/ภูมิใจในตัวลูกๆ

(เอาเพลงอะไรดี)

/จบตรงนี้ หน้าปูด 👌👌

(น่ารักที่สุดในโลก😭💖💖💖)

ไซกิฟังสิ่งที่อพอลโลพูด แต่ใบหน้ากลับยิ้มราวกับมีบางสิ่งในใจ

สุดท้าย.. จนอีกฝ่ายเริ่มขอตัวลา แม้จะน่าหงุดหงิดที่พูดถึงยูเมะจูกัดบั้นท้าย แต่เขาก็ทำเพียงปัดๆมือส่งเท่านั้น

"หึ ไม่ถึงเช้าหรอก"

"สักวันแมวจรไซกิ ขอไปนอนพักที่บ้านนายนะ อาเธอร์"

(มาตามหาหมาหายอยู่ดีๆ ดันเจอการรุมประชาทัณฑ์ แวะดูดีกว่า)

(โห คนที่ยิ้มหวานสุดในห้อง /ปรบมือๆๆ)

(จตโตะเน้ อ๊าาาา )

(สงสารรุ่นพี่แต่ผมก็ต้องปกป้องเยาวชนจากผู้ใหญ่ที่ไม่ดีครับ @teruo-msg.bsky.social )

(ผมก็เยาวชนนะ...)

(เดี๋ยวหอบไปส่งโรงบาลแล้วกันนะ กัมบัตเตะเน้)

(ความรุนแรงไม่ใช่คำตอบแต่คือคำถาม และคำตอบคือใช่ //ขยายพื้นที่)

(ไม่ได้ชอบใช้ความรุนแรง แต่พี่นี่หลายรอบละนะ)

[ สตอรี่ Day 3-19 ]

Cms: NeaRs

#MSG_โรลเปิด
[สวนหินในโรงเรียน หลังเลิกเรียน]

มุมหนึ่งของบริเวณสวนหิน เวลาที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก ฟุยุมาสะกำลังฝึกเวทมนตร์อยู่ลำพัง

ตวัดไม้กายสิทธิ์ปลายแหลม ไอน้ำในอากาศควบแน่นก่อนจะแข็งตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ คล้ายกลีบดอกไม้ แต่ละกลีบจึงค่อยประกอบกันเป็นรูปทรงซับซ้อน

พวกดอกไม้น้ำแข็งลอยอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกตัวเป็นละอองหิมะบาง ๆ แล้วละลายหายไปอย่างรวดเร็ว +

Taiga Kuroiwa / 黒岩 大河
ฤดูใบไม้ร่วง I วิถีมายา
สึโบมิ | 16 I 1-D
— #MSG_commu

doc: bit.ly/4t828Xu
DM/CO/เวิ้น OK
( คาร์เฟรนลี่ เนียนสนิทได้เลย ! )
(ภาพขยับๆ)Cr.Sanwich

ไซกิยกยิ้มขึ้นมุมปาก สายตาโอนอ่อนลงแม้จะไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมแต่ก็หันมาตอบกับอาเธอร์ โนวา

"ก็ของมันต้องกินต้องใช้นี่นา โลกใบนี้ก็ขับเคลื่อนด้วยเงินไม่ใช่หรือไง"

เขาหัวเราะตบท้าย ใบหน้าเงยมองดูดาวที่พร่าพรางบนฟ้าพลันนึกขึ้นมาได้

"นายเนี่ยเป็นคนที่ต่างจากคนอื่นนะ ฉันสงสัยจริงๆเลยว่าทำไมมาอยู่ในเมืองแบบนี้"

"หึหึ"

ไซกิหันกลับมายิ้มยกมุมปากให้ทีหนึ่งจนปรากฏเขี้ยวขาว ทั้งสีหน้าและแววตาประกอบกันแล้วดูน่าหมันเขี้ยวแน่นอน

"ผมเชื่อป๋านะ ก็ป๋าดูมีแววธรรมดาซะที่ไหน"

"ขอแค่เป็นคนในเมืองนี้ ใครบ้างที่ธรรมดา แต่ก็สุมหัวราวกันใช้ชีวิตเรียบง่าย ช่างเป็นความธรรมดาที่ศักดิ์สิทธิ์ เนอะป๋า"

พูดจบก็หัวเราะอารมณ์ดีตบท้าย พลางเบ่งๆกล้ามแขนให้อีกฝ่ายได้เชยชม

"จับได้ๆ"

(อานิกิ!!!!!!!! /ขอตัง)

คราหนึ่งที่เจอกันก็กลับมาจากเก็บผักป่าและชวนกินไอติม พอคราวนี้เป็นนั่งตกปลา..

