"มัทฉะเป็นของขึ้นชื่อของญี่ปุ่นนี่นา แถมก็ยังมีไอศกรีมมัทฉะ โมจิมัทฉะ หรือวาราบิโมจิรสมัทฉะเลย"

เธอกอดอกพยักหน้าด้วยใบหน้านิ่งราวกับพูดเรื่องสภาพอากาศธรรมดาๆ ก่อนที่เธอจะใช้ช้อนหนึ่งตักซอสที่ผสมบล็อกโคลี่ใส่อีกช้อนและยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า

"มันไม่มีพิษหรอก มากสุดก็แค่ท้องเสีย"

ฟุริจ้องเขม็งอีกฝ่ายพลางยื่นช้อนชิมให้เพื่อกดดัน

Cms./Russia Sitthimon

'ความต้องการของสิ่งมีชีวิตคืออะไร?'

เธอมักคิดเสมอ...

ปลายนิ้วขยับยกขึ้นต้องกับแสงสะท้อนจากเลือนผมสีเขม่า ก่อนมุมปากมนจะค่อยๆ แย้มยิ้มออกเบาบางคล้ายว่ากำลังหยอกเย้าก็ไม่ต่าง

การกระตุ้น

และแรงจูงใจー

"ถ้าเป็นเด็กดี..."

มักจะทำให้สุนัข...เชื่อฟังเสมอ

"ก็จะมีรางวัลให้นะคะ..."

เธอคิดแบบนั้น.

"อันนั้นผสมบล็อกโคลี่ อันนี้มัตฉะ ส่วนอันนี้ผักชีค่ะ"

เธอชี้ไปที่ชามต่างๆ

"ฉันคิดว่ามันช่วยเพิ่มคุณค่าทางอาหาร สีผสมอาหารจากธรรมชาติและยังเพิ่มรสชาติที่แปลกใหม่ได้น่ะค่ะ แต่ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป"

"ฉันขอรบกวนคุณช่วยชิมมันได้ไหมคะ?"

"ข้าวหน้ากัปปะย่างค่ะ"

เธอพูดด้วยใบหน้านิ่งราวกับเป็นเรื่องจริงก่อนที่เธอจะเสริม

"ถึงจะบอกว่าเป็นกัปปะย่างแต่จริงๆก็แค่ปลาไหลน่ะค่ะ ฉันพยายามทำให้มันเข้าธีมของโรงเรียน"

"ฉันกำลังผสมซอสย่างปลาอยู่ แต่ถ้าพูดถึงกัปปะก็ทำให้ฉันนึกถึงผิวสีเขียวของมัน ฉันจึงอยากทำให้ซอสเป็นสีเขียวโดยไม่ใส่สีผสมอาหารค่ะ"

ฟุริเริ่มร่ายยาวพร้อมกับที่หยิบชามซอสสองสามใบที่มีสีเขียวต่างเฉดกัน

+

"ปีที่แล้วเอาราเมงไปจับแล้ว ปีนี้เอาอะไรไปดีนะ..."

"ถ้าคุณทำแบบนี้ ฉันก็ด้อยค่าจัวเองกันพอดีสิคะ"

เธอบ่นก่อนจะหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเงอะงะของอีกฝ่ายต่างจากก่อนหน้า ฟูริยื่นมือเพื่อตอบรับน้ำใจอีกฝ่ายและลุกขึ้น

"ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ สบายใจสะมากกว่าที่คุณเอาจริงกับฉัน"

"ทำให้รู้เลยละค่ะ...ว่าหมอนั้นอ่อนให้ฉันสุดๆจนน่าโมโห"

ฟุริจับหลังคอและบิดไปมาเล็กน้อยเพื่อคลายกล้ามเนื้อ

"ฉันแพ้ตั้งแต่ยิงคุณในระยะใกล้ขนาดนั้นแล้วละค่ะ มันผิดกฏเกมน่ะ"

เธอกล่าวพลันปัดเศษฝุ่นตามร่างกาย

ฟุริเบิกตากว้างเมื่อความเจ็บปวดที่ควรจะเกิดขึ้นกลับกลายเป็นการสัมผัสเบาไปจากกระบองของอีกฝ่าย

"..."

