#MSG_โรลเปิด (???)

อาจจะเพราะว่านอนไม่หลับมาหลายคืน ร่างกายอ่อนล้าสุดๆ รู้ตัวอีกทีเลอันโดรก็กลับมาอยู่ในร่างที่ห่างหายไปนานเสียแล้ว

เขาจะหาทางกลับบ้านได้หรือไม่

จะมีคนใจดีผ่านมาไหมนะ?

ฉากโดยอ.คาเอล & อ.เนะ

#MSG_nyugaku | #MSG_3E
w/ @reigen-msg.bsky.social

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ชั้นปีมังไค ห้อง E ครับ ผม ชิลิคอฟ ยาเซน สอนปรุงยา แต่พวกคุณก็คงรู้จักผมจากชั้นเรียนแล้ว"

"ตามธรรมเนียมก็คงต้องแนะนำตัวหน้าชั้น แต่ถ้าคุณเบื่อจะแนะนำตัว.."

อาจารย์ที่หน้าชั้นเรียนทำท่าเหมือนใช้ความคิด เดี๋ยวเดียวก็ดีดนิ้วเปาะ

"อ้า—.. จะเล่าเรื่องสยองขวัญแทนก็ได้นะครับ ผมชอบฟัง"

#MSG_nyugaku #MSG_3E

" ซากุรางิ ไคโตะครับ "

" หวังว่าปีการศึกษานี้ผมจะได้อยู่ร่วมห้องกับทุกคนอย่างสนุกสนาน "

" เอ่อ... " ยืนนิ่งเหมือนไม่เป็นไรแต่แอบเกร็งไปอีก " ฝากตัวด้วยครับ "

#MSG_nyugaku | #MSG_3E

"...โคอิซุมิ มาซากิ ...ครับ"

ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ นานแล้ว ทำตัวไม่ถูก...

"ข ขอฝากตัวด้วยนะครับ" /โค้ง

( ขอบคุณที่มาให้พี่จ๋าใช้งานนะคะ 😍🫳 )

"ต้องมีสิ นั่นจุดเด่นของผมนะครับ"

กับคนที่ไม่เห็นหน้า อะไรชัดเจนสุดก็มักถูกจดจำแทนบ่อยๆ, นายก้อนเมฆฟังดูดีกว่าชื่อจริงจะตายไป

"ไปเถอะสุมิเระจัง แล้วเจอกันนะ"

ถึงจะเพลินมือแต่ก็ต้องดึงกลับ ยังไงพวกเราก็เจอกันบ่อย ปล่อยให้แพะน้อยตรงหน้าเขาไปเจื้อยแจ้วต่อดีกว่า

( ให้กอดแค่แขน คนมันร้อน 😔 .ลูบโอ๋ )

( นิดๆหน่อยๆเองค่ะ (●´ω｀●) )

สายตาที่มองนั้นอ่อนลงจนเอ็นดูอยู่มาก เวลาที่เจื้อยแจ้วก็น่ารักดี ยกเว้นตอนนึกเล่นพิเรนทร์ไว้แล้วกัน

"ขอบคุณครับ" ดอกไม้ที่ได้มาถูกนำไปทัดไว้ที่เปียรวมกับของเดิม

"ยังไงผมก็เป็นคนทำตามคำพูดนะรู้ไหม"

หยิบปากกามาพร้อมคว้ากระดาษของสุมิเระมาเซ็นชื่อให้–ตวัดไม่น้อยแต่ก็พอเป็นรูปเป็นร่าง

"สุมิเระจังได้รางวัลอะไรก็มาบอกกันด้วยล่ะ พยายามเข้า"

ส่งคืน ไม่วายจะลูบผมเธออีกครั้งทิ้งท้าย

( 😔 .หยุมหาง )

ด้วยข้อจำกัดบางอย่างเพื่อจะมองเห็นผ่านมุมมองเจ้าปลาจิ๋วที่มอบให้หญิงสาวไป ต่อให้อยากขยับตัวก็เป็นเรื่องยาก เขาได้แต่ยืนเป็นเสาสูงอยู่อย่างนั้น

ปลาน้อยที่ลอยเหนือไหล่ขวา พอได้เห็นสิ่งที่ตามหามันก็สะบัดหางว่ายรอบสาวแพะข้างตัวอย่างดีใจ

–ฮามะพยักหน้าเมื่อเห็นอีกฝ่ายเจอดอกไม้
.
.
"ไม่ยากเลยถูกไหม?"

เอ่ยเมื่อเจ้าหล่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาแบมือขอดอกไม้จากเธอ

( ขอบคุณเช่นกันนะคะ! เซยะคุงน่าเอ็นดู 🥺🫳 )

แม้ผมยุ่งฟูจะไม่ใช่ฝีมือเขาทั้งหมด แต่ก็ช่วยลูบให้มันกลับไปเรียบบ้างสักหน่อย

"แค่นั้นเอง, ง่ายใช่ไหมล่ะ?"

