เช่นเดียว ไม่ต่างจากครั้งยังเป็นเด็ก
รู้สึกเหมือนเด็กไม่รู้จักโตเลยแฮะ …
“อ๋อ ทำแผลสินะ”
สำลีแผ่นชุบแอลกอฮอล์ถูกแต้มไปบริเวณรอบแผล
ทาคาระไม่รู้ว่าประมาณนี้จะแรงไปหรือเปล่า เพราะสำหรับเธอจะแบบไหนก็รู้สึกแสบเหมือนกัน
…
อามากิคงจะไม่กระชากผ้าพันแผลออกมาแล้วราดแอลกอฮอล์ลงบนหน้าเธอใช่ไหมนะ ?
“ถ้าเจ็บก็บอกนะ”
“ถึงจะเบามือมากกว่านี้ไม่ได้ก็เถอะ”
“ความรับผิดชอบเหรอ?”
ทาคาระตั้งใจจะแย้งในคราวแรก เพราะช่างดูไกลห่างจากตัวตนของเจ้าตัวเสียเหลือเกิน
แต่ท้ายสุด ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
“กลับกัน อามากิก็ดูจะปล่อยวางง่ายดีนะ”
เธอถือวิสาสะวิจารณ์คืนบ้างด้วยนิสัยตามประสา
“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ถ้าเป็นฉันตอนเด็กล่ะก็ คงวิ่งแจ่นไปฟ้องอันโตมุจนเรื่องใหญ่โตเชียวล่ะ”
นึกภาพตาม หากอีกฝ่ายไม่ชิงไปโลกหน้าก่อน เธอก็จะวิ่งไปฟ้อง
ทาคาระพูดเชิงหยอกล้อ ทว่านัยน์ตากลับสั่นอยู่เล็กน้อย
จะให้ตัดความสัมพันธ์กับอามากิน่ะ แบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก
คิดเอาแบบนั้น ทว่า— คำที่บอกออกไปกับเป็นการเชื้อเชิญลงสู่ปากเหวของคำว่าเพื่อนเสียอย่างนั้น
“เป็นค่าเสียโอกาสไง? ใช้คำถูกไหมนะ ?”
“ถึงจะบอกว่าอย่าเกลียดกันเลยก็เถอะ แต่จะโกรธมากกว่านี้ก็ได้นะ”
ทาคานะพูดพลางหยิบอุปกรณ์ทำแผลพื้นฐานออกมาจากถุงด้วยความชำนาญตามประสา
“ก็..ประมาณนั้นน่ะ”
ทาคาระเก้าแก้มแก้เขินเก้อ อายเกินจะอธิบายถึงเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้วไปมากกว่านี้
“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น”
เธอถือวิสาสะเอื้อมมือจับกรอบหน้าปรับระดับสายตาให้อามากิอยู่สูงขึ้นมาประมาณหนึ่ง
นึกไปนึกมาก็คล้ายวันทานาบาตะอยู่ไม่น้อย
เพียงแต่คราวนี้ใบหน้าของอามากิมีรอยช้ำประดับอยู่
“อ๋อ โควเสย์…”
“จะบอกก็ได้นะ”
(แวะมาลงรูปค่ะ เรียนจบแล้ว!)
#THK_卒業
#THK_卒業
หลังจากที่พยายามมาแสนนาน
ในที่สุด…วันที่รอคอยก็มาถึง
พิธีจบการศึกษา
ความในใจที่ต้องพูดหน้าเวทีก่อนรับใบประกาศมีเพียงแค่ คำว่า
ขอบคุณ สั้นๆไม่ได้ร่ายยาวอะไรเท่าไหร่เมื่อเทียบกับคนอื่น
และอาจจะสั้นและดูแปลกที่สุดในบรรดานักเรียนทั้งหมดด้วยซ้ำ
เพราะให้เวลาตั้ง 1 นาทีแท้ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นคำที่มอบให้กับทุกคน
ที่เข้ามาในชีวิตของเขาระหว่างที่ใช้ชีวิตที่เกาะแห่งนี้
「 กี่ครั้ง กี่ครั้ง และกี่ครั้ง ความจริงของโลกนี้คือทาคาระไม่ได้มีผลต่อการเป็นไปของโลกใบนี้ขนาดนั้น 」
และมันคงไม่ต่างอะไรมากไปกว่า
「 กี่ครั้ง กี่ครั้ง และกี่ครั้ง ความจริงของโลกนี้คือทาคาระไม่ได้มีผลต่อชีวิตอามากิขนาดนั้น 」
อามากิเป็นโลก ส่วนเราเป็นดาวที่กำลังดับลง กว่าที่จะสังเกตเราคงหายไปแล้ว โดยที่เขาก็คงไม่รู้ หรือไม่เคยเห็นกันตั้งแต่คราวแรก
ความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นแบบนั้น
เด็กสาวถามพรันตำหนิตนเองในใจที่ยังคงเห็นแก่ตัวอยู่เหลือเกิน
ทว่าสิ่งที่เธอสนใจคือการ“ถูกเกลียด”หรือไม่ก็เท่านั้น หากจะเลิกลาเป็นเพื่อนกันไปก็เข้าใจ
แม้จะลำบาก แต่ก็เข้าใจ
“ถึงจะไม่เหมือนมืออาชีพสักเท่าไหร่ แล้วมือฉันก็หนักด้วย“
”จะยอมให้ทำแผลใช่ไหม?“
จะยกโทษให้กันรึเปล่า ?
