#MSG_onigiri #MSG_nyugaku
เนื่องในโอกาสเปิดเทอมใหม่ ย่านการจึงอยากจัดกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้กำลังใจและสานสัมพันธ์กับเหล่าเด็ก ๆ สร้างบรรยากาศที่เป็นมิตร

ย่านการค้าจึงรวบตัวกันเพื่อทำ ข้าวปั้น สอดไส้ต่าง ๆ ไปแจกเด็ก ๆ ที่ต้องไปหาเปลือกหอยที่หาด จะปล่อยให้ท้องว่างไม่ได้หรอก!

แต่ก่อนเอาอาหารออกมาเสิร์ฟดันมีคนร่ายเวทย์ใส่ ทำให้คนกินเกิดอาการแปลก ๆ ซะงั้น?
+

#MSG_เปิดโรล (แยกรูท)
[07:30] บริเวณเรือนกระจก หลังจากวันเปิดเทอมราว 2-3 วัน

[คุณ] เดินเข้ามาในเรือนกระจกเวลาเช้าตรู่ พบเข้ากับ [โคอิซุมิ มาซากิ]

วันนี้ท่าทางของเขาดูแตกต่างไปอย่างมาก โดยปกติแล้วที่ไม่ค่อยแสดงสีหน้าอย่างชัดเจน ในวันนี้กลับยิ้มออกมาเมื่อพบ [คุณ] ไม่สวมถุงมือและเสื้อคอเต่า ทั้งยังแตะต้องผีเสื้อที่ปกติจะหลีกเลี่ยง (+)

#MSG_nyugaku | #MSG_3A

หลังจากขีดเขียนบนกระดานดำเสร็จทันทีที่ก้าวขาขึ้นมายืนแนะนำตัวต่อหน้าทุกคน ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้มองหน้าใครเป็นพิเศษเพราะไม่เห็น..

"มิซูกิ อุตาอุ ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนค่ะ..."

พูดจบแล้วรู้สึกว่าจะสั้นไปหน่อยเลยเงียบไป
คิดอีกเล็กน้อยว่าควรจะพูดอะไรต่อ

"จากนี้ไป...ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะคะ"
―นั่นคือประโยคสิ้นสุดของการแนะนำตัวเองในแบบของเธอเอง

#MSG_nyugaku

(มาแปะภาพย้อนค่ะะ ใครอยากได้ลายเซ็นก็บอกได้นะคะ หรือมาคุยเล่นกันก็ได้🥺✨

เผื่อตรงโจทย์ใคร
-สึโบมิ
-ใบไม้ร่วง
-ผมสั้น
-ตาสีน้ำตาลอมส้ม
-ถือกระดาษล่าลายเซ็น)

#MSG_nyugaku #MSG_เปิดโรล | แยกรูท

เด็กสาวตัวเล็กจ้องมองที่กระดาษของตนด้วยความกังวลสักหน่อย เธอไม่ถนัดในการเข้าหาผู้คนก่อนซะด้วยสิ ..แต่ก็ไม่ได้มีคนรู้จักเยอะซะด้วย

พยายามสักหน่อยละกันนะ

ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ เธอก็พบกับ 「คุณ」เข้า เธอลังเลอยู่สักหน่อยแต่ก็วิ่งมาหาอยู่ดี

“ ข..ขอโทษนะคะ ”

“ ขอ..เวลาสักครู่ได้ไหมคะ ...? “

#MSG_nyugaku

Story…?

จาก สึโบคุระ โควสึเกะ

“เขียนเสร็จแล้วก็ดีอยู่หรอกจะไปเก็บที่ไหนดีล่ะเนี่ย สิบปีแน่ะเราต้องลืมก่อนแน่เลย”

“เดี๋ยวตอนหยุดฤดูร้อนเอาไปฝากเคโตะละกัน”

“….หรือว่า ถ้าเราหาเพื่อนที่ฝากได้ที่นี่—- พอๆๆ วันนี้พอแค่นี้แหละ”

(4/9)

(มาร่วมไว้ทุกข์ให้เมล่อนปังคับ)

เผลอหยุดชะงักเมื่อมองเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากำลังไว้ทุกข์ให้กับเมล่อนปังที่สิ้นชีพไป เธอเอียงคอมองสำรวจอยู่หลายนาทีแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ขยับกายไปไหนเสียที

ความคิดในหัวตีกันครู่หนึ่งก่อนมิกะจะก้าวไปยืนข้างๆเอย์โตะ

"เธอทำอะไรอยู่หรือ?"

