(ทันโจบิโอเมเดโตะเนะ โยชิดะคุง🎂)

#MSG_เปิดโรล 20/04 15.00

วันนี้เป็นวันที่แสนพิเศษ ทั้งๆที่ก็ยังตื่นเช้าไปโรงเรียนเหมือนเดิม เจอกับผู้คนเดิมๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิม

มันวนมาแค่ปีละครั้ง

หนึ่งวันที่เขาจะปล่อยให้ตัวเองได้เล่นสนุกอย่างเต็มที่ เพราะงั้น หาก(คุณ) เดินผ่านชายหาดในช่วงเวลานั้น อาจพบกับเสือโคร่งที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่ในน้ำทะเลก็ได้

อยากลองไปทักทายเขาดูหน่อยไหม?

(วันเกิดเคย์คุงค่า แวะมาเพ้ทๆได้น้า🥺🎂)

#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล แยกรูท

ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักของการเตรียมงาน

ชายร่างสูงโปร่งที่ด้านหน้าถูกวางไว้ด้วยแผ่นกระดานวาดรูปกำลังจับจ้องมายัง 『คุณ』

ก่อนจะหลุบตามองลงกระดานตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ว่าคุณจะขยับตัวทำอะไรก็ตาม...

(ชักอยากวาดลุงแว่นผมสั้นขึ้นมาซะแล้วแฮะ🙂‍↕️)

(อุ้ยตาย /ปิดปาก)

#MSG_bunkatsu
[ หน้าห้องชมรมค้นคว้าปรุงยา | ช่วงเตรียมงานชมรม ]

"อ้า— ขอโทษที ผมขอทางหน่อย"

"คุณตรงนั้นน่ะ ผมขอยืมกรรไกรหน่อยสิ"

ที่ออกมาจากห้องชมรมไม่ใช่เอลฟ์แก่จากเมิร์Oวู้ด แต่เป็นอาจารย์วิชาปรุงยาที่อะไรสักอย่างแปลกไป

หลังเอากรรไกรหั่นผมจนกุดเท่าไหล่ อาจารย์ต่างชาติก็หายกลับเข้าไปในห้องชมรมอีกครั้ง

มันเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้นกันแน่นะ?

( CMS แมว มันแกวสามแก้ว )

#MSG_โรลเปิด
แยกรูท / ย่านการค้า (ช่วงก่อนโปรโมทชมรม)

วันธรรมดาอีกวันที่มีอะไรหลายสิ่งกำลังดำเนินต่อไปและ
ใครบางคนที่ดูจะอยู่ไม่สุขนักจนต้องหา ' อะไรทำ ' อย่างที่เคยตัว

อะไรที่ว่าอาจจะ ' แค่ ' เดินผ่านใครสักคนที่เขาสนใจ
ส่งยิ้มให้เธอ และไม่ได้สังเกตว่าจะมีใครคนอื่นสังเกตมากน้อยแค่ไหน

ของบางอย่างของเธอหายไป
ไม่ก็อาจจะ ' แค่ ' ติดมือของบางคนมา

“พี่ชายหรอ? กำลังออกไปทำงานน่ะ“

”เป็นพี่ชายที่ขยันเหมือนยางิระคุงเลย“

คาเอเดะยิ้ม พยักหน้าน้อยๆตอบคำถามเด็กชายตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

”อยากชิมแน่นอน โยชิดะคุงน่ะชอบกินชีสมากๆเลย ถ้ายางิระเอาไปให้พี่โยชิดะเขาต้องดีใจแน่เลย“

ทั้งประโยคที่เอ่ยไปมีแต่เรื่องแต่งล้วนๆเพราะโยชิดะคุงที่ว่านั่นไม่เคยบอกว่าชอบกินชีสเลยสักครั้งเดียว แต่เพื่อเอาใจหนูน้อย คาเอเดะเลนเผลอแต่งเรื่องไป

“งั้นหรอๆ ยากมากเลยสินะ คุณลุงของยางิระคุงเนี่ยเก่งทุกเรื่องเลย“

ชายวัยกลางคนหัวเราะ มือกำแขนกิโมโนแน่นกลั้นใจไม่เอื้อมมือไปจับแก้มพลุ้ยๆนั่น

มือขาวซีดรับจานชีสมา ก่อนจะค่อยๆหยิบมันเข้าปากช้าๆ

”อ้าม“

”อื้ม อร่อยมากเลย”

คาเอเดะยิ้มแล้วพยักหน้า ส่งจานคืนให้กับแมวน้ำตัวน้อย

“ชีสหอมมากเลยครับ หวานเค็มกำลังดี อร่อยมากเลย

”ฝากไปขอบคุณคุณลุงด้วยนะครับ“

(สกินพาร์ทไทม์ร้าน Kuromori sabō ของคุโระโมริซัง @kuromori-msg.bsky.social ค่ะ ☕️🍵🍃

