(ฉีดนํ้าใส่เลย ปิ้วๆๆ)

#MSG_Songkranfes

สุขสันต์วันสงกรานต์ 💦🪷 ฉลองเทศกาลกันอย่างปลอดภัยนะครับ

“โอ้ !“
ใบไม้ค่อยๆแปรเปลี่ยนสภาพ คุมพลังได้สมกับอยู่ชั้นมังไก! แววตาเป็นประกายเลื่อมใสขึ้น ปกติมาซากิทำตัวแหง่กลัว สงสัยต้องมองใหม่แล้วแฮะ

”แล้วๆสามารถคุมสถานะได้ไหม แบบว่า คุมให้แค่แห้งแต่ไม่สลายหายไปอะไรแบบนั้น“
เขาถามด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น

เห็นแบบนั้นก็หน้าบึ้งกอดอก
ทำสีหน้าแบบ
‘ให้ตายสิพับผ่า’

ถ้าเขาเป็นผู้หญิงคงสบายใจที่จะอาสาช่วยทำให้อีกฝ่ายหลับ แบบเดียวกับที่ทำให้พ่อ

แต่เป็นผู้ชายแล้วมันค่อนข้างกระอั่กกระอ่วนเอาการเลยได้แต่มองคนนอนน้อยเดินจากไป
(ขอบคุณที่มาช่วยเซ็นค่าา TT🙏 )

“ไม่เคยเจอตัวเป็นๆแต่ก็แสดงเนียนเลยล่ะ“

ถ้าอีกฝ่ายโกหกเขาต่อเขาก็คงแค่รู้สึกแปลกๆแต่ก็แค่นั้น
มองอีกฝ่ายที่จับดอกไม้ในมือแล้วเดินเข้าไปดูสภาพดอกไม้ด้วยความสงสัย พอเป็นเมกุมิแล้วดอกไม้จะไม่เหี่ยวงั้นเหรอ?

คำตอบหนนี้ค่อนข้างทำให้ซุยมุเข้าใจอะไรๆได้มากขึ้น จึงลดกำแพงกับอีกฝ่ายลง
สนิทกับมาซากิ แต่พึ่งรู้จักเมกุมิ…อืม..
ระหว่างที่กำลังคิด ก็ถูกถามแบบนั้น จึงมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะกลับมาตาขวางตามปกติ

“วันนั้นไม่ได้เจอล- มาซากิเลย”
“แต่ก็คงทำกิจกรรมล่าลายเซ็นอยู่ซักที่ล่ะมั้ง”
+

( ส่ายหน้าตาม นายเองก็กำลังสบายอยู่สินะ ดีจังเลยน้า 😃
(แปล : นายเองก็ลำบากอยู่สินะ แย่หน่อยนะ.. /ปวดหัว) ริบการสื่อสาร5555 )

ตอนที่หันไปย่นหัวคิ้วไม่พอใจนัก แต่เห็นกระดาษในมือก็พอเข้าใจได้
“อ้อ เกมล่าลายเซ็นสินะ ไหนๆ..“

หรี่ตามองโจทย์ในกระดาษ

“มีอยู่ข้อนึง อยู่หอพักฤดูใบไม้ร่วงพอดี”
“แต่จะให้เลยก็คงง่ายไปหน่อย .. 1-9 ชอบเลขอะไร?”

((ทำไมมาเป็นภาพล่ะเฮ้ย 😭🫵))
(‪ทำไมวันนี้เธอพูดอะไรปกติจัง‬ ฮือๆๆ
/พูดเองเหนื่อยเอง)

(วันนี้คุณซุยมุ 𝓼𝓶𝓲𝓵𝓮 ด้วยล่ะค่ะ✨✨ ได้ค่ะ มา 𝓶𝓪𝓴𝓮 𝓬𝓸𝓷𝓿𝓮𝓻𝓼𝓪𝓽𝓲𝓸𝓷 กันเถอะ🌼🌸🌺)

#MSG_nyugaku #MSG_เปิดโรล

อุเมะฮะตั้งใจว่าจะเดินไปยังหาดแต่เวลานี้เด็กขั้นสึโบมิคงกำลังจับคู่หอยกัน หากรีบไปคงรบกวนทุกคนที่กำลังพยายาม เธอจึงเลือกพักเดินเล่นที่ย่านการค้าก่อน
เหมือนจะมีแจกโอนิกิริสินะคะ

พอดีเลย พักทานข้าวก่อนก็แล้วกัน~

เธอคิดแบบนั้นก่อนจะรับข้าวปั้นมาทาน รสหวานนำเคลือบลิ้นจนเผลอเปล่งเสียงออกมาด้วยสำเนียงที่ไม่คุ้นเคย

“𝓼𝔀𝓮𝓮𝓽”

(+ได้ค่ะ!)