เธอเอ่ยถามเบาๆ เหมือนกำลังคุยกับเด็กที่อาจจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ

#msg_โรลเปิด
ช่วงรุ่งสางก่อนเข้าเรียน

ทางเดินในรั้วโรงเรียนเฉกเช่นวันวาน
ปรากฎร่างชายหนุ่มที่ย่อตัวมองของเจ้านกน้อยที่กำลังกินของบนพื้น
ส่วนของบนพื้นที่จะว่าอาหารก็ไม่ใช่ ขยะก็ไม่เชิง คลับคลายคลับคลาคลับว่าจะเคยเกิดมาเป็นเมลอนปังก้อนนึง

"..."
ทว่าเป็นเช่นนี้มาได้ร่วมสิบกว่านาทีแล้ว

เหมือนกำลังนั่งทวนทบชีวิตตั้งแต่เมื่อครั้งยังวัยเยาว์จวบจนกระทั่งในชั่วขณะ
อยู่ข้างทาง
ทำไม

#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent

─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───

ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง

กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา

การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

shorturl.asia/E2hN4

#MSG_commu
【Dormitory 3D model】
(ได้รับอนุญาตจากทางคอมมูแล้ว)

(สวัสดีจากฝ่ายสถานที่ค่า💚
มาแจกจ่ายไฟล์โมเดลห้องหอพักสำหรับคลิปสตูให้ทุกคนได้ใช้กันค่า><
สามารถนำไปใช้วาดได้อย่างอิสระเลยนะคะ！หากมีข้อสงสัยหรือข้อผิดพลาดตรงไหนสามารถบอกได้เลยค่ะ
รายละเอียดเพิ่มเติมด้านล่าง)

(อาจมีเพิ่มเติมภายหลัง)

รับกระดาษของตนเองคืนมา มองดูลายเซ็นของอีกฝ่ายเล็กน้อย

"ขอบคุณนะ"

เธอกล่าวพร้อมศรีษะที่ค้อมลง พอเห็นใบไม้ที่ลอยมาตามกระแสลมเกี่ยวเข้ากับเส้นผมของเธอ ปลายนิ้วก็ยื่นเข้าไปปัดมันออกเล็กน้อย

"จนกว่าจะเจอกันใหม่ ขอให้เธอโชคดีและมีความสุขเช่นเคย"

เสียงหัวเราะดังคลอบางเบาก่อนเธอจะเดินจากไป

(ขอบคุณสำหรับรูทนะค้าบบบ)

"ช่องผมยาวน่ะ"

ถ้าได้มา เธอก็จะล่าลายเซ็นครบแล้วเชียว แต่นึกไม่ถึงว่าการละเล่นของตนเองเมื่อครู่จะย้อนกลับมาหากัน

มิกะยกยิ้มหวาน เธอเอนตัวเข้าไปหาคสตัวเล็กกว่าเล็กน้อย มองจ้องเข้าไปในดวงตาสลับกับริมฝีปาก

"เมจังอยากได้อะไรล่ะ?"

