"เดี๋ยวผมเซ็นให้นะ"
ตอบตกลงแล้วก็เซ็นลายเซ็นของตนลงบนกระดาษให้เรียบร้อยจึงค่อยยื่นทั้งปากกาทั้งกระดาษคืน
"....แล้วก็คือว่า ผมมีอะไรจะถามด้วย"
"แบบว่า...หูรุ่นพี่มีขนไหมครับ..? "
ว่าแล้วก็ชี้นิ้วไปยังใบหูที่เหมือนหนูของอีกฝ่าย เขาก็แอบมีช่องที่อยากให้เซ็นอยู่เหมือนกันนะ
เนื่องจากสมองช้าจึงใช้เวลาประมวลผลสักพักใหญ่ ในหัวเหมือนจะรีรันเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมดอีกรอบก่อนจะทำทั้งสีหน้าประหลาดใจและชื่นชมขึ้นมาหลังทำความเข้าใจได้สำเร็จ
"....!"
"หว้า! ฉลาดจังเลยนะครับแผนการนี้!"
เขาหลุดหัวเราะเบาๆพลางตบมือแปะๆอย่างประทับใจ สุดยอดไปเลยล่ะ รุ่นพี่คนนี้เก่ง น่าทึ่ง มหัศจรรย์!
(+)
( เค้าหย่อนลิ้งค์ลายเซ็นให้ drive.google.com/file/d/1kntg... )
เขาส่ายหัวเบาๆตอบคำขอบคุณนั้นก่อนจะยิ้มแป้นให้ เป็นคำตอบว่า แค่นี้เองไม่เป็นไร! เขาดีใจที่สามารถช่วยได้
"..???"
แต่พอแทนที่ปากกาจะหายไปจากมือกลายเป็นว่าได้รับกระดาษล่าลายเซ็นมาก็ยืนงงสับสนทันที เอียงคอมองทั้งอีกฝ่ายและกระดาษสลับกันไปมา
(+)
( คริๆ ล้างแค้นแงวเปียก😛 )
#MSG_commu
“ทุกคนล้วนเก่งกาจครับ แต่เพียงรอการค้นพบเท่านั้น”
…
“? ? ? อย่าเอาพวกเชื้อรามาใกล้ผมเลยครับ ผมไม่ค่อยถูกกับมันสักเท่าไหร่”
📍
森川 百 / โมริคาวะ โมโมะ
ᵐᵒʳⁱᵏᵃʷᵃ ᵐᵒᵐᵒ
58 / 177 | 17歳
ไคกะ | หอฤดูร้อน `ประกายแสง`🔆
› ชมรมศึกษาวงเวทและคาถานอกตำรา
› สภานักเรียนฝ่ายวิชาการ 🖇️📚
⟩ co-op, role » DM ได้เสมอ
Doc : url.in.th/OflMS
หางสุนัขดูจะส่ายไปมาเล็กน้อยคล้ายจะดีใจที่สามารถเซ็นได้ในที่สุด
"เรียบร้อยครับ"
เขารับกระดาษมาเซ็นและยื่นคืนให้ในไม่นาน แต่สักพักก็ยื่นกระดาษล่าลายเซ็นของตนไปให้อีกฝ่ายด้วย
"รุ่นพี่ผมยาว...รบกวนเซ็นให้ผมด้วยได้ไหมครับ..?"
ว่าแล้วก็มองช่องที่อยากให้เซ็นสลับกับมองรุ่นพี่ไปมา
พอได้ยินว่าเดี๋ยวก็เลิ่กลั่กขึ้นมาในทันที สายตาล่อกแล่กไปมา ยืนหลังค่อมเก็บมือเก็บเท้าเรียบร้อยให้อีกฝ่ายเทียบส่วนสูงเหมือนพวกขี้ยาที่โดนค้นตัว
" จ จริงหรอครับ?..."
หางตกคอตกหน้าหงอยขึ้นมาทันที อยากช่วยเซ็นมากแท้ๆ...แต่เขาว่าเขาสูงกว่ามากจริงๆนะ! ทว่าก็อายเกินไปกว่าจะแย้ง
"! เซ็นได้หรอครับ! ผมตกใจหมดเลย.."
หลังรู้ว่าหยอกเล่นก็ใจชื้น สีหน้าเองก็กลับมาสดใสในพริบตา
(+)
(แวะมาแจมค่า)
หลังได้ยินเสียงทักก็สะดุ้งก่อนจะหันกลับมามองอย่างเลิ่กลั่ก นึกว่าตนเผลอไปทำผิดอะไรมาแล้วกำลังโดนคิดบัญชีย้อนหลัง...
แต่พอเห็นว่าสิ่งที่ขอให้เซ็นไม่ใช่หมายศาลหรืออะไรเทือกนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและพยักหน้าตอบตกลง
เขากวาดตามองโจทย์ทั้งหมด มีแอบเหลือบมองเช็คอีกฝ่ายครู่หนึ่งและจึงค่อยใช้นิ้วจิ้มไปตรงโจทย์ที่เขียนว่าคนที่สูงมากกว่า
"ผมว่าผมเซ็นตรงนี้ให้ได้นะ...?"
( เค้าเปนแค่คนผ่านทาง แต่หลังได้เห็นภาพนี้ ตายวันนี้เลยเค้าก็ไม่เสียดาย ทพจร. )
( ขอบคุณเช่นกันนะคะรุ่นพี่น่ารักมากๆ🫶🏻💖 ส่วนการบึ้มครั้งนิ้เค้าจะจำไว้ คราวหน้าคนไร้บ้านจะไม่ใช่เค้า....✍️✍️ )
#GSM_slooflirpa
เช้าวันนี้ก็สงบสุขเหมือนเคย เจ้าแมวตัวน้อยที่เอาแต่ขู่เขา แต่พอยื่นขนมให้ก็รีบเข้ามาอ้อนขอกันใหญ่
อา…วันนี้ก็โดนข่วนอีกแล้ว ตรงคางเสียด้วย เจ็บชะมัดー
เช้าวันนี้ยังคงสงบสุขเช่นเดิม ติดตรงที่รู้สึกพิลึกพิลั่นอะไรบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกー นั่นสินะ…
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเพื่อนตรงหน้าดูแปลกตาไปจากทุกวัน…
…เอาไว้ก่อนแล้วกัน ไปตามหาเจ้าเหมียวดีกว่าー
นี่ーขอลูบสักทีนึงสิ…
ปฏิทินอีเว้นท์ประจำเดือนเมษายน
ช่วงที่เหล่ารุ่นพี่จะหาเด็ก ๆ เข้าชมรมมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ! แต่ก็อย่าจริงจังกันจนลืมเรื่องเรียนนะเจ้าคะเพราะว่าเดือนหน้านั้น...
และช่วงเดือนนี้สินค้าเกี่ยวกับซากุระจะได้รับความนิยมเป็นพิเศษ🐟🌸🩷
เลียแงวเปียก!
( ม่ายหรอกน่า ใกล้แห้งแน้วอยุ่นิ่งๆน้ะรุ่นพี่ .เปียกน้ำลายแทนแมร้บๆ )
ถึงไดอารี่ ผมได้อุ้มพี่อากิระ และนี่ก็เป็นวันที่ดีที่สุด😛
พอได้รับอนุญาตก็คลี่ยิ้มกว้างสีหน้าสดใสขึ้นทันที เวลาคิดว่าวันนี้จะดีไปกว่านี้ไม่ได้แล้วก็มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นอีก!
"งั้นขออนุญาตนะครับ!"
ว่าแล้วก็ก้มตัวลงไปนำแขนอีกฝ่ายมาพาดบ่าของตนก่อนจะใช้สองมือช้อนตัวอุ้มขึ้นมาอย่างง่ายดาย นี่แหล่ะท่าที่เหมาะแก่การอุ้มกระต่าย!
ได้อุ้มแล้วก็เริ่มหมุนตัวไปรอบๆพลางหัวเราะคิกคักๆอย่างมีความสุขอยู่คนเดียวไม่หยุด
"ชอบไหมครับรุ่นพี่"
ส่วนเขาชอบสุดๆ นี่มันฝันเป็นจริง
[ 3 เมษา ]
🎭
( แวะมาลงวันเกิดลูกชายค่ะ55555 )
ในเมื่อเขาได้รับช่องทางติดต่อมาแล้วตอนนี้ก็คงจะถึงเวลาแยกย้ายกันไปตามล่าลายเซ็นให้ครบก่อนจะหมดเวลากิจกรรมแม้ใจจะอยากอยู่คุยกับเพื่อนใหม่ต่อก็ตาม
"ถ้างั้นไว้เจอกันนะครับรุ่นพี่ฮารุกิ"
ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นโบกบ๊ายบายอีกฝ่ายไปมาเบาๆ
( .กรี๊ด😭 ภ ภาพน่ารักม๊าก😭😭💖 กล้ามากมาบอมเค้าแบบนิ้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!ฮือๆๆ😭🫵🏻🫵🏻)
โยฮันรับกระดาษใบนั้นมาอย่างยินดี จ้องมองช่องทางติดต่อที่ถูกเขียนไว้ด้วยตาเป็นประกายวิบวับราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นนึง
"ขอบคุณนะครับ! ไว้ผมติดต่อไป!"
