซักชิ้นไหม?”

อ๋า จะร้องไห้ซะแล้ว แอบสงสารขึ้นมานิดๆ เหมือนกันนะเนี่ย

แต่ก็ยังอยากแกล้งมากกว่าอยู่ดี

“ขอบคุณสำหรับเวทมนตร์อร่อยๆ นะคะ”

ตักขนมเข้าปากอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าอย่างนั้นฉันควรร่ายเวทมนตร์เพิ่มความกล้าให้ริวอิจิคุงบ้างรึเปล่านะ“

”จะได้กล้าเต้นพร้อมกันกับอาจารย์ได้อย่างสนุกสนานไงล่ะ“

”บีม ~🫶⭐️“

วางเพลิง(?)เรียบร้อย รอคนอื่นส่งพลังให้ริวอิจิคุงต่อ

@yoruha-msg.bsky.social

เคียวยะยิ้มค้างอยู่แบบนั้น เธอไม่มั่นใจว่า คนที่เสนอคนแรกสำหรับริวอิจิคุงหมายถึงใคร เธอที่บอกให้เลือกเพื่อน หรืออาจารย์ที่บอกว่าต้องเต้น? เลยเลือกที่จะทำตัวนิ่งๆ ก่อน

“ถ้าไม่รีบ… เมนูที่เป็นไอศกรีมจะละลายก่อนนะคะ….😊”

แค่เตือนเฉยๆ ไม่ได้กดดันอะไรเลย

แต่แบบไหนก็ไม่มีปัญหาสำหรับเธอทั้งนั้นล่ะ

ดันถ้วยพาร์เฟ่ของตัวเองไปข้างหน้า รีบร่ายมนตร์ได้แล้วนะ

@yoruha-msg.bsky.social

“ เพื่อนๆ กำลังคาดหวังอยู่นะคะ”

พูดผสมโรงเพิ่มน้ำหนักเข้าไปอีก

“หรือถ้าเต้นไม่เป็นล่ะก็ น่าจะให้คุณเมดในร้านมาสอนได้นะคะ ริวอิจิคุงเก่งอยู่แล้ว เรียนรู้แค่แปบเดียวก็เต้นได้แล้วล่ะ🥰”

“หรือ… ถ้ายอมเต้นล่ะก็ เลือกเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไปแต่งชุดเมดด้วยกันอีกซักคนมั้ยคะ?“

สังเวยเพื่อนหนึ่งคนซะเลย ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะ ริวอิจิคุงเต้นมันสำคัญมากเลยล่ะ😞

@yoruha-msg.bsky.social

(อยู่ข้างล่างค่ะ.....😭)

ด้วยความช่วยเหลือจากอาจารย์ประจำชั้นทำให้เธอขึ้นมาได้เสียที

..สงสัยหรอ? ถึงได้บอกว่าคุณคิดถูกแล้วยังไงล่ะ

เหรัญญิกห้อง 3-G ไม่มีทางทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก

'ภาชนะแห่งชีวิต' ตรงหน้าเธอทำให้คนอื่นเข้าใจผิดไปหมดแล้ว

เธอสูดลมหายเข้าใจลึกๆ เอ่ยสั่งเสียงนิ่ง

"นั่งลง"

มันสะดุ้งโหยง ตัวหดเล็กลงสู่ขนาดที่ควรจะเป็น คงไม่คิดว่าจะมีคนขึ้นมาหาในเวลาแบบนี้
แต่ที่แน่ๆ.. ชะตาขาดแล้วล่ะ

(โอยะจังอย่าเข้าใจผิด มันไม่ใช่แบบที่หนูคิดนะคะ😭)

(โปรดอย่ามองฉันเปลี่ยนไป)

(ฉันยังปกติดีนะคะคาโฮะจัง !!😭)

“จะเต้นตอนนี้ก็ได้อยู่หรอก แต่อย่าลืมเก็บแรงไว้เต้นตอนร่ายเวทมนตร์ใส่อาหารของทุกคนด้วยนะคะ~”

ดูจากปริมาณที่สั่งแล้ว ถ้าต้องมานั่งร่ายทีละคนคงเหนื่อยน่าดู

“ไม่ยอมให้เต้นรวบยอดทีเดียวทุกจานหรอกนะ😉“

ขยิบตาให้คุณเมดจำเป็นตรงนั้น แกล้งได้ให้รีบแกล้ง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้แกล้ง

@yoruha-msg.bsky.social

(ชินโซคุง.....นั่นไม่ใช่ฉันนะคะ.....)

(รินาริจัง.....รู้อยู่แล้วสินะ ต้องใช่แน่ๆ เลย ต้องรู้อยู่แล้วล่ะว่าไม่ใช่ เนอะ 😔)

(อย่าโดนหลอกนะคะ 😭 /เขย่า)

(อาจารย์ 😭)

(นายไม่คิดว่านั่นเป็นฉันหรอกใช่มั้ย)

(อาจารย์อย่าอึ้งนานค่ะ อาย ถึงนั่นจะไม่ใช่หนูก็เถอะ 😔)

#msg_nyugaku | #msg_3G

บนหลังคา คุณเห็น 'เธอ'

ข้อต่อละเอียดยิบที่นิ้วมือกับใบหน้าอันคุ้นตา
อันที่จริงก็ไม่คุ้นเท่าไหร่ หมายถึงดวงตาน่ะ

ดูจากดีเทลแล้ว เพื่อนสาวของคุณน่าจะมือนุ่มกว่านี้นะ?