เธอเกริ่น มือค่อยๆยกขึ้นมาเกี่ยวปลายเส้นผมอีกคนเล่น

"ลองบอกมาก่อนสิ"

เธออ่านใบลายเซ็นในมือเล็กน้อยเพื่อประเมินว่าช่องไหนที่น่าจะเหมาะสมกับตนเองมากที่สุดก่อนสะดุดเข้ากับช่องหนึ่ง

"คนที่เจาะหูแล้วกัน"

เธอว่าพลางตวัดปลายปากกาตนเองเซ็นชื่อลงไปก่อนส่งคืนให้อีกฝ่ายพร้อมกับใบของตนเอง

"คนผมยาวน่ะ"

(ไม่เป็นไรเลยค้าบๆๆ ขอโทษที่ตอบช้าด้วยนะคะ😭 ส่วนลายเซ็นทางนี้พอดีว่าได้ครบแล้วเลยขอโมเมว่าแลกแทนนะคับ ปล.ถ้าซ้ำอยากให้เปลี่ยนบอกได้นะค้าบ)

ปฏิทินอีเว้นท์ประจำเดือนเมษายน

ช่วงที่เหล่ารุ่นพี่จะหาเด็ก ๆ เข้าชมรมมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ! แต่ก็อย่าจริงจังกันจนลืมเรื่องเรียนนะเจ้าคะเพราะว่าเดือนหน้านั้น...

และช่วงเดือนนี้สินค้าเกี่ยวกับซากุระจะได้รับความนิยมเป็นพิเศษ🐟🌸🩷

🌠 ✨[ ปุกาศ ปุกาศ ถึงห้อง 2-B ] 🪄🔮

( สำหรับสมาชิกห้อง 2-B ที่ยังไม่ได้เข้าดิสคอร์ดตอนนี้ห้องเรามีชีทห้องที่สามารถจับจองที่นั่ง และรวบรวมข้อมูลอื่นๆให้อ่านอย่างสะดวกสบาย !

รวมถึงมี List รายชื่อสมาชิกทุกคนในห้อง 2-B ไว้ติดตามการเคลื่อนไหวของเพื่อนๆได้โดยง่าย

หากใครสะดวกก็สามารถเข้าดิสคอร์ดมาพูดคุยกันได้เลยนะคะ! ลิ้งต่างๆเราใส่ไว้ในเมนชั้นข้างล่าง ขอบคุณสำหรับพื้นที่ค่า )

(สดใสจังเลยน้า มิเรจัง😭😭🫳🫳)

[ #GSM_slooflirpa ]

"สวัสดีๆ เป็นไงกันบ้างน่ะ !"

( ดูเหมือนจะกลายเป็นคนชิลๆ และร่าเริงยิ้มง่ายแบบสุดๆเลยล่ะค่ะ ! แวะมาแปะภาพย้อนหลังเมื่อวานนิดหน่อยค่ะ )

(ฮึ้บๆแจ้งว่าทางนี้ได้ครบแล้วนะคะ แต่ยังสามารถมาขอลายเซ็นได้เรื่อยๆเลยคับ สำหรับใครที่อยากแลกอาจจะขอโมเมว่าแลกด้วยใจนะคะ กระดาษเต็มแล้วคับ🥺✨️)

(มาได้เลยค้าบ🥺)

"เราก็หวังอย่างนั้นอยู่พอดีเลย"

เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน ดูเหมือนตามโจทย์ของเธอแล้วอีกฝ่ายก็พอจะเข้ากับโจทย์ของเธออยู่พอดี

"เราชิราคามิ มิกะ ยินดีที่ได้พบ"

กล่าวแนะนำตัวไปเล็กน้อยกับบุลคลที่เธอไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไรนัก

"อยากให้เราเซ็นตรงไหนหรือ?"

"ย่อมได้"

มิกะยิ้มรับให้กับคำขอนั้น เมื่อโดนถามกลับ เธอก็กวาดสายตามองโจทย์ของตนเองอีกครั้ง

"อือ..ก็ดูเหมือนจะเป็นแว่นกรอบเหลี่ยมล่ะนะ"

ว่าพลางยื่นใบของตนเองให้กับอีกฝ่าย

"รบกวนด้วยนะ"

(เหมือนถังแก๊-- ตุ้บตั้บน่าเอ็นดูมากเลยนะเนี่ย/หลบตา)

แน่นอนว่าเธอยอมไม่รู้ว่าคำพูดนั้นหมายถึงอย่างไรกันแน่ แต่มันก็ยังชวนให้มีความสุขอย่างน่าประหลาด