ไซกิเพิ่งรู้ตัวว่าตนก็กิจกรรมเยอะเอาเรื่อง แต่สุดท้ายก็จบด้วยการชวนให้ผู้คนรอบตัวมีส่วนร่วมด้วยเสมอ

"หึ ตามมาเลยป๋า ถ้าอยากให้อุ้มไปด้วยก็พอกล่ะ"

เขาบอกแบบนั้น สองเท้าก้าวเดินนำไปยังทางเขื่อนตื้น

"ส่วนสูงไม่มีผลต่อกล้ามเนื้อที่ปลูกมาอย่างดีแน่นอน"

"ดึกแล้วนะป๋า ไม่หนาวเหรอ"

ไซกิเดินผ่านมา ขากะจะแวะมาสูบบุหรี่พร้อมตกปลาพอดี

"คืนนี้ปลาชุมนะ ไปด้วยกันไหม"

ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะว่างหรือไม่ แต่ในเมื่อเจอ คนที่ไม่คิดอะไรมากอย่างเขาย่อมชวนเป็นเรื่องปกติ

(ร้องไห้เลยได้ไหม)

(ปักปู่)

#GSM_slooflirpa

"คิทสึเนะ คิทสึเนะอยู่ไหน?"

"ยุคสมัยน่ะ มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันจะทำลายโรงน้ำชาเชยๆ นั่นทิ้งซะ"

(โปรดเรียกท่านว่า ท่านจอร์เจียที่ 3)

หลังได้รับคำตอบรับให้ไปเขาก็เตรียมตัวตาม

"ทางนี้แล้วกัน เดินไปถนนเส้นหลักเรื่อยๆเดี๋ยวก็ถึง"

เขาเดินนำ พลางชี้นิ้วแนะนำตั้งแต่ร้านอาหารและที่อยู่มากมายที่เบียดตัวสลับกับช่องตึก

"ชอบหน้าต่างแบบไหน กลม? หรือใหญ่?"

ทันทีที่โดนแกล้ง เจ้าตัวรีบดึงชายฮากามะมาเช็ดปากเช็ดจมูก เขาตกใจไม่ใช่น้อยจนแทบจะร้องเหวอออกมา

"อ- อะไรเนี่ย?! ถ้าให้มาจุ๊บจิ๊บกับโฮตารุ 2 นี่ฉันขอบายเลย"

เจ้าตัวชี้นิ้ว ทั้งติเตียน และแผดเสียงใส่
ยิ่งเจ้าแมลงนั่นดูคล้ายกับคนถึงก็ยิ่งขนลุกซู่

'บ้าจริง.. ดีนะที่เจ้านั่นเป็นแค่คนซื่อ ฉันเกือบโดนตีท้ายครัวแล้วพระพุทธ!'

"อะ- อืม"

(+)

(แวะมาวาดรวมพี่น้องท้องเดียวกันครับ 5555 จริงๆเป็นพี่ชายคนโตสุดของกลุ่มพี่น้อง 7 คนครับ เป็นลุงๆกันหมดแล้ว คงมีโผล่มาบ้างในสตอรี่ที่จะเล่าครับ)

(จุ้ด ฟูๆๆ เหาฉลาม🫳)

(/หลับตา
/ลืมตา)

ครั้นถูกชวนไปร้านอาหาร เขาก็เหวอไปนิดๆ

..วางแผนฆ่าฉันผ่านอาหารเหรอ

"อะ.. อืม ได้สิ"