Taiga Kuroiwa / 黒岩 大河
ฤดูใบไม้ร่วง I วิถีมายา
สึโบมิ | 16 I 1-D
— #MSG_commu

doc: bit.ly/4t828Xu
DM/CO/เวิ้น OK
( คาร์เฟรนลี่ เนียนสนิทได้เลย ! )
(ภาพขยับๆ)Cr.Sanwich

" ชมรมวิจัยยูเมะจูเองหรอกหรอ.. "

" แถมยังเป็นรองประธานด้วย ไม่เบานี่นา "

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายอยู่ชมรมไหน เก็นก็ทำท่านึกในใจแล้วแทบจะนึกออกทันทีเพราะมันเป็นชมรมที่ดังมาก แถมอีกฝ่ายยังเป็นรองประธานอีก

อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้

" คุณคุโรซาวะสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก "

" ผมโมริยะ เก็นไรเซ็น ชั้นมังไกเช่นเดียวกัน "

ก่อนร่างใหญ่จะหยุดนิ่งเมื่ออีกคนค้อมหัว จึงโน้มตัวลงตามมารยาท

รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้า เหมือนว่าเก็นจะไม่ได้นึกกลัวการแตะต้องอะไรจากอีกฝ่ายแม้จะโดนเล่นมุกแบบนั้นแกล้งใส่ก็ตามที ดีใจด้วยซ้ำที่ได้เจอคนมีปัญหาคล้ายๆ กัน

" ถ้าชมรมเคนโด้หล่ะก็ นั่นเป็นชมรมเก่าที่ผมอยู่หน่ะ "

" ถึงจะออกมาแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังช่วยงานที่ชมรมอยู่ คนจะดูแล้วคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก อะฮ่ะๆ~ "

น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นฟังดูเป็นมิตรเอ่ยตอบออกมา ก่อนจะหัวเราะร่าเล็กๆ อย่างเข้าใจ
+

" งั้นหรอ เหมือนกันงั้นสินะ "

พอได้ยินคำตอบยืนยันจากอีกฝ่าย ความผิดปกติที่คล้ายกับของเขาที่หากสัมผัสใครเข้านานๆ ก็อาจเป็นอันตรายได้

" ของผมเองก็คล้ายๆ อะไรแบบนั้น เพียงแต่มันเกี่ยวกับประจุสายฟ้าหน่ะ "

ฝ่ามือหนาอดไม่ได้ที่จะกำแบตามอีกคน ทำให้ตอนนี้มีแค่มือข้างเดียวที่แบกของให้อีกคนไว้อยู่ แสดงให้รู้ว่าร่างใหญ่นี่แข็งแรงแค่ไหน

" แต่ไม่ถึงขั้นสาหัสอะไร เพียงแค่จะรู้สึกเจ็บมากๆ ได้ "
+

" คิดแล้วเชียวว่าคำถามของนายคงไม่ง่ายแบบนั้น "

เก็นพูดหลังจากได้ยินคำเฉลยว่าไม่ใช่ ก่อนจะกลับไปทำหน้าครุ่นคิดอีกครั้ง

" สิ่งที่จับต้องได้.. "

น้ำเสียงแผ่วเอ่ยทวนคำใบ้ใหม่ ในหัวพยายามคิดแล้วมองไปบนฟ้า

" หมายถึงจับอยู่บ่อยๆ ด้วยรึเปล่านะ? "

" ถ้างั้นคำตอบที่สอง ขอตอบว่า 'พัด' ก็แล้วกัน "

พอนึกอะไรบางอย่างออกเก็นก็หันมาตอบดูทันที เขามักจะจริงจังกับเกมที่เซรินโดเสนอมาแบบนี้เสมอ

" ฮ่ะๆๆ~ "

เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังมาจากคนร่างสูงใหญ่ ก่อนจะเริ่มอธิบายให้เข้าใจ

" จะคิดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก "

