#KMI_SpookyParty
[Unofficial Event]
คาเฟ่มารุมารุนั้นถูกประดับประดาไปด้วยบรรยากาศอันแสนลึกลับ ขนมหวานตามเทศกาลถูกจัดวางเอาไว้ในตู้กระจกเพื่อเชื้อเชิญให้แขกทุกท่านได้ลิ้มลอง เหล่าแมวทั้งหลายในชุดของภูติผีต่างก็ให้บริการอย่างขยันขันแข็ง รวมทั้งพนักงานในร้านเองก็ด้วย
แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดแปลกไปหรือเปล่านะ...?
docs.google.com/document/d/1...
“จริงๆป๊ะป๋าพูดมากกว่านี้อีกค่ะ แต่ริสะพยายามกระชับให้มากที่สุด”
“ตามที่ป๊ะป๋าว่าเลย ถ้าไม่มีพี่เออิจิหรือทุกคน ริสะคงมาไม่ถึงตรงนี้ ขอบคุณนะคะ”
“ที่คอยผลักดันความฝันของริสะจนได้เจอกับป๊ะป๋าอีกครั้ง”
รอยยิ้มกว้างถูกวาดขึ้น ดั่งเกลียวคลื่นทะเลที่พัดพาความรู้สึกทุกอย่างแต่มันกลับนุ่มนวลกว่าที่เคย
“ฉันหวังว่าตัวเธอในตอนนี้จะสามารถก้าวผ่านบางสิ่งในใจและนำความฝันกลับมา”
“ถึงนักบินอวกาศตัวน้อยเมื่อครั้งวัยเยาว์ เธอจะเป็นเสมอและเป็นมาโดยตลอด มีความสุขมากๆล่ะ เออิจิคุง”
สิ้นน้ำเสียงเงียบไปครู่นึงอาริสะก็เผยใบหน้าที่อ่อนโยนมากๆ
+
แต่ก็ใช้เสียงปกติพูดอย่างช้าๆ ให้อีกฝ่ายซึมซับคำพูดที่แฝงด้วยความหมายนี้
“ถึงเออิจิคุงสบายดีรึเปล่า ไม่ได้พบและพูดคุยกันเสียนาน ถึงฉันจะไม่ได้ไปแสดงความยินดีต่อหลายสิ่งด้วยตนเอง”
“แต่ฉันก็ฝากทุกอย่างไว้ที่ลูกสาวของฉัน อาริสะแล้วล่ะ, ขอบคุณที่คอยดูแลอาริสะมาตลอด ขอบคุณที่คอยผลักดันความฝันของเธอแทนฉัน”
+
เว้นน้ำเสียงเงียบไปครู่นึง
“ริสะ เจอป๊ะป๋าแล้วนะคะ”
“อาจจะฟังดูน่าเหลือเชื่อไปสักหน่อย แต่ว่าเขาอยู่บนนั้นมาตลอดจริงๆด้วย”
น้ำเสียงและแววตาของเธอเปี่ยมล้นด้วยความสุข นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงรีบลงกลับมา
เพื่ออยากบอกน่ะ
“และมีคำพูดของป๊ะป๋าฝากถึงพี่เออิจิด้วยนะคะ”
เธอขยับก้าวถอยมานิดนึงกำมือกระแอมคล้ายจะทำน้ำหนักเสียงคล้ายกับคุณพ่อของเธอ เป็นเพียงการหยอกล้อครู่นึง+
“อ อะไรล่ะคะนั่น” โดนเอามือแปะหัวก็โวยวายนิดนึง มุ่ยหน้าพร้อมบ่นอุบอิบ
“ริสะไม่ใช่เด็กแล้วซะหน่อย โถ่…” ถ้าปกติก็คงจะขยับตัวหนีแต่พอเป็นตอนนี้
กลับยืนนิ่งให้แปะๆตามใจ
มีจังหวะที่รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อพูดถึงคนที่แสนสำคัญ ที่เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอได้ขึ้นไปท่องจักรวาล
“อือ ริสะทำได้แล้วนะ”
“หอบความฝันและคำสัญญาทั้งพี่เออิจิ และทุกคนขึ้นไปบนนั้นได้แล้ว”
“และก็…”
+
“ถ้าชินระซังทำให้ร้องไห้ล่ะก็ ถึงเป็นนอกโลกริสะก็จะตรงดิ่งกลับมาซัดเลยคอยดู”
ชูกำปั้นขึ้นมาพร้อมสภาพแมวหูบินว่าไม่ยอมให้ใครทำอะไรพี่บายตนเองเด็ดขาด
แต่ก็เป็นเพียงคำพูดติดตลกภายใต้ความเป็นห่วงจนหัวเราะเบาออกมา ถ้าเป็นพี่ชายของเธอคงจะจัดการได้เองอยู่แล้วล่ะ
“ขอบคุณนะคะ สำหรับช่อดอกไม้”
“ถึงริสะไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ก็หวังว่าตัวเองจะได้ยืนอยู่ในจุดเดียวกับพี่เออิจิสักวัน”
หมายถึงได้สวมชุดสีขาวแสนสง่าและรายล้อมด้วยความสุขเช่นนี้
“ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมามากๆเลยนะคะ พี่เออิจิน่ะ…” กอดช่อดอกไม้ไว้แน่น พร้อมพูดเสียงหนักแน่น
“ต้องมีความสุขมากๆเลยนะคะ!”