มันคงหาไม่ยากหากไปแถวเรือนกระจก แต่อาจมีดอกไม้น้อยๆบานใกล้นี้ก็ได้ คงแล้วแต่เธอจะหามา

"ครับๆ จะยืนรอตรงนี้นะ"

ดีดนิ้วเรียกปลาตัวจิ๋วจากน้ำสีฟ้าที่ซ่อนใต้ก้อนเมฆออกมา เขาส่งให้มันไปว่ายวนอีกฝ่ายคอยตามดูกลายๆ

"หาให้เจอล่ะ สุมิเระจัง"

คำว่าไม่มีทำให้มุมปากตกลงมาเรียบนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอแผ่วเบา

ไม่น่าแปลกใจหากแพะจิ๋วตรงหน้าเขาจะรู้ว่าแว่นที่ใส่อยู่เป็นแบบไหน, คนที่ชอบพัดเมฆจากใบหน้าเขาไปก็หล่อนนั่นไง ย่อมต้องเห็นแน่

"สุมิเระจังคงไม่คิดว่าจะขอกันได้ง่ายๆหรอกใช่ไหมครับ"

วางมือลูบผมสีเข้มของอีกคน

"หาของสิ่งหนึ่งให้ผมหน่อยสิ ดอกไม้สีขาวสักดอก"

( ทัชเบาๆอย่าให้รู้ตัวนะคะ 🤫 )

( เดี๋ยวขอทักไปคุยเพิ่มเติมนะคะ 🤗 )

( ใส่มาตลอดเลยล่ะ .ดันแว่น 😎 //เขตเมฆหมอกหนาเป็นพิเศษ ใช้ใจรับรู้ชาวแว่นกันก็พอ 😘 )

( แตะแขนได้เต้าอั้น! หึ ✍️ )

( เชิญทุกคนมาชมแว่นห้องเรา 😍 แต่หมอนี่ใส่ไม่ใส่ก็ไม่มีคนเห็นอยู่ดี เชิญชมเพื่อนๆแทน! ชาวแว่นจงเจริญ 🎉🎉🎉 )

#MSG_3E

( ขณะนี้ห้อง 3-E ได้ประกาศคณะกรรมการห้องแล้วพร้อมด้วยตำแหน่งอื่นๆอีกมากมาย(ความลับ)

หัวหน้าห้อง : ชินไค มารินะ | รองหัวหน้าห้อง : โมจิซุกิ อากินะ

ขอทำการเปิดระบอบแว่นอย่างเป็นทางการ ขอบคุณทุกท่านที่รักและไว้วางใจแว่นนะคะ พวกเรามาใส่แว่นกันเถอะค่ะ👓☝️)

( สามารถหยิบจากลิ้งค์ไปได้เลยนะคะ! หรือจะตอบเทิร์นสั้นๆก็ได้ ☺️ )

"ด้วยความยินดี ขอให้โชคดีได้ครบล่ะ"

อวยพรทิ้งท้ายไว้ก่อนจะต่างคนต่างแยกย้าย

( ยินดีที่ได้ช่วยเติมช่องให้นะคะ 🫶 )

มังไกนี่เอง แถมห้องเรียนก็ไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่ โอกาสได้เจอคงมีอยู่จริงๆ

"เทราโซโนะซัง..."

ทวนเล็กน้อย แล้วก้มลงตวัดปากกาภายในเสี้ยววิ ลายเซ็นที่ได้เลยฉวัดเฉวียนแทบอ่านไม่ออก

"ฮามามูระจากห้อง 3-E เรียกฮามะเถอะนะ"

ส่งทั้งสองอย่างคืนด้วยรอยยิ้มที่สื่อไปทางเป็นมิตรไม่น้อย

( ยินดีเลยค่ะ! )

ต่อให้รับทั้งปากกาและกระดาษมาแล้วก็ไม่ได้เซ็นในทันที แต่เงยมองพิจารณาอีกฝ่ายครู่หนึ่ง

คงเพราะแสดงอาการแบบนั้นถึงได้มีประโยคถัดมาที่เรียกความสนใจไป

"กับคนอื่นที่ไปขอเป็นแบบนั้นสินะครับ"

สำหรับเขาในตอนนี้แค่โจทย์นี้ที่ยอมให้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อเอ่ยมาแล้ว...

"เอาเถอะ แค่แนะนำตัวให้ฟังก็พอ"
"บางทีเราอาจได้เจอกันอีก"

( มาโฉบลายเซ็นนายขนมปังเมฆได้เลยค่ะ 🤩 )

( พี่จ๋ารอสุมิจังอยู่ ขอทั้งหกช่อง 😎 )

( สำหรับคนน่ารักอย่างคูจัง ยื่นมาเลย .เซ็นฉับ! )

( หลักๆมาเปิดกึ่งบอทให้คนที่มีโจทย์คนมีเกล็ดมาเอาลายเซ็นไปแปะได้เลยค่ะ! หากเป็นโจทย์อื่นที่ตรงกับด้านล่าง จะเอาไปเลยหรือมาโรลก็ยินดี

หรือแค่อยากมาแหย่เล่นก็ได้เช่นกันค่ะ 🥰

- คนมีเกล็ด
- ใส่แว่นเหลี่ยม
- สูง 188 ผมยาว
- ฤดูร้อน ชั้นมังไก

ลายเซ็น: drive.google.com/file/d/1A5xG... )

#MSG_nyugaku #MSG_โรลเปิด

ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะตัองอยู่อุดอู้แต่ในหอ

ชายหนุ่มออกมาเดินเรื่อยเปื่อย ดูคนนั้นคนนี้เอ่ยถึงคนที่ต้องตามหา และไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนมาทัก แต่ก็มีแล้ว…

“ครับ?“

หันไปพร้อมดึงคอเสื้อให้เปิดเล็กน้อย เพราะโจทย์อื่นๆเขาไม่สนใจจะเซ็นให้เท่าโจทย์นี้ซะด้วยสิ

(+)

ปฏิกิริยาแสดงออกชัดเชียวนะ

ถึงจะไม่ได้ชอบให้ความช่วยเหลือใครมากมาย แต่ครั้งนี้ถือว่าได้อะไรน่ามองเป็นค่าตอบแทนแล้วก็พอไหว

“คาเกยุกิคุงนี่เอง” พยักหน้าน้อยๆ

รับกระดาษมาแล้วก็ตวัดมือเซ็นอย่างลวกๆก่อนคืนเจ้าของเขาไป

“รางวัลรออยู่ หาให้ครบเร็วๆล่ะ”