" เพราะก่อนหน้านี้ผมก็อยู่ชมรมเคนโด้ และตอนนี้ก็ยังช่วยงานชมรมอยู่ "

" แต่ปีนี้อยากจะลองอะไรใหม่ๆ หน่ะ "

ที่โคเอ็นคาดเดานั้นไม่ได้ผิดอะไร เพราะใครเห็นก็คงเข้าใจแบบนั้น

" ก็น่าสนใจดีนะ แต่ปกติผมไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเท่าไหร่ จะเหมาะหรอ? "

/ถามด้วยความสนใจ

" ไม่เป็นอะไรมากสินะ "

เก็นทวนย้ำคำพูดอีกฝ่ายอย่างโล่งใจ

" อืม จะพูดแบบนั้นก็ได้.. "

ทว่าก่อนจะทันได้พูดอธิบายอะไรต่ออีกคนก็พูดขึ้นมาพอดี

" แต่จะว่าไปเมื่อกี้นี้ถึงจะแค่ครู่เดียว แต่สัมผัสจากมือนายนี่ให้ความรู้สึกเย็นวาบจังเลยนะ "

ทำให้ร่างใหญ่ที่นึกถึงสัมผัสจากมือเมื่อครู่ได้เอ่ยพูดทัก

" ถ้าเรื่องนั้น.. ยังตัดสินใจไม่ได้เลยหน่ะ "

" แล้วนายหล่ะ? "

ร่างสูงเอ่ยถามทั้งที่สะพายกระเป๋าดาบไว้

( นับเป็นความผิดปกติหรือไม่
ไม่ได้หมายถึงเซ็ตผมตั้งแต่เกิด ☝️😤
แต่หมายถึงหล่อผิดปกติตั้งแต่เกิด 😇 )

" ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณกันหรอกน่า เรื่องแค่นี้เอง "

รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า เหมือนว่าเจ้าของร่างสูงจะอยากช่วยคุณจริงๆ ห้ามไปก็คงไม่เป็นผล

!!

ทว่าเมื่ออีกคนพยายามจะเลื่อนมือมาขอรับกล่องในมือคืนไป กายหนาที่ยืนอยู่ก็พยายามเบี่ยงแล้วแต่เพราะติดกล่องเลยหลบไม่พ้น

" ขอโทษนะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า? "

น้ำเสียงกังวลเล็กๆเอ่ยถามออกมา เมื่อร่างตรงหน้าสะดุ้งโดยยังไม่ได้อธิบายอะไร

" เป็นชมรมที่เน้นนั่งอ่านหนังสือกับเพื่อนๆ อะไรแบบนั้นสินะ.. "

เก็นทำสีหน้าครุ่นคิดพร้อมเอ่ยคาดเดาออกมา ก่อนสายตาจะสลับกลับมามองคู่สนทนาที่เอ่ยถามอีกครั้ง

" เรื่องนั้น.. อันที่จริงผมก็ยังไม่ได้คิดตัดสินใจเลยว่าจะเข้าชมรมไหน "

ร่างใหญ่ที่แม้ตอนนี้จะสะพายกระเป๋าบางอย่างที่คล้ายกับเอาไว้ใส่ดาบไม้ ทว่าคำตอบที่พูดอาจทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจ

" ช่วงนี้ก็กำลังหาชมรมน่าสนใจอยู่นั่นแหละนะ "

" เข้าใจแล้วหล่ะ "

ร่างสูงพูดตอบกลับสั้นๆ ก่อนฝ่ามือหนานั้นจะกระชับกล่องที่ช่วยแบกไว้พร้อมเดินตามอีกคนไป

" ส่วนผมโมริยะ เก็นไรเซ็น อยู่ชั้นมังไกเหมือนกัน "

" ยินดีที่ได้รู้จักนะ โคเอ็นคุง "

กายใหญ่เอ่ยพูดแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มบางไม่จางหาย เหมือนจะยินดีที่ได้ช่วยอีกฝ่ายแม้จะไม่ได้ไกลมาก