เป็นคุณหนูออกมาทำงาน ตามหาความหมายของชีวิต … ตอนนี้ก็กำลังพยายามอยู่ครับ! อย่าลืมมาที่ร้านเยอะ ๆ นะ! 🥺)

(เด็ก..เด็กน้อยตัวเล็ก.../อุ้ม฿

(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)

“เก่งมากเลย ประกอบของน่ากินขนาดนี้ออกมาได้ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับเนี่ย”

เจ้าตัวพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เจ้าตัวเล็กกำลังอ้ำๆอึ้งๆกับชื่อชีส เขาก็แอบพะงาบปากเอาใจช่วยอยู่ยกใหญ่

“บรีชีสหรอครับ หวา น่าทานจัง นั่นสิเนอะ ทำไมชีสถึงชื่อเหมือนปลากันนะ”

เออออห่อหมกตามไปทุกอย่าง มือรับชิ้นแครกเกอร์นั้นมาแล้วยดมือขึ้นลูบหัวน้อยๆนั่น

แก้มดูนิ่มจัง..อยากจับ..

“งั้นทานละนะครับ”

(เทเฮะ🕺)

“งั้นหรอ งั้นให้คุณลุงชิมหน่อยสิ”

ท่าทางกระตือรือร้นต่อเด็กชายตรงหน้าแผ่ออกมาอย่างชัดเจนจนปิดไม่มิด คาเอเดะเอียงคอมองเล็กน้อยขณะตอบ

“อื้ม นมตอนนี้ยังมีอยู่น่ะ ไว้วันหลังคุณลุงจะไปอุดหนุนนะ”

ชายวัยกลางคนที่ยอบกายอยู่เอามือเท้าคางมองมือเล็กๆที่หยิบจับของอย่างประดักประเดิดโดยไม่ได้เร่งอะไร

ซ้ำตอนที่เด็กชายประกอบทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเจ้าตัวยังปรบมือแปะๆให้อีก

+

Cr.Soymilk

#MSG_bunkatsu #MSG_MiniEvent

แม้ไม่อาจเป็นแบบอย่างให้พวกเขาได้อย่างสมบูรณ์
แต่อย่างน้อยเรย์เก็นก็นับได้ว่ามีจริยวัตรเหมาะสม

สิ่งเดียวที่หวาดหวั่นคือเผลอสอนกิริยาสงฆ์ให้พวกเขา
เช่นนั้นก็ถอดเครื่องแบบ เปิดเผยใบหน้าเสียดีกว่า

ให้พวกเขาได้สังเกตท่วงท่าแสนสงบของเขาได้ชัดเจน

(มาช่วยชมรมอยู่อย่างผู้ดีญี่ปุ่นโปรโมทครับ)
((ปล.กลัวสอนเด็กเป็นสามเณรจัง))

(เก็บตกที่เวิ่นค่ะ มีพระอาจารย์(?)มาช่วยไล่ผีขี้เมา ได้ผลดีเลยทีเดียว😭)

@reigen-msg.bsky.social

ความสนใจเบนจากถ้วยชามราคาแพงมายังเด็กชายตัวน้อยอย่างเต็มเปี่ยม คาเอเดะย่อลวจนตัวเองอยู่ระดับเดียวกับเด็กชายตรงหน้า ท่าทางกระตือรือร้นกว่าปกติมากนัก

“มีอะไรบ้างน้า เดี๋ยววันนี้คุณลุงช่วยซื้อเยอะๆเลย ทานขนมไหม เดี๋ยวลุงเลี้ยง”

สุดท้ายนิสัยชอบเลี้ยงเด็กมันก็ห้ามปรามกันไม่อยู่จริงๆ

(😭😭 ลุงรักเด็กมาแล้ว)

“อื๋ม..? โอยะ”

คาเอเดะที่กำลังยืนมองดูสินค้าอยู่หน้ากระจกร้านขายถ้วยชามอย่างใจจดใจจ่อก็ถูกเรียกให้หลุดจากภวังค์เมื่อมีเสียงเล็กไดังเข้าโสตประสาท

ทันทีที่ก้มลง คุณลุงเมียวกะก็พลันยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆแผ่ออร่าระยิบระยับออกมา แม้จะใบหน้าเหมือนเดิมก็ตาม

“ยางิระคุงนี่นา โอ้โห้ วันนี้เก่งจังเลย“

”ขายของหรอครับ? ไหน ขอคุณลุงชิมชีสหน่อยสิ“

+

“ปากหวานจังนะ”

เจ้าตัวยิ้มรับแล้วหัวเราะเบาๆ สนทนาไปเรื่อยๆก็ล้วงเอาพัดใบเก่งออกมาจากอกเสื้อแล้วกางพัดเบาๆด้วยความเคยชิน

