“น่า ทำไงได้ล่ะคะ ก็ร่างกายมันจำไปแล้ว”

“? ไปกันสามคนงี้หรอ”

/เอียงคอ หนวดกระดิก

“ก็ไม่ติดน้า? เราได้หมดแหละค่ะ”

“อื้อ ยังน่ะ”

“ปกติเค้านอนเกือบเช้าแหนะ”

“แต่ไม่ควรทำตามนะ🐰!”

/หัวเราะคิกคัก

“ไม่นอนหรอคะ??”

/หันไปเห็น หัวเราะเบาๆแล้วเต้นต่อให้ดู

/สักพักก็หยุดลง

/เดินไปหาด๊อกแด๊ก

“ชอบไหม~?”

“โถ่เอ้ย อย่าเก็บไปคิดเป็นจริงเป็นจังสิ”

“เราก็ไม่ได้คิดจะตีเธอจริงๆจังๆแต่แรกอยู่แล้ว”

เขาตอบกลับไปแล้วหัวเราะออกมา ใบหน้ายิ้มแย้มที่คิ้วขมวดหน่อยๆด้วยความเอ็นดูกับการกล่าววาจาชวนฝห้ถอนหายใจสักร้อยรอบในความขี้แกล้ง

“ถ้าหาวิวที่สวยกว่านี้เจอ แบบนั้นเราว่ามันคงต้องเป็นนอกอวกาศแล้วไหมเนี่ย?”

“แต่ถ้าเธอพูดหยอกเรื่องตีอีก คราวนี้แหละ เราจะเล็งตีแขนเธอก่อนอย่างแรกเลย!”

“…ไปเดินหาจุดนี้เจอได้ยังไงคะเนี่ย”

แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ตอบกลับไปเสียงกระซอบแผ่วเบาโดยไม่ละสายตา ปากเล็กเผยอมองตาค้างไม่เกินจริง

แต่สักพักเขาก็หลับมามองคนสูงกว่าตนมี่เอ่ยหยอกล้ออีกครั้ง

“ไม่เห็นต้องหามาไถ่โทษเลยนี่?”

เจ้าตัวกล่าวด้วยความงุนงงว่าไถ่โทษเรื่องอะไรก่อนจะเข้าใจอีกครั้ง

+

ดวงตากลมมองดูมันตาไม่กระพริบ แใ้มือจะไม่ได้กอดแขนของผู้นำทางไว้แน่นดั่งเดิมแต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยไป

เป็นทิวทัศน์ที่มองแล้วก็รู้

รู้ว่าต่อให้ถ่ายมันไป ก็เก็ยความสวยงามของมันไว้ไม่ได้เลย

+

เดินเคียงข้างกันไปในความมืด แขนเล็กกระชับขึ้นหยีตาลงเมื่อลมหิมะเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆจนหนาวกาย

หากเป็นปกติคงเดินถอยหนีออกไปแล้ว

แต่สองเท้าก็ยังคงก้าวเดินไปจนกระทั่งการเดินทางหยุดลง

เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมองแล้วยืนชะงักงัน

ยิ่งกว่าคราก่อนหรือครั้งไหนๆ

เป็นครั้งแรกที่รู้สึก.. นั่นสินะ

สวยจนลืมหายใจ

>รูทยืนมอง~

คุณมองกระต่ายตัวน้อยท่ามกลางความมืดมิดค่อยๆร่ายรำอ่อนช้อยอยู่เงียบๆ ไร้เสียงเพลงประกอบ มีแค่เสียงหอบหายใจของผู้เต้นไม่ได้สนใจรอบข้างที่เงียบสงัดนัก

เขามองแล้วหลุดหัวเราะเสียงใส

“น้องหมียิ้มปากเบี้ยวเลย ฮื่อ ฮ่าๆๆ!”

“แต่ก็น่ารักดีนะ!”