" ถ้างั้น.. ในนี้ก็คือหนังสืองั้นสินะ? "

สายตาละจากทางเดินก้มลงมองกล่องในมือแล้วคาดเดา

" 3 ครั้งสินะ.. "

เก็นทำท่าทีครุ่นคิดเมื่อรู้ถึงจำนวนครั้งที่ตนเองมี

" ถ้าขอคำใบ้ตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ไม่สนุกสิครับ "

ก่อนจะหันใบหน้ากลับมายิ้มกว้างให้กับเจ้าของคำถามที่นอนอยู่ข้างๆ น้ำเสียงของเขาเหมือนกำลังจะสนุกอยู่ไม่ต่าง

"งั้นผมขอตอบครั้งแรกว่า 'แสงแดดอุ่นๆ' ก็แล้วกัน "

เพื่อเพิ่มความสนุกของเกมร่างสูงนั้นตัดสินใจตอบก่อนครั้งแรกเพื่อตัดช้อยส์ ก่อนจะนิ่งฟังรอคอยคำตอบอย่างใจเย็นปนตื่นเต้นเล็กๆ

" อืม.. "

ร่างใหญ่กว่าที่นอนนิ่งตั้งใจฟังเผลอยกมือหนึ่งขึ้นมาวางใต้คางไว้ สายตามองขึ้นบนท้องฟ้าใสเพื่อให้สามารถโฟกัสคำถามได้เต็มที่

" พบเจอได้ในฤดูร้อน แต่หายไปในฤดูหนาว.. "

" กับช่วยชำระล้างจิตใจงั้นหรอ... "

เก็นพยายามทวนสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเพื่อคิดทบทวนหาคำตอบ เขาดูจะจริงจังกับเกมนี้ทุกทีจนอีกฝ่ายคงนึกชอบใจ

" รอบนี้ผมมีโอกาสตอบกี่ครั้งกันหล่ะ? "

/หันหน้ากลับมาถามย้ำให้แน่ใจ

(มาเลยค้าบบ)

" เรื่องแค่นี้เอง เห็นคนกำลังลำบากก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วสิครับ "

คำพูดที่ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องทั่วๆ ไปเอ่ยพูดขณะเผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้อีกฝ่ายเห็น แม้เก็นจะไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่จะมามัวยืนมองคนที่กำลังแบกของหนักๆ เดินไปมาแบบนี้ได้ยังไง

" ว่าแต่ต้องเดินเอาไปวางไว้ที่ไหนงั้นหรอ? "

กายใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้รีบร้อน ดูเหมือนตอนนี้เขาจะยกมันได้สบายๆ คุณไม่ต้องเหนื่อยแล้ว

(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)

#MSG_commu

「 น่ารัก…..จังเลย….. 」
「 แล้วเธอคิดว่าฉัน…..น่ารักรึเปล่า….? 」

วากุ ✿ 和宮 | มังไก • 3G

「 ฤดูใบไม้ผลิ 」

doc • shorturl.asia/Z78FO

co • role • dm = ok !

#MSG_โรลเปิด
#MSG_bunkatsu
(ใครผ่านไปผ่านมา มาให้ผมช่วยยกของซะดีๆ)

กิจกรรมชมรมเริ่มกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

เก็นแม้ไม่ได้ช่วยงานในเบื้องหน้า แต่ว่าก็คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง จนตอนนี้ส่วนของชมรมที่ตนอยู่ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

" ให้ผมช่วยนะครับ " ( ^_^ )

เสียงแผ่วเอ่ยทักพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้น 'ขวาง' คุณเอาไว้

ไม่นานนักฝ่ามือหนาก็จะถือวิสาสะยกสิ่งที่อยู่ในมือคุณให้

" ไม่เป็นแบบนั้นหรอกครับ "

รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าเอ่ยตอบยืนยันกับเพื่อนร่วมห้องสาวก่อนจะเริ่มเดินพาเธอไปส่งยังหอพัก

" หืม? "

ฝ่ามือหนารับกระดาษโจทย์ของอีกฝ่ายมาถือเอาไว้แล้วตั้งใจอ่าน

" เรื่องนั้นยินดีเลยหล่ะครับ "

น้ำเสียงทุ้มขานตอบกลับอย่างว่าง่าย สีหน้าดูออกดีใจด้วยซ้ำที่ได้เป็นคนแรกแบบนี้

" แต่ว่า.. จะให้เลือกเองก็ยังไงอยู่ "

" เคียวยะจังคิดว่าผมดูเป็นยังไงหรอครับ? "

(โอ้ยย อะไรครับเนี่ย 555555555555555)

(มาลงภาพงานพาร์มไทม์ของนาโอโตะคุงค่ะะ! เป็นผู้ช่วยคนครัว/เช็คสต๊อก ที่โรงน้ำชาคะโฮอัน ไว้มาเยี่ยมกันได้นะคะ! ถึงจะทำงานอยู่ด้านหลังก็เถอะ- )

(แท็กคุณเจ้าของ! : @yuzura-msg.bsky.social)

" ไม่เป็นไรงั้นสินะ "

*เห้อ..*

พอเห็นทั้งสีหน้าและได้ยินคำตอบกลับของอีกฝ่าย ประกอบกับบรรยากาศที่ดูแล้วไม่น่าต้องห่วงอะไรก็ทำให้เก็นโล่งใจซะจนเผลอถอนหายใจออกมาเล็กๆ

" ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วหล่ะ "

ฝ่ามือแกร่งปล่อยข้อมือของเด็กสาวออกพลางยิ้มยางให้ เขาดีใจที่ไม่ได้เผลอทำให้ใครตกใจไป

" เอ้านี่~ "

อีกมือหนึ่งยื่นหอยที่เก็บไว้ทันก่อนมันจะพื้นตกคืนให้ร่างเล็กตรงหน้า

" ของสำคัญนี่นา "

เก็นพยายามพูดอธิบาย ระหว่างนั้นสายตาก็ยังคงสบสายตากับอีกฝ่าย

" ก็เลย.. กลัวว่าเมื่อกี้ในจะไปแตะตัวโดนเธอเข้า "

จังหวะการพูดที่ดูจะผ่อนคลายและเร่งรีบน้อยลงยังคงแสดงออกมาแตกต่างจากการพูดก่อนหน้านี้เล็กน้อย

" เพราะงั้น เธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม? "

น้ำเสียงทุ้มค่อยๆ เอ่ยถามในระยะที่ไม่ได้ห่างกันมากเพราะอีกคนขยับมาใกล้ ฝ่ามือใหญ่ยังคงจับข้อมือบางอย่างหลวมๆ เอาไว้

ชายหนุ่มที่นิ่งเงียบไปเกือบจะลืมไปแล้วว่าทำไมสถานการณ์มันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสของข้อมือบางในมือผ่านเนื้อผ้า

" เอ่อ.. "

ทันใดนั้นฝ่ามือใหญ่ก็ผ่อนคลายแรงลงกว่าก่อนหน้า แม้ตอนแรกจะไม่ได้ออกแรงมากแต่ก็กลัวเด็กสาวจะรู้สึกอึดอัด

" ขอโทษ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ "

" แต่ว่าพี่มีความผิดปกติที่หากเผลอไปสัมผัสโดนร่างกายใครเข้าอาจจะทำให้รู้สึกเหมือนโดนไฟดูดหน่ะ "

(+)

*หมับ*

ฝ่ามือใหญ่เผลอยกขึ้นจับข้อมือบางที่เลื่อนเข้ามาหา

" ข ขอโทษที .. "

กว่าจะรู้สึกตัวร่างกายมันขยับไปเองแล้ว แถมตอนนี้เจ้าของเสียงแผ่วก็ขยับมาอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้แล้วด้วย

" เมื่อกี้พี่จะพูดว่าอะไรนะ..? "

ใบหน้าผ่อนคลายจ้องมองใบหน้าสวยตรงหน้าด้วยสายตาที่ต่างออกไป ตอนนี้เขายังรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่หาย

ความสงบที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้มันคล้ายกับเคยสัมผัสมาก่อนแต่กลับจำไม่ได้...

