(/จับซัก)

(ผมมาปูเสื่อจองที่ไว้ก่อน🏖️)

...

"ขอโทษนะไทกะคุง ถึงจะไม่ได้อยากทำร้ายผู้หญิงก็เถอะเหมียว"

"แต่ในเมื่อได้เห็นสภาพอันน่าอดสูของคาเนะโมริ ชิกิคนนี้แล้ว ผมคงปล่อยไปเฉยๆไม่ได้แล้วล่ะเหมียว"

หันกลับมามองด้วยแววตาอาฆาต(?)

มือกระชับไม้เท้าที่ใช้เป็นเครื่องช่วยค้ำเดิน ถึงจะไม่ใช่อาวุธ แต่ปลายที่ทำจากเหล็กก็แข็งแรงพอจะทำอันตรายได้(???)

"ผมสัญญาว่ามันจะไม่เจ็บ มาก"

"้เหมียว"

(กวนนัก ขอbonkซักทีจิ้)

"..."

เม้มปากเงียบสนิทแล้วหันหลังหลบหน้าใส่ ในใจกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

'ให้ตาย ขายหน้าชะมัดเลย... คนที่ไม่อยากให้เห็นตัวเองในสภาพนี้มากที่สุดก็ดันโผล่มาซะได้เหมียว'

'ขืนปล่อยไว้คงโดนเอาไปแบลคเมล์ ไม่ก็ล้ออีกนานแน่... จะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกนะเหมียว'

ขนาดเสียงในหัวก็ยังลงท้ายด้วยเหมียว

(555555555555555555 โดนเส้นอะ
แต่เราเลิกเล่นมุกโชโจกันเหอะ มันตร่ก 😭😭😭😭😭 )

(/นอนทับ อารายเนี่ย จังหวะโชโจกว่าเดิมอีกอะ)

(/อุ้มไม่ไหว /หน้าคว่ำ)

(จริงมั้ย ไหนมาให้ลอง)

(มาเหนือตลอดคนนี้55555555555555555555555)

(ระหว่างรอตอบโรลก็ไปเอาหลังคาบ้านคืนค่ะ...
(เค้าไม่ได้เริ่มกระทำใครก่อนเลย สังคม💔)

ขอบคุณที่ให้ยืมเด็ก ๆ ทุกคนมาวาดด้วยนะคะ🍀 )

(🤯🤯🤯อะไรอะ คิดว่าตัวเล้กนักอ้อไทกะคุง🫵555555555555555555555555555555555)

#MSG_bunkatsu

/เพราะยังไม่มีชมรมเลยเดินเล่นไปเรื่อยใครใช้ก็ทำ /

(แวบมาทิ้งไว้เก็บแสตมป์ ลืมปั่นนTT)

(/มองธีสิสตัวเอง
ดิฉันขอลาออกมาเล่นมูดีกว่า💔)

"ตลกนักรึไงเหมียว"

จิ้ปากด้วยความหงุดหงิด

"ตามนั้นแหละ ต้องทนอยู่แบบนี้ไปอีกสองชั่วโมงเหมียว"

"แล้วในระหว่างที่กำลังคิดไม่ตกว่าจะหลบหน้าคนอื่นยังไงดี นายก็โผล่มาเหมือนรู้งาน เหมียว"

(/งง คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยบ๊อง😠)

(นี่แหละความลับผมล่ะกัปตัน

ผมเอาเวลานอนมาวาด
/ไม่เส้า ไม่สลด สดชื่นด้วยซ้ำ)

(/ผปค.แพ้เสียงในหัว /แฮปปี้เอพริลฟูลคะ🤩)

"อยู่นิ่งๆนะ"

ยกมือขึ้นเช็ดคราบที่เลอะอยู่ตรงมุมปากตรงมุมปากให้อีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

"เรียบร้อย"

"... ไทกะคุงนี่ก็กินข้าวไวเหมือนกันนะ มิน่าล่ะถึงได้เลอะเทอะ"

แต่ถึงขั้นข้าวกระเด็นขึ้นไปติดตรงจมูกนี่ก็อาจจะเกินไปหน่อย

(เหมือนเลย /หยุม)