คำถามที่วนเวียนอยู่ซ้ำ ๆ จนอดไม่ได้ที่ต้องรำคาญ
คำตำหนิติเตียนครั้งเยาว์เองก็ไหลเข้ามาในหัวอยู่ไม่ขาดสาย
ตอนนั้นเราเองก็ต่อยเพื่อนร่วมชั้นไปเพราะถูกยั่วยุเข้า นั่นจึงพอลดความผิดของตนไปได้เปราะหนึ่ง
ทว่าครั้งนี้ต่างกันไปสักหน่อย
“ฉันเองก็ตกใจที่ต่อยอามา— มิโซระคุงเหมือนกัน ฮะฮะ…”
ใบหน้าของทาคาระถูกทำแผลไปแล้วประมาณหนึ่ง โชคดีที่มันไม่ได้บวมจนดูน่าเกลียด
โชคดีจริง ๆ เพราะถ้าเกิดน่าเกลียดขึ้นมาคงถูกเกลียดมากกว่านี้แน่ ๆ
“จะช่วยทำแผลให้ เพราะอย่างนั้นยกโทษให้กันได้รึเปล่า?”
ทาคาระถอนหายใจเสียงยาว อนึ่งถอดชีวิตครึ่งหนึ่งไปจากการกระทำครั้งนี้แล้ว เธอย่อตัวลงไป วางถุงพลาสติกเอาไว้ข้างตัว
รองเท้านักเรียนสีดำเปรอะทรายไปหมด
จะว่าไปก็ไม่ชอบความรู้สึกที่เหยียบบางสิ่งเอาไว้แบบนี้นัก — ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยมีท้องฟ้าประดาเต็มคู่จ้องมองอามากิอย่างรู้สึกผิดเต็มอก
“ขอโทษนะ”
คราวที่สาม
“แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันต่อยคนอื่นด้วยนี่สิ”
พรันนึกย้อนไปครั้งยังเป็นเด็ก
“ขอโทษนะ”
เสียงแหบแห้งจากการที่เงียบอยู่นานดังขึ้นด้านหลัง
ทาคาระค่อย ๆ โผล่ตัวออกมาจากมุมอับสายตาของอีกคน
ในหัวพยายามนึกประดิษฐ์คำพูดให้ออกมาดูดีที่สุดเท่าที่สติสัมปชัญญะพอจะคงเหลือ
“เจ็บมากเลยใช่รึเปล่า”
“ขอโทษนะ”
เธอยืนอยู่ตรงหน้า บดบังทัศนียภาพของทะเล ผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าจนมองไม่เห็นว่าคนพูดกำลังรู้สึกแบบใด
ทาคาระปรายตาทอดมองเห็นบุคคลที่ตามหาอยู่ไม่ไกล
เธอมีท่าทีอึกอักในคราวแรกก่อนจะกลั้นใจเดินเข้าไปหา
ถุงพลาสติกในมือกำเอาไว้แน่น เสียงหัวใจโครมครามจนกลบคลื่นทะเล ประสาทสัมผัสทั้งห้าพร่าเบลอไปเสียหมด
พรันในใจได้แต่คิดว่าตนเองเข้าไปหาอีกฝ่ายในฐานะอะไร
เพราะตอนนี้จะเรียกว่าเพื่อนก็คงไม่ใช่เสียแล้ว
กระนั้นขาทั้งสองก็ไม่หยุดขยับเลยสักนิด
เหล่านี้ให้คนในความคิดเลยสักเพียงนิด ทว่าเมื่อรู้ตัวเองก็พบว่าทั้งหมดที่กล่าวมา ใส่ไว้ในถุงพลาสติกอ้างว่ารักโลกอย่างดี
คราวแรกทาคาระไปที่บ้านมิโซระก่อน แต่ไม่พบใคร ภารกิจการออกตามหาอามากิจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
ใช้เวลาอยู่นานเพราะเธอเลือกหาอีกฝ่ายจากการสุ่มสถานที่ กว่าจะสังเกตเห็นกันอีกทีจึงเย็นมากแล้ว
กลิ่นเกลือแสนคุ้นเคยแตะจมูก เสียงคลื่นที่ดังเข้ามาก็ยังคงเป็นอย่างนั้น
ความรู้สึกผิดเกาะกินจากภายใน ทาคาระคิดวนกับตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่ทำลงไปเป็นตนเองหรืออีกฝ่ายที่ผิดกันแน่
แม้หลักฐานจะเห็นดันอยู่ทนโท่
ว่าเป็นอามากิ(?)
