Når dei sjekkar kor mange true crime podcastar eg høyrer iløpet av året så sett dei sikkert opp navnet mitt på den seriemordarlista to gonger, sidan eg beviseleg ikkje er nokon forfattar 😂

Googla det begrepet fordi eg ikkje heilt forstod kva du meinte og no står eg sikkert på ei liste hos PST

Eg hiv meg på; eg har arbeidshelg og det er knall travelt på jobb så eg må søve skikkeleg på dagtid. Ingen motorsager eller grasklipparar før etter klokka 16 denne helga, ok?

😆😆

Det er ei nyanse eg er heilt enig i, men det er viktig for meg å lære døtrene mine til å ikkje bli den typen folk som sei ting som andre vert såra av (uavhengig av intensjon) og så feier vekk følelsane til mottakar med «herregud det var jo berre kødd»

Dette er min motivasjon og. Skal ein oppdra viljesterke kvinner med bein i nasa, må ein vere førebudd på å vere den verbale boksebaggen dei brukar til å finjustere evnene sine også.

Den der hugsar eg GODT sjølv. Eg lærte å bite i meg ganske mykje av sarkasmen gjennom ungdomsåra fordi mine javnaldrande ikkje hang med på spøken. Og for all del, det er mottakar som bestemmer om det du sei er sårande eller ikkje, så det var rett at eg lærte å legge på filter. Men jeez so kjedeleg.

Denne floffen er sponsa av at den TRE ÅR GAMLE dattra mi svarte «eg veit ikkje, kva trur du, mamma» når eg spurte om ho hadde vaska hendene etter ho hadde vore på toalettet i dagtidlig.

Ingen fortalte meg at hvis du er ei sarkastisk, smått artig mor, kjem du til å oppdra sarkastiske, smått artige døtre. Og at inntil dei lærer å bruke sarkasmen sin for good, not evil, kjem dei til å høyrest ut som små rasshøl.

I dag har eg satt opp trampolina, mannen min var tidleg ferdig på jobb og vi har grilla og ete middag på verandaen. No sit eg og han eg bygg livet ilag med, og slappar av i kvar sin stol i solveggen medan ungane leikar og flirar ilag. Berre godlydar.

Dette er rein friheit og lykke 🥹❤️

No håpar eg dykk kryssar fingrane for meg, kanskje eg klarar å overbevise sjukehuset om å satse på ei som kjem frå kommunehelsetjenesta sjølv om at eg veit at dei helst gir utdanningsstillingene til sjukepleiarar med erfaring frå sengepost.

Eg håpar eg skal slippe å finne meg ein jobb utanfor helsesektoren, for eg brenn oppriktig for yrket mitt, men anestesien vil kunne gi meg sjansen til å finne arbeid i industrien der eg framleis får drive med sjukepleie og helseopplysing. Det er ei god reserveløysing.

Eg håpar anestesien skal gi meg inngangsbilletten eg treng til å jobbe med det eg eigentleg er mest interessert i reint fagleg sett, og samtidig åpne dører til privat sektor ved behov.

Eg kan ikkje fortsette under ei slik leiing eg har no, sjølv om at eg elskar jobben, kollegaane, og pasientane. Leiinga høyrer ikkje bekymringa mi, tek ikkje hensyn til erfaringa mi, og gi F i kva eg meinar om endringane dei innfører. Når dei no i tillegg tek inntekta mi, er det nok.

Eg klarar ikkje å seie meg ferdig som sjukepleiar, eg elskar yrket mitt for høgt til det, men eg kan ikkje verte verande der eg er. Dei tvangsreduserar stillinga mi og brenn med det den siste brua dei hadde til meg. Tillita er vekk, eg vert ikkje sett, hørt, verdsatt, eller respektert.

I dag har eg søkt på utdanningsstilling på sjukehuset og master i spesialsjukepleie med fagretning anestesi.

(Mvh dritt lei)

Finnes det ein høfleg måte å spørje ein kollega om foreldra deira er sysken?

Visste du at dersom du har maur i hus, så kan du sette ein tallerken med mjølk utafor for å bli kvitt dei? Dei vaksne maurane drikk mjølka og det påverkar reproduksjonen deira. Dei påfølgande borna vert fødd utan tær, så dei klara ikkje å klatre inn.

Tilstanden kallast lack toes in toddler ants.

Pengane kom før mailen.

Er det nokon som veit om ein får med seg isbitar i ei termosflaske gjennom sikkerheitskontrollen på flyplassen? Dei er jo ikkje flytande eller smørbare men eg veit ikkje kor pirkete kontrollørane er 🤔

Einaste som hjalp meg då eg sleit med halsbrann i svangerskapa var Novaluzid og/eller sjokomelk.

NB ikkje ta nsaids (ibux, naproxen, voltaren osv)

Gratulerar med zombie jesus dagen til dei som feirar

Eg håper du har mange gode dagar med ho no og at du etterkvart kan gi slipp på den vonde følelsen av tapet av det første møtet. Eg har ikkje heilt greidd det sjølv endå (snart fire år sidan), men det vert lettare og lettare. Eg er glad du set ord på det so fort, det klarte ikkje eg. Tenkjer på deg ❤️

Eg hugsar ikkje mitt første møte med eldste heller, og eg trur det er ganske vanleg. Det er ein forferdeleg kaotisk og overveldande dag, at the best of times, og eg trur det er lett å gå i ein overlevingsmodus der minna ikkje so lett vert arkivert i langtidsbanken, når ting vert som dei vart.

(Ho stod fast og fekk ikkje luft, måtte resusiterast etter fødsel og vart hasta til NFI for vurdering av intubering og nedkjøling for å hindre hjerneskade. Mitt behov for å halde ho låg laaaaangt nede på prio-lista. Men det gjorde vondt likevel. Det gjer vondt enda, om eg skal vere heilt ærleg)

Eg forstår deg so, so godt. Noko av det vondaste i svangerskapet med nummer to, var frykta for å oppleve å ikkje få halde ho rett etter fødselen, slik som med ho første. Ho vart tatt med rett til NFI og eg fekk ikkje halde ho før ho vart rundt fire timar gammal. Følte eg vart frårøva noko viktig.

For meg er sjølve turen så sjeldan dårleg at eg eigentleg like godt kan seie at det alltid er bra. Men det psykiske arbeidet det kan kreve å komme seg på tur kan ofte vere ufatteleg utmattande, og føre til at turen (med mentalt forarbeid) krev heile dagen, og dermed i sum ikkje vert positivt.

Eg rakk cherrytomat-salget, som sikkert var like viktig for ungane mine som ølsalget var for deg 😂

Eg har sjølv kasta heilt nye sokkepar fordi dei var «feil». Nei, vi kjem absolutt ikkje til å avvise sånt.