(โทราอิวัยจิ๋ว ยังควบคุมพลังไม่ได้หูหางจะชอบโผล่ออกมาตลอด ตอนนั้นยังสัมผัสดอกไม้ได้ปกติอยู่แถมชอบเอาดอกไม้ให้ท่านแม่🌸)

“…”
เด็กหนุ่มเกาแก้มแล้วหลุบตาลง
ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ไม่รบกวนหรอก ว่าแต่มีอะไร”
“ติดใจเรื่องชื่ออยู่?”
เขาเอ่ยเกริ่นนำให้อีกฝ่าย

(ประกาศหาแนวร่วมสมาชิกชมรมยูโดค่ะ👐✨️)

(ยังขาดสมาชิกและอาจารย์อีกจำนวนมาก🔥 กิจกรรมชมรมจะมีตั้งแต่ฝึกความแข็งแรงทางกาย ศิลปะป้องกันตัว ออกกำลังกายประจำวัน หรือการแข่งขันเล็กๆในชมรมค่ะ!

หากสนใจสามารถเมนชั่น / DM มาได้เลยนะคะ! ขอบคุณที่สนใจค่ะะ)

#MSG_nyugaku #MSG_เปิดโรล
แวะไปดูรุ่นน้องหาเปลือกหอย ชวนให้นึกถึงตอนพึ่งเข้ามาที่นี่วันแรกเลย..
ข้าวปั้นที่ย่านการค้ารวมกันทำแจก? เห็นของฟรีน่าสนใจดีจึงเดินไปรับมากินดู

เผ็ดชะมัด

คิดว่าพูดไปแบบนั้นทำไมปากกับการกระทำมันสวนทางกันหมดเลยฟะ!!?

(แวะมา + สั้นๆได้นะคะ 🙌)

(โทเมี้ยวน่าแกล้งจาง 😫 เมี้ยวๆๆ)

(ด-ได้คนหอฤดูใบไม้ร่วงรึยังนะคะ 💦 )

“คงงั้นมั้ง แล้วแต่จะคิด“
สำหรับเขาที่ไม่ค่อยมีใครคบ รุ่นพี่มาซากิที่คุยด้วยตั้งแต่อยู่สึโบมิก็ถือว่าสนิทได้ล่ะมั้ง แต่เขาไม่รู้สำหรับอีกฝ่ายอยู่แล้ว

”ถ้าอยากรู้ว่าสนิทกันไหมก็ลองถามมาคุงของนายดูเองสิ“
ลองโยนคำถามส่งไปอีกครั้ง

ได้ยินแบบนั้นแล้วไม่ดีใจเลยวุ้ย
กอดอกแน่น พอถูกแตะบ่าก็ปัดมือออกจากบ่า
“เดี๋ยวเถอะ—”
คิดไปคิดมา..นี่มันแอบด่ากันนี่หว่า— เฮ้ย!

เมกุมิ เขาจำชื่อนี้ไว้ในใจ
แปลว่าไม่รู้จักเขาสินะ
“เนโมโตะ ชื่อของทางนี้”
เขาแนะนำตัวกลับ
+

(ว๊าย)
เห็นสายตาไม่พอใจของยัยนี่ละสนุกดีวุ้ย
“แน่นอน”
เขารับกระดาษกลับมา
ที่ติดใจเขาจนตอนนี้คงมีอยู่เรื่องเดียว
“นอนด้วยล่ะ”
ชี้ขอบตาตัวเอง แทนการบอกอีกฝ่ายทิ้งท้าย หนนี้ไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นหรือตั้งใจกวน

(ก้อนโกดๆ)
ยัยนี่มีพรสวรรค์ในการทำคนความดันขึ้นโดยไม่รู้ตัวแหงๆ เขาม้วนปอยผมข้างพลางคิด
แต่ความคิดโรแมนติกแบบนั้นก็ฟังดูแสนหวานดี เขาไม่คิดแย้งเรื่องลายเซ็นต่อ

“ถ้าจะตั้งชื่อ ก็ไม่ต้องตั้งพาดพิงกันหรอก”
“ให้เธอไปแล้ว ก็ควรจะตั้งเกี่ยวกับเธอไม่ใช่รึไง”
”ปกติรองเท้าใครก็ต้องเขียนชื่อเจ้าของ จะมาเขียนชื่อคนซื้อให้ทำไม ใช่ไหมล่ะ“

“ส่วนเรื่องร้านค้า ถ้าไปไม่เป็นจะนำทางให้ก็ได้”

เขาพ่นลมหายใจหนักๆหนึ่งที ราวกับจนใจ

“ถ้าแค่เซ็นล่ะก็ยังได้อยู่”
“ไหนๆ จะให้เซ็นช่องไหน…“

ถึงจะทำท่าทีไม่สบอารมณ์แต่ก็แบมือรอรับกระดาษจากมืออีกฝ่าย

#MSG_nyugaku #MSG_เปิดโรล

ในช่วงเวลาที่อ้าปากพูดขึ้นมาหลังจากได้ลิ้มลองโอนิกิริแสนอร่อยเข้าไปแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม้ว่าความรู้ด้านเวทย์มนต์เขาจะไม่ค่อยมีเยอะ แต่ก็รู้ได้ทันทีว่ามันมาจากโอนิกิริชิ้นนี้แน่นอน

ขออย่าให้ในระหว่างนี้อย่ามีคนมาทักเขาก็พอ..