กระนั้นแล้วหลังจากที่นอนฟุบอยู่กับเตียงพร้อมความคิดไร้สาระจนภายในหัวยุ่งเหยิงยากแก้ไข ทาคาระจึงตัดสินใจลุกขึ้นมา
เพื่อออกไปซื้อยาและอุปกรณ์ทำแผล
ประการแรก เธอสาบานว่าทั้งหมดที่ทำไปขาดการไตร่ตรองทั้งสิ้น ไม่ได้มีเจตนาจะซื้อของ
(แวบมาลงภาพแยกครับ ขอบคุณชิโระซังที่ทรงงานหนักเสมอมา)
( มาลงภาพแยกค่ะ และขอบคุณคุณชิโระสำหรับกรอบภาพด้วยนะคะ อลังการงานสร้างดาวล้านดวงมาก )
ARCANE of ABYSS
(THK’S PERSONNEL DRAWING PARTY)
หนึ่งไพ่หนึ่ง หนึ่งคำทำนาย
ตั้งหัว กลับหัว อ่านชะตา
ถ้าอยากรู้ก็จงหยิบไปเสีย
แล้วความมืดจักคืบคลานไปทายทัก
และกล่าวคำทำนายแก่คุณ
—
🍃🌊
#THK_卒業
เขาให้ความช่วยเหล่านักเรียนปีสามขนย้ายข้าวของออกจากหอพักชาย รวมถึงช่วยเก็บภาพถ่ายเป็นที่ระลึก
เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว สลับกับเสียงสะอึกสะอื้นของหลายชีวิตเปปนจนเกิดเป็นภาพบรรยากาศที่ต่างออกไปจากทุกวัน
"ไม่เป็นไร คิดถึงก็แค่กลับมา"
เขาทำเพียงโบกมือลา
ด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ
"เดินทางปลอดภัยนะครับ"
ทุกความทรงจำยังคงถูกรักษา
รอให้เจ้าของกลับมาเปิดอ่านเสมอ
[ประกาศปิดคอมมูอย่างเป็นทางการ]
แม้ตลอดทางที่ดำเนินคอมมูมาจะทุลักทุเลไม่น้อย แต่ทาง Taihei Koukou community ต้องขอขอบคุณผู้เล่นทุกท่านสำหรับความสนใจในคอมมูและอยู่ด้วยกันมาจนถึงวันสุดท้ายนี้ด้วยนะคะ🙇🏻♀️
รายละเอียดเพิ่มเติม : docs.google.com/document/d/1...
#THK_COMMU (ไม่ใช่อีเวนต์)
แท็ก : #THK_卒業
รายละเอียดของพิธีจบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมปลายไทเฮ :
docs.google.com/document/d/1...
