12. "Punto de araña" de Nerea Pallares 🕷️
Cheguei ao libro en castelán, e esa distancia lingüística xa lle engadiu unha capa rara á lectura, como se estivera a mirar algo moi íntimo dende fóra, case como volver á miña infancia pero noutro plano totalmente distinto no que non era quen de recoñecerme.
11. 📖 "O corpo de Cristo" de Bea Lema 💔
O libro do club de lectura do colexio deste mes.
Non é unha lectura cómoda. Abre preguntas e deixa eco, especialmente arredor de como entendemos e acompañamos a saúde mental no día a día, e de como todo iso impacta na infancia cando quen o atravesa é a túa nai
Eu penso o mesmo, oxalá ter máis traballadas esas ferramentas para poder afrontar certas situacións con outra calma.
Eu nunca o diría, pero tampouco me resulta cómodo escoitar ese outro discurso cando vén de persoas (entendemos que próximas) que xa saben que o meu enfoque da espiritualidade non vai por aí.
Totalmente. E case que engadiría unha terceirra: a da batalla pola mellor distribución do tempo propio fronte ao laboral 😅
Salmón ao forno con verduriñas 😍
La mejor recomendación que se puede hacer en el Día del Libro es que usemos las bibliotecas públicas todo el año y exijamos a las administraciones que las doten con los recursos necesarios para actualizar sus fondos y mantener sus plantillas en buenas condiciones laborales.
Non é por poñer en cuestión crenzas de ninguén, pero hai algo bastante recorrente nisto: se o resultado é bo, atribúese a unha causa superior; se non o é, entón o foco (culpa) pasa a ser o sistema sanitario, os tratamentos, a atención…
Éramos 7 familias no club de lectura do cole… e, para como está o panorama, case sabe a pequena vitoria 📚😅
🫂
Ao final, hai modas tecnolóxicas que, cando se aplican sen entender o tipo de documento nin o seu contexto, acaban perdendo completamente o sentido.
O problema non é só o borrado de nomes, senón como se está a xestionar ese arquivo no seu conxunto.
E por poñerlle un pouco de "humor", hoxe mesmo pedíanme ver o resultado dunha “anonimización” de datos nun documento medieval… e unha xa non sabe se rir ou chorar 😅
Vaia, non tiña nin idea. Como vos dixen fai uns días, fun un pouco parva de nena e non quería saber nada do manual que facías as mulleres que tiña próximas. Preguntarei esta finde na casa.
De que vai ese proceso?
Eu directamente nin me esforzo na descrición: dúas liñas mal contadas, fotos improvisadas e a vivir. E aínda así hai quen compra 🤷♀️
O da perigosidade é o máis serio, pero logo tamén está o de sempre: xente que non recolle as cagadas, que os deixa mexar en calquera sitio, pouca supervisión nalgúns casos e decisións pouco pensadas sobre onde e como conviven coas persoas (cans enormes en casas minúsculas).
¿Vos levariades un destes cans á saída dun colexio de primaria? 🤔
Pois xa ten pasado… e os (SEMPRE HOMES) que o fan aínda teñen máis que dicir...
Converter o medo das crianzas en algo do que rir e expoñelas a situacións innecesarias nun espazo que debería ser seguro é de ser moi mala persoa. Punto.
O de sempre: responsabilidade cara ás familias e pantallas asumidas con total normalidade no centro.
E logo, curiosamente, as familias que tentamos reducir o seu uso na casa somos as que máis veces recibimos respostas pouco "amables" durante o curso.
A todas nos han pasado cosas, en plural y a casi todas las primeras siendo menores. Leemos barbaridades todos los días y salta una noticia donde hombres comparten cómo violar a sus mujeres inconscientes y la discusión es si not all men y si son 1000 o 5000 y son visitas y no hombres. Pues muy bien.
Si ante miles de mujeres violadas y millones de señores disfrutando con esas violaciones tú crees que de quien hay que hablar es de ti eres una persona peligrosa de la que salir huyendo inmediatamente.
Y por tanto es irrelevante para nosotras el tipo de porno que consumas.
🫂
Hai 9 ou 10 anos había un na Biblioteca Ánxel Casal de Compostela…pero non sei se se segue a celebrar.
Educar no respecto ao espazo público é tarefa de todxs. Se o fas con xeito e agarimo, eu agradezo que axudes á miña filla a ser mellor cidadá cando eu non chego.
Teño ITV este sábado así que son eu moi literal. 🫣
Ás veces, o seu ruído non é falta de responsabilidade parental, é simplemente a súa forma de habitar o mundo mentres aprenden. A convivencia real require ese equilibrio: nós educamos con sensatez e a contorna acompaña con paciencia. O espazo público tamén é/debería ser o seu lugar de aprendizaxe.
Tes razón en que o respecto é a base da convivencia. Educar no civismo é a miña prioridade, pero non esquezamos que as crianzas son seres en desenvolvemento, non adultos en miniatura.
Como nai, axúdame moito saber que eses "caretos" son pola túa sensibilidade ao ruído e non un xuízo á miña filla ou á miña crianza.
O espazo público é de todxs: das crianzas que fan ruído e de quen precisa silencio. 🫂
Non sempre hai norma escrita, pero si códigos moi claros (miradas,comentarios,incomodidade explícita) que van marcando onde "encaixa" a infancia e onde non. O problema non é un local concreto, é o relato que se vai asentando: que a infancia é aceptable só se non molesta, e mellor aínda se non está.
Otra cosa que la sociedad a veces parece ignorar es que la existencia de niños y viejos no es opcional.
Hay gente despistada porque lo primeros pueden no ser responsabilidad legal de uno y porque se ha normalizado la externalización de la gente dependiente, en general.
E tamén é unha visión bastante curta: quen hoxe rexeita esas fases non está só sinalando a outros, está negando unha realidade que, se ten sorte, tamén lle vai tocar vivir.