+
พอเจ้าของช่อดอกไม้เดินมาหา เธอเพียงเผยสีหน้าตกใจ อ้ำอึ้งจนหงอนบนหัวหงิกงอไปมาอย่างไม่เข้าใจ
“พ พี่เออิจิ!?”
“ท ทำไมริสะถึงได้กันล่ะคะ”
ถ้าดวงคนจะได้มันก้ได้อ่ะเนอะ
พอได้ยินคำว่าดีใจจากอีกฝ่ายก็ใจเย็นลง วันนี้ก็เป็นวันพิเศษของพี่ชายที่แสนดีของเธอนี่น่า เอาเถอะ…จะตอบรับไว้อย่างดีเลย
หลุบสายตาลงเหมือนพยายามพูดอะไรสักอย่างตามประสาคนปากไม่ตรงกับใจ
+
ขณะยืนเหม่อบริเวณที่เหล่าผู้ร่วมงานต่างพากันชูมือเอื้อมสุดแขนเพื่อไขว่คว้าบางสิ่ง จะมองว่าเป็นธรรมเนียมหรือความปรารถนาลึกๆดีล่ะ
เรื่องแบบนั้นไม่เคยคิดด้วยสิ เพราะไม่มีคนที่คบหาดูใจหรืออยากแต่งด้วยสักหน่อย
แต่งงานหรอ…อืม, ตัวฉันในชุดเจ้าสาวจะเป็นยังไงกันนะแต่เหมือนโชคชะตาจะเลือกให้ช่อดอกไม้มาอยู่ในมือเธอเสียอย่างงั้น
“อะ?” หลุบมอง
“เอ…เหมือนช่อดอกไม้เลย
“เอ๋—!?”
#KMI_ShinyaNoTeaParty
🫖งานเลี้ยงน้ำชายามวิกาล🌗
(unofficial event)
“จดหมายเชิญไปงานเลี้ยงน้ำชา?”
รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
「10年後、また会いましょう」
(แวะมาหย่อนปิดท้ายสำหรับแอ็กเคานต์นี้—ถึงจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับใครมาก แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคูเมอินะครับ🌸)
(หลังจากนี้หน้าไทม์ไลน์ของริโอะซังจะไม่ได้มีการเคลื่อนไหวแล้ว สตอรี่ต่าง ๆ ที่ยังไม่มีโอกาสได้เล่นอาจจะไปโผล่หลังไมค์แทน-ยินดีที่ได้พบกับทุก ๆ คนด้วยครับ)
(พ่อจะไม่ทำอะไรพี่หนูใช่มั้ย...ใช่มั้ย!!!)
( ไฮ สวัสดีค่า ผู้แกครองพี่วาตารุกับซาโตชิเซนเซย์ อจ.พยาบาลเองค่ะ ใดๆก็ขอบคุณคอมมูนี้มากๆ เรามีความสุขที่ได้เล่นมูนี้จริงๆ ยังไงก็ตามอาจจะกลับมาแอคทีฟประปรายบ้าง ขอบคุณทุกคนที่มาเล่นกับแม่วาตารุซาโตชิค่ะ😭🩵💙ดีใจที่ได้เจอทุกคนจริงๆ
ถ้าหากว่าอยากแลกคอนแทคกัน สามารถทักมาได้เสมอเลยนะคะ กดใจไว้ก็ได้ ถ้าเกิดเขินอาย เดี๋ยวเค้าจะทักไปเอง )
@hebishima-kmi.bsky.social
(กี๊ด--- พ่อไม่รู้ไม่เหนอะไรทั้งน้านน/ปิดตาพ่อ)
(ว้ากกกก ทำไมคนเหนเยอะชะมัดฟดดดหดหห
แต่ขอบคุนมากๆนะคะที่คอยเชียร์ตั้งแต่วันนั้น 😭✨)
(เรื่องมันยาว แต่หนูไม่พูดหรอก /หนี)
(กี๊ดดดดดดด ไม่รู้ๆๆๆๆ อย่าเข้ามากี๊ดดดดด——-)
( … /เดินหนี)
( มายืนช็อคกะพี่ด้วย )
( ห๊ะ )
“ถึงจะรู้ว่ายังไงก็ต้องโดนคุณปฏิเสธ แต่ริสะไม่เป็นไรค่ะ”
“เพราะว่ารู้ จึงอยากขออนุญาตน่ะค่ะ…ขออนุญาตเรียกคุณว่าพี่วาตารุ และก็”
“ขออนุญาตรักคุณจากนี้ไปตลอดได้มั้ยคะ”
ทำนองว่า ‘ช่วยรอด้วยนะคะ’
พูดจบก็ยื่นช่อดอกไม้
พร้อมรอยยิ้มกว้าง
รอยยิ้มที่ส่องประกาย พร้อมกับกลีบดอกไม้พัดผ่านทำให้เกิดสีสันและภาพที่น่าจดจำ