(อันนี้แมวส้มมาก หมั่นเข้วๆๆๆๆ)

(ท่ายากมาก ป้าปวดคอแทน)

#STORY_TAIGA

- ช่วงอาทิตย์บ่ายๆ -

ไทกะที่สิงอยู่ในโรงเรียนในเดือนสัปดาห์ก็เริ่มรู้สึกเบื่อกับการต้องอยู่ในห้อง เดินไปรอบๆโรงเรียน วนเวียนไปเรียนในนึกอยากจะออกไปอยู่หรอกแต่พอนึกถึงคำที่คนของปู่บอกไว้ก็ลังเลขึ้นมาอยู่หลายครั้ง

พอคิดถึงร้านอาหารอร่อยๆ กับทะเลสวยๆที่ได้เห็นแค่วันแรกที่เข้ามามันก็นึกอยากไปตะลอนชมเมืองมากกว่านี้

"..."

หงุดหงิดขึ้นมาจนคิ้วกระตุก รู้สึกได้เลยว่าเส้นเลือดที่ขมับกำลังเริ่มปูด

"แล้วใครจะไปคิดล่ะว่ามันจะมีผลข้างเคียงด้วย เหมียว"

ยิ่งพอเดาสีหน้าที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่ตอนนี้ได้ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก

"มีอะไรตลกครับทาคุมะคุง"
"เหมียว"

ยืนมองตาเขม็ง

หันขวับไปมองข้างหลัง

"ทำอะไรของนายน่ะ"
"เหมียว"

พยายามห้ามไม่ให้ตัวเองร้องเหมียวแล้ว แต่ไม่สำเร็จ

"..."

"ถ้ากำลังคิดหาวิธีเนียนให้ผมเลี้ยงนั่นนี่เป็นกระเป๋าตังส่วนตัวอยู่ล่ะก็ ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าอย่าได้หวัง

"แล้วก็"

เอื้อมมือไปหยิบกระดาษเช็กปากยื่นให้ เพราะเริ่มทนความเลอะเทอะไม่ไหว

"เช็ดปากด้วยครับ สภาพนายดูไม่จืดเลย"

ไม่ได้ตั้งใจฟังที่อีกคนพูดเท่าไหร่เพราะกำลังกินข้าวอยู่

"เคี้ยวอาหารให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดสิครับ มันเสียมารยาทนะ"

ดีดเม็ดข้าวที่กระเด็นมากตกใกล้ๆทิ้ง

"?"

"ทำไมจะเลี้ยงไม่ได้ล่ะ ก็แค่ข้าวไม่กี่จาน ราคาทั้งหมดนี่ไม่ได้ลำบากผมเท่าไหร่หรอก"

เลิกคิ้วขึ้นเพราะรู้สึกเหมือนสภาพคล่องทางการเงินตัวเองกำลังถูกตั้งคำถาม

"เคย์สุเกะคุง?"

หันไปมองตามต้นเสียง ก็เห็นว่าเป็นคนรู้จักของตัวเอง

"อืม กิจกรรมปฐมนิเทศพึ่งจะจบไป ผมเลยแวะมา"
"ได้ยินว่าคาเฟ่เปิดใหม่ร้านนี้มีเมนูน่าสนใจเยอะดี"

พูดจบก็พลิกหน้าใบเมนูตรงหน้าตัวเองไปมา เหมือนกำลังลังเลอยูา

"แต่อาจจะเป็นเพราะว่ามีตัวเลือกเยอะเกินไปหน่อย ตอนนี้เลยยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะกินอะไรดีน่ะ"

#MSG_onigiri #MSG_nyugaku

....
สรุปก็ทนกินต่อไม่ไหวเพราะว่าเผ็ด🐱🌶️🔥

“หรือว่า… ไทกะคุงตั้งใจให้ผมเลี้ยงตั้งแต่แรกหรอ?”

ยิ้มมุมปากให้ แต่ดูก็รู้ว่ากำลังหงุดหงิดอยู่

"เอาเถอะ"

หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ก่อนจะพูดต่อเหมือนไม่ใส่ใจนัก

“มื้อนี้ผมเลี้ยงก็ได้”
"แต่รอบหน้าอย่าหวัง"