กับท่าทางที่เหยียดหางแทบสุดจนพองขนแบบนั้นคงไม่วายจะเรียกเสียงหลุดหัวเราะออกมาทั้งท่าทางเอ็นดูในใจ

"อะไรของเธอล่ะนั่น"

"ทำยังกับว่าฉันเป็นผีไปได้..ยูริ"

ไคเซย์ไม่วายจะโคลงหัวไปมา ก่อนสองเท้าเจ้าตัวจะถือวิสาสะเดินเข้ามาในร้านที่ดูแปลกตากับของเจ้าตัว

"มาเดินเที่ยวน่ะ—"
"ปกติผมไม่ค่อยได้ออกมาช่วงบ่าย..เมื่อคืนนอนเต็มอิ่มเลยอยากมาเดินเล่นพอดี"

"แล้วก็เจอเธอเข้าน่ะนะ"

นับตั้งแต่ที่เขาเปิดร้านมา—

กว่าที่ไคเซย์จะมีเวลาออกมาเที่ยวสังสรรค์ยามเช้าตรู่ นี่ก็คงเป็นไม่กี่วันที่เขาจะนอนหลับเต็มอิ่มในยามรุ่งสาง

เพราะแบบนั้นถึงตัดสินใจออกมาเดินเล่นในย่านสึสึจิที่อยู่ไม่ไกล--

กริ๊ง—

คงเป็นใครสักคนที่เขารู้จักดี จึงตัดสินใจเปิดประตูไปคราวจะเห็นคนคุ้นตา

"ถ้าไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าให้เด็กๆ—"
"เธอคงไม่คิดจะไล่ผมออกร้านเพราะเดินผ่านมาเจอเธอพอดีหรอกใช่ไหม ยูริเอล"