*วันที่ 20 สิงหาคม เวลา 18:00 น. จะแถลงปิดคอมมูและสรุปเรื่องราวที่ได้เปิดเผยออกไปอีกครั้ง
「EPISODE XX : DANCE」
ร่างทั้งสองแนบประสานเคลื่อนไหวไปในจังหวะเดียวกัน ราวกับไม่อาจแยกห่างจากกันได้
นัยน์ตาสีทมิฬจ้องลึกเข้าไปในม่านแดงฉานบนใบหน้าที่ส่องประกายดุจอัญมณีต้องแสงในกำมือของอีกา
บทเพลงแห่งความคลุ้มคลั่งที่ถูกบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อยๆแผ่วลง...จนเหลือเพียงความเงียบงันของสองร่างที่ยังคงเต้นรำท่ามกลางม่านมืดอันไร้ที่สิ้นสุด
(เก็บตกโรลที่ไปเต้นกับหมามาล่ะค่ะ 😭🔥)
ถ้อยคำประชดประชันหลุดออกมาจากปากด้วยความตั้งใจ
ขณะเดียวกันตนก็ขึ้นไปนั่งบนจักรยานเรียบร้อยแล้ว
“ที่บอกว่าจะไปห้างด้วยกันวันนี้ก็ต้องยกเลิกไปล่ะนะ”
แหง๋ล่ะ สภาพแบบนี้จะออกไปชูหน้าให้คนถามทำไมกัน ,ตลกกันพอดี
ถึงจะรู้ก็เถอะว่าทำแบบนี้ รั้นแต่จะยิ่งขยี้ความสัมพันธ์ให้ขาดจนยากจะต่อกลับ
ทว่าทาคาระเองก็อารมณ์ร้อนไม่ต่างกัน
และหากอยู่ต่อไปมีหวังมวยยกสองคงจะถูกตีระฆังอีกคราวเป็นแน่
ขอบตาระเรือด้วยแอ่งน้ำเล็ก ๆ เมื่อเหลือบมองท้องฟ้าจึงพบว่ามันเข้าพลบค่ำไปเสียแล้ว
“ช่างมันเถอะ ถ้าจะว่าแบบนั้น”
ถึงจะฟังแล้วหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้ผิดจากที่ว่าหรอก
อากาศหนาวจนทำให้แสบจมูก ตามมาด้วยการหายใจไม่ทั่วท้อง
ทาคาระเกลียดมันชะมัด — จนแล้วจนรอดก็ยังคงเกลียดน่าหนาวที่สุด
“ขอโทษมิโซระคุงด้วยแล้วกันนะ ที่ก่อนหน้าคิดว่าเราสนิทกัน”
“เรื่องที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้จนต่อยก็ด้วย”
ทาคาระปล่อยมืออกจากปลายกางเกงอามากิ เธอลุกขึ้นตามไปพยุงจักรยานเช่นเดียวกัน
สิ่งสกปรกที่เปรอะตามใบหน้าถูกปัดออกอย่างขอไปที — ไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด
ถ้าจะเสียความสัมพันธ์เพราะทำตัวแบบนี้…สินะ
จะตอนนั้นหรือตอนนี้ก็เป็นแบบเดียวกันหมดเฉยเลยแฮะ
“อามากิเองก็ต่อยคืนแล้วนี่”
เพราะการเอาคืนของอีกฝ่ายมันมากกว่านั่นแหล่ะ
ในส่วนลึกจึงยังได้ลุกกรุ่นไม่จาง
( ตามเวลาปัจจุบัน วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้าเอย์ล่ะค่ะ! แวะมาแฮปๆเพ้ทๆน้องได้นะคะ///// )
((ก กลับมาแอคทีฟแล้วค่-- หงึกๆๆๆ 😭ใครยังอยู่ก็มาเล่นด้วยกันได้นะคะ!))
(มาปัดฝุ่นหน้าฟีดค่ะ🥹 ร้างไม่ไหวแล้วว)
(ในที่สุดคมช.ที่จ้างมานานก็เสร็จแล้ววว ชิฮารุกะการกวนเพื่อนของเขา🐶✨)
(ฮันซาวาคุงง @thk-xxx.bsky.social )
(cr : Uso | cr. song : (アカリがやってきたぞっ) / Kaelix Debonair )
“อันโตมุไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว…ถ้าอามากิกับโควเสย์เองก็อยู่ไกลกันไปมากกว่านี้”
“ต้องอยู่ไม่ได้”
ทั้งที่แสดงออกไปขนาดนั้นยังไม่ใส่ใจกันเลยแท้ ๆ เชียว
ต่อให้อธิบายไปจะมีความหมายอะไรกับอีกฝ่ายหรือเปล่ากันนะ
“ไม่ได้แน่ ๆ “
รอยยิ้มฉีกกว้างอย่างทาคาระฉายออกมาดั่งเดิม ดวงตาหยี่จนแทบจะปิด แม้ตอนนี้ทั้งน้ำตาและเลือดจะปะปนอยู่ก็ตาม
”เพราะอย่างนั้นแล้ว”
“อย่าโกรธกันเลยนะ“