'มัน' หยิบ—ขึ้นมา ก่อนจะ—

[แป่ ปะแด๊ดแป๊ดๆๆๆ แป่ดแป๊ดๆ แป่ดแป่]

คุณคิดถูกแล้ว เหรัญญิกของห้องไม่ทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก
เธอเกลียดเสียงแบบนี้มากๆ ด้วยซ้ำ
แล้วตอนนี้เธอไปอยู่ไหนกันล่ะ?

"พาร์เฟ่ต์ช็อคโกแลตกับครีมโซดาอย่างละหนึ่งค่ะ"

เอ่ยสั่งอาหารกับพนักงาน นานๆ ทีจะได้ออกมาเที่ยวกับเพื่อนๆ ในห้องพร้อมหน้าพร้อมตากันขนาดนี้ก็เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ไม่สิ สิ่งที่ทำให้อารมณ์ดีไม่ใช่งานเลี้ยง แต่เป็นอย่างอื่นซะมากกว่าล่ะมั้ง?

"ว่าแต่... รีเควสพนักงานเสิร์ฟได้มั้ยคะ😇"

ยิ้มหวานด้วยออร่าพลเมืองดี สิ่งที่เธอจะขอทุกคนคงเดาได้อยู่แล้วล่ะ

@yoruha-msg.bsky.social

ภาชนะแห่งชีวิตกลับสู่ขนาดปกติอย่างที่ควรจะเป็น มันเดินวนรอบตัวอีกฝ่ายราวกับต้องการเช็คให้มั่นใจว่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ

"ว่าแต่.. ทำไมถึงได้ล้มลงในสภาพนี้ได้ล่ะคะ?"

รับผ้าเช็ดหน้ามา แต่กลับใช้มันเช็ดรอยเปื้อนรอบๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายแทน

"ไม่ได้ฝันหรอกนะ.....คะ—!?"

เห็นงึมงำๆ เหมือนได้สติแล้วเลยคุยด้วย แต่ไม่ทันจบประโยคดีอีกฝ่ายก็ทำท่าจะวูบลงไปอีกแล้ว!?

ยื่นมือไปหมายจะประคอง (หรือถ้าแย่หน่อยก็อาจจะเขย่าจนกว่าจะได้สติ) อีกฝ่ายเอาไว้ ในหัวเริ่มคิดว่าจะตะโกนเรียกให้ใครมาช่วยดี แต่ทุกอย่างก็ถูกพับเก็บลงไปด้วยประโยคถัดมา

"ล้อเล่นสินะ...."

ใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่า....
ไม่ล่ะ ไว้คราวหน้าดีกว่า😌
+

#MSG_Commu

“ บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวฉันจัดการเอง ”
“ เลิกถามเซ้าซี้สักที ”
“ จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ”
                                        — 水川 黒矢

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

มิซึคาวะ คุโรยะ (25) | NPC - 𝒫â𝓉𝒾𝓈𝓈𝒾𝑒𝓇
ฤดูใบไม้ผลิ; วิถีแห่งพันธะ 🌸

co role > dm ( ˙༥˙ )
doc— docs.google.com/document/d/1...

#MSG_nyugaku | #MSG_3E

"...โคอิซุมิ มาซากิ ...ครับ"

ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ นานแล้ว ทำตัวไม่ถูก...

"ข ขอฝากตัวด้วยนะครับ" /โค้ง

ระหว่างที่กำลังเดินกลับก็ชวนคุยไปพลาง ยื่นกระดาษล่าลายเซ็นของตัวเองที่ว่างเปล่าเหมือนกันให้ดูบ้าง

คนเยอะขนาดนี้ แค่ขยับนิดๆ หน่อยๆ ก็กินพลังงานมากกว่าในตอนปกติอยู่แล้ว เรื่องที่ใช้พลังกายพลังใจมากกว่านี้ไม่ต้องพูดถึงเลย😔

“ถึงจะผิดจากที่เราตกลงกันไว้ตอนแรกก็เถอะ แต่ถ้ามีอะไรที่โมริยะคุงพอจะเซ็นได้ล่ะก็..“

”จะได้มีกำลังใจล่าลายเซ็นอื่นต่อยังไงล่ะคะ 😊“

“ใจดีจังเลยน้า….”

อีกฝ่ายมีความเป็นสุภาพบุรุษมากๆ จนอดชื่นชมไม่ได้เลยล่ะ

“ถ้าพูดว่าจะทำแล้วล่ะก็ มากลับคำทีหลังมันไม่ดีนะคะ”

พูดเป็นนัยๆ ว่าจะเซ็นให้อย่างแน่นอน เธอไม่อยากมีอะไรติดค้างหรือเป็นหนี้บุญคุณใคร ..อืม โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องที่ดูจะใจดีมากๆ อย่างโมริยะคุงด้วย

“อันที่จริง คนที่กระดาษล่าลายเซ็นว่างเปล่าน่ะไม่ได้มีแค่เธอหรอกนะคะ“

+