🌸
“รักคุณค่ะ” รู้ตัวมาตลอด
“ริสะรักคุณ” แต่แค่ยังหาเหตุผล
ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นกับคุณ
ตอนนี้ก็รู้แล้วล่ะ
“ไม่ใช่ความรู้สึกชอบ แต่ริสะ…รักคุณมาตลอด”
“ถึงได้ไม่ขานชื่อเรียกบ่อยนัก เพราะกลัว…พอเรียกไปครั้งหนึ่ง ก็จะเรียกหากันไม่รู้จบ”
“แต่ตอนนี้ริสะ ไม่กลัวแล้วล่ะ”
เผยรอยยิ้มบางแสนละมุนใจ
+
“มีหลายอย่างที่ได้เรียนรู้มาจากคุณและทุกคนเลยนะคะ”
“ทั้งความสุข เรื่องที่ชวนโมโห เรื่องที่น่าเศร้า การยิ้ม การได้โอบกอดใครสักคน”
“ทุกๆอย่าง รวมถึง…” จากน้ำเสียงที่ดังฟังชัดหนักแน่นมาตลอด จวบจนประโยคนี้ มันก็เบาแทนที่ด้วยความละมุน
“การได้รักใครสักคน”
แววตาอ่อนลงมองตรงไปยังคนด้านหน้า คนที่อยากให้รับรู้ความรู้สึกตรงนี้มากที่สุด
+
“ก็คุณเป็นคนสำคัญนี่”
“สำคัญกับริสะมากๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ริสะจะอยู่เคียงข้างและช่วยเสมอ”
“อยากจะใช้เวลากับคุณให้มากขึ้น อยากจะรู้จักคุณให้มากกว่านี้ อยากจะเติบโตไปพร้อมคุณและทุกคน”
จากที่ผ่านๆมา ก็รู้ตัวแล้วล่ะว่าเธอนั้นไม่ใช่เด็กที่เข้มแข็งไปตลอดได้ แสนอ่อนไหว และเปราะบาง
+
“คุณมักจะมองริสะเป็นเด็กเสมอ ไม่ว่าริสะจะพยายามเข้มแข็ง หรือเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน”
“ริสะมักจะบอกว่าไม่เหงาหรอก ไม่เป็นไร เพราะมีไคจิและคุณอยู่เสมอ”
“แต่ก็รู้สึกตัวทุกครั้งว่าพึ่งพาพวกคุณมากเกินไป มากเสียจนถ้าวันนึงเราต้องจากกันจริงๆ ริสะจะอยู่ได้จริงๆรึเปล่านะ”
“บอกตามตรงว่า…ไม่ได้หรอกค่ะ” พอพูดออกมาน้ำตามันก็ไหลอีกครั้ง
+
เว้นจังหวะหายใจ ก่อนพูดต่อ
“ตอนที่คุณมักถามว่า อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง มีเพื่อนบ้างมั้ย เหงารึเปล่า”
“คุณรู้แหละว่า ริสะโกหกออกไป เพราะไม่อยากทำให้คุณเป็นห่วง”
“แต่คุณเลือกที่จะไม่ถาม เพราะเคารพคำตอบของริสะเสมอ นั่นน่ะ…ดีใจมากๆ เลยค่ะ”
“เพราะแบบนั้นถึงเฝ้ารอ วันที่จะกลับไปหาคุณ กลับไปคูเมอิ กลับไปยังสถานที่ของความทรงจำ”
“เพื่อสร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง”
+
ช่วยรับฟังด้วยนะคะ คำพูดจากเด็กปากไม่ตรงกับใจคนนี้
“คุณอาซากาวะ วาตารุ”
“วาตารุเซมไป พี่วาตารุ ที่ริสะมักจะชอบเรียกว่า ‘คุณ’ เสมอ”
“คุณเป็นคนที่อยู่กับริสะตั้งแต่สมัยเด็ก เป็นทั้งพี่ชาย เพื่อน และคนที่แสนสำคัญ”
“เป็นคนที่ไม่ว่าริสะจะหันมาเมื่อไหร่ ก็จะเจอ…แม้ยามที่ห่างไกลกัน เราก็ยังติดต่อหากันเสมอ”
“มีเรื่องราวมากมายและเล็กน้อยในแต่ละวันให้พูดคุยและบอกเล่า”
+