กลิ่นหอมบางอย่างจากอีกฝ่ายทำเอาชายหนุ่มร่างหนาที่ตอนแรกดูเหมือนกำลังพยายามจะพูดอะไรหยุดนิ่งไปอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

" ... "

เสียงที่ดังมากมายภายในหัว จะเสียงลมที่ผัดผ่านตัวไป หรือเสียงคลื่นที่เกยกระทบกับหาดทราย กระทั่งกลางทะเลที่วุ่นวายด้วยเสียงคลื่นน้ำขยับกระทบกันเป็นพักๆ

ตอนนี้มันกลับเงียบสงัดเบาลงอย่างที่แทบไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาร่างสูงตอนนี้ได้แต่สับสน..

(+)

" ม ไม่ใช่แบบนั้น "

กายหนาพยายามจะพูดอธิบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน

" เอาเป็นว่าเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วหล่ะ.. "

สิ่งเดียวที่มั่นใจตอนนี้คืออีกฝ่ายไม่ได้ตกใจหรือถอยห่างออกไปเพราะเขาก็พอแล้ว

" จะว่ายังไงดีนะ.. ความผิดปกติของพี่หน่ะอาจจะทำให้เธอสะดุ้งหรือตกใจได้หน่ะสิ "

" ก็เพราะว่า- ... "

เสียงแผ่วเริ่มเอ่ยพูดอธิบายแต่จู่ๆ ชายหนุ่มก็นิ่งไปซะอย่างนั้น...

" แน่ใจนะ? "

ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาใกล้จนถึงระยะที่สามารถมองเห็นใบหน้าและสามารถเทียบรูปร่างของอีกฝ่ายและตนได้ชัดๆ อีกครั้ง

" พี่จะมั่นใจได้ยังไงว่าไม่ใช่เพราะพี่ "

ก่อนน้ำเสียงแสดงความเป็นห่วงจะดังออกมาเอ่ยถามเด็กสาวที่ทำตัวร้อนรนอยู่ให้แน่ใจ

" ... "

ทว่าคำตอบที่ได้รับจากอีกฝ่ายทำเอาเก็นถึงกับไปต่อไม่เป็น แต่ก็โล่งใจที่เห็นร่างเล็กตอบแบบนั้น อย่างน้อยก็พอมั่นใจได้

(+)

( อะไรกันครับ ฟสกสฟสดส 😭 //แอบเดินเข้าไปดูอะไรน่ารักๆ ทำไมกลับมาพร้อมระเบิด 🥺 )

( /ยื่นให้แล้วอุ้มไปเลย(?) )

" เอาอย่างนั้นก็ได้ "

พออีกฝ่ายเลือกจะเสนอเป็นเกมทายคำแทนการถามคำถาม เก็นก็ไม่คิดจะขัดอะไร แถมยังคิดเอาไว้อยู่แล้ว

" นายเนี่ยชอบเล่นเกมอะไรพวกนี้จริงๆ เลยนะ "

ร่างสูงเอ่ยพูดแซวพร้อมรอยยิ้มบางที่เป็นมิตร ยังไงซะเขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธเพื่อนสนิทคนสำคัญอยู่แล้ว

" อย่าคิดว่าคราวนี้ผมจะยอมง่ายๆ เชียวหล่ะ "

น้ำเสียงแผ่วเอ่ยออกมาตั้งมั่น แม้ปกติเขานั้นจะเป็นฝ่ายแพ้อยู่บ่อยๆ ก็ตามที