เขากล่าวขณะโค้งขอบคุณอีกฝ่ายไป 2-3 ครั้งติดๆกันเพราะซาบซึ้งใจในทันทีก่อนจะพับเก็บกระดาษใบนั้นใส่กระเป๋าอย่างเรียบร้อย
(+)
ผมได้เพื่อนเพิ่มแล้วคับ
ตาเหลือบไปเห็นหางที่ส่ายไปมาอย่างอารมณ์ดีดี๊ด๊าเหมือนภาพสุนัขตัวใหญ่ที่ดีใจกลั้นไม่อยู่ จนฮารุกิพลอยเอ็นดูไปด้วย
“ ผมเองก็ฝากตัวด้วยนะ โยฮันคุง ”
ฮารุกิกดสัญชาตญาณที่อยากลูบหัว โดยการบอกตัวเองว่า นี่เพิ่งรู้จักกันเพราะงั้น อย่า อย่า อย่า ก่อนไปเขียนช่องทางติดต่อให้แทนจากกระดาษเหลือใช้
“ แล้วก็.. อันนี้เป็นช่องทางติดต่อผม ”
“ ถ้าจะนัดแล้วหาไม่เจอละก็ ทักมาได้เลยนะครับ ”
( สงสารกระต่ายร้องอุเปี๊ยว55566665 )
"ขอบคุณมากๆนะครับ!"
หลังอีกฝ่ายตอบตกลงแล้วก็คลี่ยิ้มแป้นขึ้นกว้างก่อนจะโค้งขอบคุณไปพร้อมๆกัน หางดูจะแกว่งไปมาเร็วขึ้นคล้ายว่าจะดีใจไม่น้อยที่สามารถนัดทานข้าวได้สำเร็จ
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่ฮารุกิ"
จ้องมือที่ยื่นมาตาปริบๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปจับกลับอย่างยินดี แบบนี้ถือว่าได้เพื่อนเพิ่มแล้วรึเปล่านะ! เป็นเรื่องที่น่าฉลองมากๆ
"ฝากตัวด้วยนะครับ"
"อ้อ แล้วก็...."
พูดจบแล้วก็เว้นช่วงเงียบสักพักหนึ่ง ระหว่างนั้นเขาดูจะเลิ่กลั่กมือไม้อยู่ไม่สุขเล็กน้อย เหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง
"สำหรับลายเซ็นเมื่อกี้ ผมขออุ้มพี่สักทีได้ไหมครับ?..."
เขาคิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายเหมือนกระต่ายที่เขาเลี้ยงที่ฟาร์มมากๆ แน่นอนว่าก็อยากจะจับจะอุ้ม ไซส์นี้คงจะพอดีมือมากด้วยล่ะ นึกภาพแล้วก็จ้องอีกฝ่ายตาเป็นประกายขณะยืนเก็บมือเก็บเท้านอบน้อม
"แต่ผมอาจจะซ้ำชั้นไปอีกนานเลยก็ได้..."
อาจจะอยู่ชั้นสึโบมิไปจนถึงอายุ 30? คงจะเป็นฝันร้ายสำหรับเขาเลยทีเดียว อย่างน้อยก็อยากเลื่อนให้ได้สักขั้นจริงๆ
"รุ่นพี่🥹......ขอบคุณนะครับ ผมจะพยายาม"
หลังได้ยินประโยคให้กำลังใจก็มองอีกฝ่ายตาแป๋วซาบซึ้งจนแทบน้ำตาจะหกออกจากเบ้า เขาก้มหัวให้ลูบขณะที่หางก็ส่ายด้วยความอิ่มสุข เขารักการโดนลูบหัวเป็นที่สุด
(+)
( 🐶 : อ่ะ ได้ .จุ้บมั้วะ )
(( เปนกำลังใจให้ผปค.ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้5626352525252555 เค้ายืนขำตงนิ้สบายใจ562525252525255 ))
( เค้าแวะมาหยิบปากกาา )
หลังได้ยินเสียงทัก ใบหูสุนัขของเขาก็คล้ายจะกระดิกตอบรับเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะยืนสวดภาวนาทำใจก่อนจะหันตัวมาหาต้นเสียง
เขาจ้องพิจารณาอย่างสับสนครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับคำขอนั้น
"อ อื้ม ได้สิ"
ว่าแล้วก็ก้มตัวไปหยิบปากกาที่ว่านั่นก่อนจะยื่นไปให้เจ้าของ
"อันนี้ถูกไหม?"
ถึงจะมีอยู่แท่งเดียวที่เห็นแต่ก็ยังถาม...
( ขอตอบรับคำเชิญด้วยความยินดี.เคี้ยวเขาแพะ )
#MSG_nyugaku #MSG_เปิดโรล - โกงเวลา
( แวะมาขอลายเซ็น บวกกันได้น้า 🥺💖 )
หลังจากได้กระดาษมา เขาก็ขีดเขียนยุกยิกอยู่พักหนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองหาเหยื่อผู้โชคร้ายแถวนั้น
แล้วก็เจอจนได้ ^^
“นี่…เธอ/นาย”
“แลกลายเซ็นกันไหม?”
[ โฮมรูม ep1 : ห้อง 3-H ]
((คนอื่นๆีบมาเช็คชื่อเร็วเข้า ep2 กำลังเริ่มแล้วนะ👊))
"ผมฮิโนเบะ โยฮันนะครับ คือว่า..."
หลังพูดจบก็เว้นเงียบอยู่สักพักใหญ่ สายตาล่อกแล่กไปมาคล้ายกำลังพิจารณาอยู่ว่าควรจะพูดสิ่งที่คิดอยู่ไปหรือไม่
"ถ้าสะดวก รุ่นพี่ไปกินข้าวกับผมสักมื้อแลกลายเซ็นได้รึเปล่า?"
สุดท้ายก็พูดออกไปได้สำเร็จ เห็นเขาบอกว่าสามารถตั้งให้ทำอะไรสักอย่างแลกลายเซ็นได้ ก็อยากจะลองตั้งดูมั่ง และเรื่องเดียวที่นึกได้ก็เป็นเรื่องกินซะด้วย แถมอีกฝ่ายก็ดูเป็นรุ่นพี่ที่ดี...?
( เดะเค้าเซ็นให้เลย! )
ร รุ่นพี่ทำไมหัวสั่น??😧😧
นั่นเป็นความคิดแรกในหัวหลังจากเห็นท่าทีของอีกฝ่าย ได้แต่วิตกว่ารุ่นพี่กำลังป่วยขึ้นมา แต่เมื่อเห็นว่ากลับมายิ้มปกติก็สบายใจขึ้น
"งั้นหรอครับ?..."
ดูเหมือนจะหงอยลงเล็กน้อย นึกว่าจะค้นพบวิธีเลื่อนชั้นแล้วซะอีก กำลังวางแผนฝึกในหัวอย่างดีเลยเชียว....
เขาพยักหน้ายินยอมก่อนจะรับกระดาษมาเซ็นให้เรียบร้อยและยื่นให้คืนในเวลาไม่นาน
(+)
อีเว้นท์ล่าลายเซ็น
#MSG_nyugaku | #MSG_เปิดโรล (แยกรูท)
[ ล่าลายเซ็น : ลานนั่งเล่น ]
แดดช่วงบ่ายทอดเงาลงบนลานนั่งเล่นที่คุ้นเคย ร่างโปร่งยังคงเดินเตร่ไปตามจังหวะก้าวเดิมๆ เหมือนที่เคยทำมาตลอดห้าปีหลังปฐมนิเทศ
"..." เรนตะสะบัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้งเจ้าตัวกวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความเชื่อมั่นที่ไม่มีเหตุผล
' ที่นี่ต้องมีใครสักคนเดินมาแน่ '
เขาพยักหน้าเห็นด้วย ขอภาวนาให้ปีนี้ราบรื่นเช่นกัน
"ดีใจที่รุ่นพี่ยังอยู่นะครับ ถ้าไม่ได้เจอพี่แล้วผมคงเศร้ามาก"
เห็นอีกฝ่ายมาตั้งแต่ตอนเข้าเรียนและเห็นมาตลอดจึงหวังว่าจะได้เห็นไปเรื่อยๆแบบนี้แหล่ะ
"อ๋อ เรื่องนั้น..."
แต่พอพูดเรื่องที่ไม่ได้เลื่อนขั้นแล้วก็คอตก หางตก หงอยขึ้นมาในทันที
"ผมซ้ำชั้นอีกปีล่ะ......"
นี่ก็เข้าปีที่ 3 ที่อยู่ชั้นสึโบมิ หรือเขาจะโง่เกินไปจริงๆนะ