“ไว้วันหยุดก็ลองไปดูสิ“

“เหรอ จะรอฟังละกันว่าจะได้ชื่ออะไร”

เขาตอบเรื่อยๆ ไปตามบทสนทนาของอีกฝ่าย
มีคิ้วขมวดตอนได้ยินชื่อต้น ไม่ได้พอใจนักแต่ก็ทำเพียงพ่นลม เรียกว่าปลงจะแย้งแล้วน่ะนะ

ได้ยินดังนั้นเม้มปากอย่างลังเลหนึ่งที ก่อนจะยื่นกระดาษคืนให้

เล่นเซ็นมาซะสวยขนาดนั้นใครจะอยากยอมกันล่ะ !

“ได้แค่นี้แหละ อะ”
“…ก็แค่ลายเซ็นเอง ตื่นเต้นไปได้”

เขาชักมือกลับแทบจะทันทีที่ท่าทางอีกฝ่ายเปลี่ยนไป
เด็กหนุ่มผมเทายืนกอดอกม้วนปอยผมตนระหว่างใช้ความคิด ยังคงแสดงท่าทีสงบ

“ไม่เคยได้ยินหมอนั้นพูดถึงญาติที่เรียนอยู่ในโรงเรียนนี้”

จะผีสางหรือร่างโคลนก็ฟังดูไกลตัว

ทว่าเรื่องที่ใกล้ตัวพวกเราที่สุด ที่ทำให้พวกเราทุกคนมาอยู่ที่นี่ด้วยกันนั้น

“ความผิดปกติของหมอนั้นงั้นเหรอ?”
เขายังคงโยนชุดคำคาดเดาไปส่งๆ

(ผปค.ลืมส่งใบให้ ท่ดคับ— นี่ค้าบ 🤲 โอเนกาย)
เลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่ก็ผูกให้อีกฝ่ายเงียบๆจนผูกเสร็จ

ริบบิ้นสีดำกลืนไปกับเส้นผมของยันนี่จนแทบกลืนไปเลย

“หึฟ— ไม่เข้าจริงด้วย”

ถ้าเป็นสีเหลือง ขาว หรือนํ้าเงินอาจจะเข้ากว่านี้ล่ะนะ

“ก็เรื่อยๆ แวะกลับบ้านเหมือนทุกที“
”มากสุดมีไปเดินย่านการค้า ที่เจอปากกาในมือเธอนั้นแหละ“

“ใช้ดีไหม นั้นน่ะ”
หมายถึงปากกาด้ามนั้น พูดขณะมองลายเซ็นที่พยายามแล้วของเขาว่าควรเติมอะไรอีกไหม

(ใช่ เจอแน่ลายมือไก่เขี่ย—)
เขารับกระดาษมา พอปากว่าไปแล้วก็ต้องทำตามล่ะนะ …พอแอบมองลายเซ็นอีกฝ่ายเพื่อเทียบแล้วประท้วงในใจ
ลายมือสวยเป็นบ้า! แย่ล่ะทำไงดี
แต่ก็พยายามเขียนให้ดีที่สุดล่ะนะ เติมกิมมิคให้หน่อยเลียนแบบอีกฝ่าย
+

เขาจับฮามากุริเช็คว่าตนยังสวมมันอยู่ ก่อนจะยกมือขึ้น

“ขออนุญาต”

แล้วแตะต้นแขนอีกฝ่ายหนึ่งที
ไม่ใช่ภาพลวงตา

“นายเป็นใครกันแน่”

ไม่มีอะไรยืนยันความรู้สึกถึงความผิดปกตินี่ จึงได้แต่ถามราวโยนไม้ถามทางออกไป

เด็กหนุ่มตรงหน้ากระชับแขน กอดอกตัวเองแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ถ ถ ถ ถ้า! ไม่โดนจับได้ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า!”

ถ้าถูกจับได้จริงค่อยบอกครูวิชาปรุงยาใช้ให้มาเด็ดเอา!(โกหกจ้า)
คิดได้แบบนั้นก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย จนได้มองอีกฝ่ายตรงๆดีๆ
ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกต่างไปจากปกติ
เริ่มเอะใจตอนที่ถูกเมินคำถามไปถึงสองครั้ง และพอมองดีๆวันนี้ไม่สวมถุงมือออกมาด้วย ทั้งๆที่มาเรือนกระจก
+