“ครับ ก็นะ ริมหาดน่ะอากาศดีมากเลย เดินตามกลิ้นทะเลมาก็มาจบที่นี่แหละครับ“

คาเอเดะหัวเราะเบาๆ มือสีซีดรวบพัดกลับเป็นแท่งแล้วนำมันมาปิดปากไว้น้อยๆด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างที่ทำตลอดเวลา

”เอาสิครับ ผมเองก็ชอบดูพระอาทิตย์ขึ้นเหมือนกัน“

(มาแน้ว../คลานเป็นเต่าออกมาจากกองงาน)

“โอยะ? คิริชิมะซัง”

เมื่อพบคนคุ้นหน้า คาเอเดะก็ยกยิ้มให้เหมือนอย่างที่ชอบทำในทุกวัน เมื่อจู่ๆถูกชมก็พยักหนัาน้อยๆแล้วหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ งั้นหรอ สงสัยเพราะวันนี้ก้าวเท้าซ้ายออกจากบ้านล่ะมั้งเนี่ย”

“คุณเองก็ดูดีใช่ย่อยเลยครับ”

ไม่ลิมที่จะชมอีกฝ่ายคืนเช่นกัน

(ปักไว้ค้าบ)

“คุณชิลิคอฟ..ล้อกันเล่นแล้ว”

ชายวัยกลางคนยิ้มแห้งๆ ท่าทางต่อกรกับการหยอกล้อของอีดฝ่ายได้ไม่ค่อยถูกเท่าไรนัก

“ข้างที่ถูกลวกสิครับ ปล่อยเอาไว้เดี๋ยวก็เป็นแผลพุพองกันพอดี”

คาเอเดะพ่นลมออกทางจมูกเบาๆดังฟึดฟัด ดูยังไงก็รู้ว่ากำลังถูกแกล้งอยู่

“ไม่อย่างนั้นผมจะจับคุณใส่ยาให้เอง ผมมือหนักด้วยนะครับ“

พอไม้อ่อนไม่ได้ จึงต้องงัดไม่แข็งออกมาใข้บ้าง

”ยังไงก็สนุกอยู่แล้วครับ ได้หาอะไรทำทั้งยังได้มากูร้านด้วย“

”แค่อาจจะต้องไปฝึกอีกหน่อย“

ระหว่างพูดไป คาเอเดะก็แปลกใจที่อีกฝ่ายดูไม่สะทกสะท้ทนกับการถูกชาร้อนลวกมือเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ดันเป็นตัวของคาเอเดเแทนที่เอาแต่มองตามมือข้างนั้นอย่างเป็นกังวล

แต่เมื่อยาเซนยื่นมือออกมา เจ้าตัวดันยิ่นข้างที่ไม่ได้โดนลวกออดมาหน้าตาเฉย ทำเอาคาเอเดะไปไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ

+

(เย่ะ ขอบคุณที่ทาโรลกันค่า)

“อะ..”

จู่ๆผมก็หดไปต่อหน้าต่อตา ขยี้ตาสักรอบแล้วกลับมามอง หายแล้วจริงด้วย

“ครับ ไม่เบี้ยวแน่นอน”

ตอบไปก่อน แต่จะหาวิกมาจากไหนก็ไม่รู้

(ป เปล่านะ ผมทำแว่นตก😞 /ก้มเก็บ)

เกาแก้มเขินๆ

“ฮ่าๆ ผม ผมพูดเล่นน่ะ จริงๆก็เคยผมสั้นแต่คิดว่ามันไม่ค่อยเข้ากับผมเท่าไหร่”

“แต่ถ้าอยากเห็นจะลองไปหาใส่ดู ห้ามหัวเราะนะครับ”

จับคางตัวเองเอียงคอน้อยๆด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพยักหน้าเห็นชอบ

“อืมม ก็น่าลองดีนะครับ”

“แต่ผมตัดผมไม่ได้นี่สิ จะลองใส่วิกดูแล้วกัน ระวังผมจะหล่อกว่าคุณเอานะ ฮ่าๆๆ”

(ฉันรักบุรุษผมยาว😭🙏🏻)

”โอยะ? เปลี่ยนทรงผมหรอ? เข้าดีนะครับ“

หัวเราะ เอามือไปจับๆปอยผม

วันอาทิตย์-ช่วงเช้า(โกงเวลา) | ลานนั่งเล่น

วันนี้เป็นเพียงวันเดียวที่เรย์คุได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มร่างหมาป่านั่งอยู่บนม้านั่ง มือเรียวยกแปรงขึ้น ค่อย ๆ หวีขนยาวของหางฟูอย่างระมัดระวัง

เสียงฮึมเพลงแผ่วเบาลอดออกจากลำคอ หากสังเกตดี ๆ วันนี้เขาดูอารมณ์ดีมากกว่าปกติเล็กน้อย

เมื่อขนปุยติดแปรงมากพอ เขาก็หยุดมือ ดึงมันออกอย่างเงียบ ๆ
ก่อนจะใส่ลงในถุงขยะใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัว