Over die andere partijen: u botst in vergaderingen wel érg vaak met de VVD. „Ja, zij zijn eigenlijk de partij tégen de dieren. Op onze kernthema’s volgen zij consistent de tegenovergestelde lijn als wij. Zij zijn heel enthousiast over het gebruik van dieren voor menselijk vermaak bij evenementen. Zij zijn voor dure woningen voor mensen die veel geld verdienen. Terwijl wij denken: er moet voor iedereen een woning zijn. Als het gaat om vergroening, trekken zij de portemonnee niet, terwijl het groen er in de stad beschamend bij ligt.’’
Ook GroenLinks, toch een natuurlijke bondgenoot, krijgt er bij u van langs. „Omdat ze vaak al met een compromis de onderhandelingen in gaan. Ik zou dat nooit doen, want dat levert een waterig compromis op. Ze willen nu bijvoorbeeld een uitzondering voor marktondernemers in de milieuzone. Nog kwalijker vind ik hun stemgedrag over het bomenprogramma. Daar hebben ze mee ingestemd, terwijl het onvoldoende geld uittrekt voor onderhoud van oude monumentale bomen, zoals aan de Crayensteynstraat en de Steegoversloot. Die staan gewoon op de dodenlijst.”
U heeft een wat betweterig imago. Stoort dat u? „Ik krijg die reactie eigenlijk nooit rechtstreeks, maar ik wéét het ook vaak beter. Wat mij tegenvalt aan andere partijen is dat ze de stukken vaak niet lezen en met open deuren komen. Neem het pasjessysteem voor afval: dat werkt in andere gemeenten als een trein, maar in Dordrecht moest het wiel opnieuw worden uitgevonden met een proef, omdat we het onderzoek niet geloofden. Dat noem ik struisvogelpolitiek. Ik vind het belangrijk om feitelijk te blijven en via ‘donutdiagrammen’ op sociale media te laten zien wat partijen echt stemmen, in plaats van wat ze beloven. Bij ons weet je precies wat je krijgt, dat moet je bij andere partijen vaak maar afwachten.’’
Tegengaan van ‘zondebokpolitiek’ is één van uw speerpunten. Kunt u dat uitleggen? „Er wordt te vaak een zondebok gezocht voor problemen die door politieke keuzes zijn ontstaan. Bijvoorbeeld de woningnood afschuiven op je Syrische buurman. Een dieptepunt vond ik de motie om buurtbewoners van het asielzoekerscentrum geld te geven voor hangsloten en betere beveiliging. Daarmee wakker je als bestuur angst aan en suggereer je dat asielzoekers huizen gaan leegroven: onzin. Mensen in een azc moeten wat te doen hebben. Er moet goed openbaar vervoer zijn, zodat ze niet over een smal dijkje hoeven. Dat zijn maatregelen waarop je op een empathische manier met zorgen kan omgaan in plaats van hangsloten uit te delen.’’