ไม่ปฏิเสธ รอยยิ้มทำให้มันดูเป็นตัวที่โดดเด่นจาดชาวบ้านจริงๆ

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามลิ้มรสขนมดูบ้าง กูจะถูกใจมากจนหนวดที่เหมือนใบหูกระต่ายตีผั่บๆ

“อร่อยจริงด้วย~”

”ดีจังเลยเนอะครับ มีขนมให้กินหลากหลายดี“

”ไม่เบื่อเลย“

เป็นอีกครั้งที่ไหล่แตะกัน เพียงแต่มากขึ้น

“นั่นสินะ..มีคนเดินไปด้วยกันในความมืดแบบนี้ก็ไม่แย่เลยล่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองแล้วหลุดหัวเราะออกมาเสียงใสกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น

“ถ้าสนิทกว่านี้ เราคงตีเธอไปหลายรอบแน่ๆเลย”

“แล้วไหนล่ะ วิวที่ว่าจะเห็นชัดๆน่ะ พาไปเร็วๆสิ~”

เพราะไม่รู้ว่าปกตอแสงเหนือมันอยู่นานแค่ไหน

หรือจะได้ใช้เวลานี้อีกนานเท่าไหร่กัน

“แต่ก็ไม่ได้พูดให้เธอต้องรู้สึกกดดันอะไรหรอกนะ เราแค่พูดตามใจอยาก”

”เพราะเราคงโกหกหรือปั้นคำพูดสวยหรูอะไรทำนองนั้นไม่ค่อยเป็นหรอก“

”แล้วก็ไม่เคยคิดจะโกหกเธอแต่แรกแล้วด้วย“

เขายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่แฝงดเวยความโอนอ่อนลง

+

“เราก็ก็แค่พูดตามที่คิดเอง”

“แบบนั้นก็ถือว่าเราปากหวานแล้วหรอ”

เขาได้ยินแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้แหย่คนที่พูดตอบกลับมาเสียงเบา

แสงกระทบบนใบหน้าของทั้งสองคน เขาปล่อยให้อีกฝ่ายได้จัดฮู้ดของตนให้เข้าที่

“เธออาจจะไม่ได้เจิดจ้าขนาดนั้นก็ได้“

”ก็แค่ในสายตาเรา มันเป็นแบบนั้นแค่นั้นเอง“

+

(ด๊ะเลยยย นวดๆๆ!🩷)

“..อิซซี่ วาเลนไทน์ครับ”

“..คุณมอริ”

หลังกล่าวคำทักทาย บทสนทนาเล็กๆก็มีขึ้นเรื่อยๆในคาเฟ่ที่เงียบสงบ หากแต่ไม่เหงาหูอีกต่อไป

—ตัดฉับ วี๊—

เขาเดินตามอรกฝ่ายไปข้างๆกันตามทาง ดูแล้วก็ตลกดีเพราะตนก้าวขาฉับๆในขณะที่อีกฝ่ายต้องเดินช้าลง

เดินมาถึงก็เงยหน้ามองผืนฟ้าที่ถูกแต่งแต้มสีสัน หนวดมี่เหใือนใบหูเรียวขยับไปมาพอๆกับหางพวงเล็กที่กวัดแกว่ง

“สวยจัง..~”

“???”

“…ก็ ไม่ได้ชอบหรือเกลียดมันนะ”

“ทำไมหรอ?”

เขาเอียงคแถามกลับไป

“อื้อ”

“ต่อให้เป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม”

เสียงหัวเราะดังขึ้นแผ่วเบา มองคนที่ดูเหมือนแยากจะเล่าเสียเต็มทน

“เราพร้อมรับฟัง ถ้าเธอไม่รังเกียจเราที่ตอนนี้หน้าโทรมเป็นผีของเราตอนนี้น่ะนะ”

(ม่ายเป็นรายยยยยยย)

“ยากเลยครับแบบนั้น”

“เพราะผมจะลแงทุกอย่างเลย”

ว่าแล้วก็คีบทุกอย่างใส่จานอย่างละชิ้นด้วยความอารมณ์ดี ใครจะถอยก็ถอยไป แต่เรื่องกิน เขาสู้ตาย~!

“เป็นเธอที่ไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางแสงหรือความมืด”

“เธอก็ยังคงโดดเด่นอยู่เสมอ”

“ถึงเธอจะปากหวานไปบ้าง.. คำพูดคำจาเองก็ชวนให้ตีปากก็เถอะ”

“แต่เธอ.. เป็นคนที่ใจดี น่ารักมากๆเลยล่ะ”

“เป็นคนที่เจิดจ้าได้ไม่ว่าจะอยู่ในแสงหรือความมืด”

“ในสายตาของเรา จินฮู่เป็นแบบนั้นนะ”

สายตานั้นดูปะปนไปด้วยหลากอารมณ์ แต่รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย

“ประโยคที่บอกว่าชอบไล่ตามแสงสว่าง..ก็เถียงไม่ได้จริงๆ”

“เพราะสำหรับเรา เรากลับรู้สึกว่ารอบตัวมันมืดอยู่ตลอดเลย”

ดวงตาหลับลง ราวกับระลึกความหลัง

“แต่ก็เพราะอยู่ที่มืด ถึงทำให้มองออกได้เหมือนกัน”

เขาลืมตาขึ้น ประสานดวงตาที่จ้องมาไม่ละสายตาไปไหน

“สำหรับเราแล้ว..”

+

หลังจากกล่าวจบก็มองแขนที่ยื่นมาทางตน เขายื่นมือเข้าไปสอดแล้วคล้องแขนเอาไว้หลวมๆ แล้วเดินตามไปอีกครั้ง

เขาฟังถ้อยคำที่ร้อยเรียงนั่นแล้วนึกตามไปด้วย

ดวงตาลอบมองเสี้ยวใบหน้าของผู้พูดสลับกับมองทางที่ปูด้วยหิมะสีขาวโพลน

ดวงตาสีม่วงดั่งดอกไม้หอมสั่นไหวกับคำพูดนั้นก่อนจะเบิกตากว้างพร้อมแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ

”เธอ..“

เขาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหลับตาลงแล้วลืมตามอง

+

ใบหน้าผินกลับไปมองท้องฟ้า เขาเอ่ยกลับไป

“ไม่ใช่ว่ากลัวขนาดนั้น..แค่ไม่ชอบ“

”เพราะมันดูอ้างว้าง ดูไม่มีที่สิ้นสุดเลย“

”แต่..“

แพขนตากระพริบเชื่องช้ากลับมามองอีกครั้ง

”ก็เพราะชวนเราเหมือนกัน“

”เพราะเธอชวน เราถึงกล้าออกมา“

”เพราะเธอชวน.. ถึงได้เห็นอะไรที่มันสวยงามแบบนี้เหมือนกัน“

+

ลาดไหล่พาดพิงกันท่ามกลางแสงหมู่ดาวและม่านแสงเหนือบนฟากฟ้า เขายืนฟังอีกฝ่ายกล่าวคำต่างๆในความเงียบ

ปลายจมูกถูกอีกฝ่ายแตะลงมา แม้จะไม่ได้เย็น แต่ก็ทำให้เขามองไปตามมือแล้วเลื่อนกลับมาที่ใบหน้าอีกฝ่าย

“..ที่จริงอ่ะนะ”

“เราไม่ชอบเลยล่ะ”

“เราไม่ชอบที่มืดๆเลย”

+

(ชอบมาก5555555555555555555555 ไหน เด็กดีอยากได้อะไร ว่ามาสิ๊)

#MMM_โรลเปิด
00:00

ยามวิกาล คุณพบเข้ากับคนที่กำลังยื่นเต้นรำ

อยู่เพียงผู้เดียว

>มาเต้นด้วย
>ยืนมอง
>ทักทาย

(ขี้นอยู่กับว่าทำตัวดีแค่ไหน)

(ก็จุ๊บอยู่ดี รางวัลเด็กดีไง)

(อาราย อารายยยยยย)

(ดีมั่ก)