แม้จะอยากหลอกล้อเพิ่มเติมเสียหน่อย แต่ตัวเธอเองก็ยังหาลายเซ็นได้ไม่ครบ ทั้งตัวอีกฝ่ายก็ไม่ต่างกันนัก

เก็บไว้ครั้งหน้าเอาแล้วกัน

"ไว้พบกันใหม่ อุตาอุจัง"

เธอเอ่ยลาพร้อมกับศรีษะที่ค้อมลง

"หวังว่าจะสดใสเช่นนี้ไปอีกนานนะ"

(สามารถตัดจบตรงนี้ได้นะคะ ขอบคุณสำหรับรูทค้าบ🥺🤲✨️)

เสียงหัวเราะใสดังขึ้น เมื่อได้กลั่นแกล้งจนพอใจเธอก็ถอยออกมามองดูผลงานของตนเอง มองคนตัวเล็กกว่าที่แทบจะกลายเป็นมะเขือเทศสุกตรงนั้นไปเสียแล้ว

"เด็กดี"

ฝ่ามือตวัดเซ็นลงไปอย่างรวดเร็ว

"นี่รางวัลของเธอ"

เธอส่งคืนให้กับอีกฝ่ายพร้อมกับให้กระดาษของตนเองไปด้วย สะกิดลงบนช่องที่ว่างอยู่

"แต่เราเองก็ต้องรบกวนเธอเช่นกัน"

#GSM_slooflirpa

“เม? มิโคโตะต่างหาก คุณนี่อ่านชื่อคนผิดไปทั่วเลยเหรอ?”

( เอพริลฟูลค่ะ ! ตื่นมาก็เป็นคนปากไม่ดีเลยค่ะ- ทำตัวเป็นเด็กผู้ชายพร้อมความผิดปกติทั้งหมดก็จากขาวเป็นดำไปหมดเลย )

(ทำไมชั้นโดน😭😭)

(จะน้องแมวน้องหมาก็ยังน่ารักที่สุด ตาลำไยน่าทานมาก😭😭)

#GSM_slooflirpa

ถ้าได้ยินเสียงเล็กๆพยายามเรียกคุณ ขอให้ก้มลงไปมอง

ถึงจะเขินสุดตัวที่ต้องกลายเป็นเด็กแถมยังเปิดหน้าจังๆแบบนี้เป็นอะไรที่น่าอายที่สุดสำหรับเขา แต่หน้าที่ก็ยังต้องทำ 🤣

นี่คงเป็นจังหวะที่ใครๆก็สามารถเอาคืนผู้คุมคนนี้ได้เต็มที่

แต่เตรียมใจโดนสวนพรุ่งนี้ไว้ด้วย 😈

(แหะๆๆความผิดปกติคือร่างกายย้อนไปเป็นวัยเด็กค่ะ ✨ ถือโอกาสวาดเจ้าสิงห์ตอนเด็กๆไปด้วยเยยย 🫠🧡✨)

(เป็นพวกปฏิเสธคำท้าไม่เป็นซะด้วย งั้นขออนุญาตแล้วกันน้า/งั่ม)

(/กำลังคิดว่าเนื้อแพะจะอร่อยมั้ยนะ

สงสัยต้องขอลองซักคำก่อน)

เธอยกยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายพลางทวนชื่อของคนรู้จักใหม่ในใจ

"เธอเองก็เช่นกัน หวังว่าช่วงเวลาที่เหลือจะเปี่ยมไปด้วยความสุข"

"และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้เธอไม่เสียใจในทางเลือกของตนเอง"

คำอวยพรถูกเอ่ยกลับ เธอถอยกายห่างออกมาเล็กน้อยพลางยกฝ่ามือขึ้นมาโบกบางเบา

"จนกว่าจะพบกันใหม่"

(ตัดจบตรงนี้ได้เลยนะคะ! ขอบคุณที่มาแลกลายเซ็นกันนะค้าบ🥺✨️)