พอมองท่าทางประหม่าและดูไม่มั่นใจของอีกฝ่ายก็พลันทำให้นึกถึงฉากก่อนหน้าที่หนุ่มน้อยคนนี้พุ่งเข้ามาโจมตีราวกับราชสีห์ไม่ต่าง

"เฮ้อ..."

ฟุริทรุดตัวนอนกับประภาคารหลังจากที่กั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอพาดแขนบนดวงตาสีสวย บดบังแสงแยงตาทั้งจากท้องฟ้าและหนุ่มน้อยใสซื่อตรงหน้า

+

'จากเหยื่อกลายเป็นผู้ล่า และจากผู้ล่าก็กลายเป็นเหยื่อ'

เหมือนตัวเธอจะประเมินสถานการณ์ผิดไปมหันต์เลยละ

"ฮะ?!"

เธอถึงหน้าเหวอเมื่ออีกฝ่ายใช่หมวกของเพื่อนร่วมทีมคนก่อนหน้าที่เธอจัดการไปมาบังกระสุนไว้ได้ทัน การตอบสนองนั้นมันอะไร? แล้วเขาไปหยิบมาตอนไหน? คำถามมากมายผุดเข้ามาในหัวราวกับช่วงสุดท้ายของชีวิต

แม้จะมองเห็นช่องโหว่ของอีกฝ่ายแต่การตอบสนองของเธอไม่เร็วพอจะลั่นไกปืนอีกแล้ว ณ ตอนนั้นเองที่สายตาของเธอสอดประสานกับอีกฝ่าย

+

ฟุริใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันชายหนุ่มตรงหน้าออกไปได้สำเร็จ พร้อมกับที่ตนเองถอยมาหวังสร้างระยะห่างและตั้งท่าพร้อมยิง

ปัง!

ลูกกระสุนสีจากปืนถูกยิงออกไปทันทีในแบบที่เธอคิดว่าเร็วพอจะไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว

ฟุริที่ถูกเข้าประชิดก็เสียหลักลงไปนอนกับพื้นประภาคาร เธอใช้ปืนคู่กายดันกระบองของอีกฝ่ายไม่ให้แตะต้องตัวจนต้องออกจากเกมไป แม้การยื้อครั้งนี้จะทำได้ยากเย็นเพราะเป็นเธอที่ต้องต้านแรงโน้มถ่วงบวกกับพละกำลังของชายตรงหน้าที่แม้ดูจะตัวเล็กแต่กับแรงเยอะพอสมควร

"บ้าเอ้ย..."

เธอที่ดูจะสู้แรงไม่ไหวจนเผลอสบถคำที่ไม่ค่อยพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

"อย่ามาล้อเล่นกันนะคะ!"

+

#OMTKSS2_คาโกเมะ

(ย้อนหลังค่ะ)

#OMTKSS2_Roleplay

-โรลเปิด-

วันธรรมดาสักวันหนึ่ง | ห้องคหกรรมโรงเรียน | 06.32 น.

ในวันปกติหลังเหตุการณ์วุ่นวาย (คุณ)พบกับหญิงสาวไม่คุ้นหน้าอยู่ในครัวของโรงเรียน เธอที่กำลังขมวดคิ้วครุ้นคิดอยู่กับส่วนผสมด้านหน้าตน ราวกับกำลังติดปัญหาบางอย่างในเมนูนี้

“นาย/เธอตรงนั้นน่ะ ช่วยฉันชิมเมนูนี้หน่อยได้ไหม?”

เธอกล่าวเมื่อสายตาไปหยุดที่(คุณ)เข้าพอดี

[ บทสรุปเหตุการณ์ ]

#OMTKSS2_คาโกเมะ

#OMTKSS2_Coop

(เพิ่งฟื้นค่ะ555 ฟุริไม่มีใบโคค่ะ แต่ศิษย์เก่าโรงเรียนอมทุกข์ รวมถึงรุ่นน้องปี 2 ปี 3 สามารถเนียนรู้จักได้เพราะเป็นรองประธานปีก่อนค่ะ)

ฟุริขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายเลือกใช้ระเบิดควันบดบังทัศนวิสัยทำให้เธอเล็งยิงไม่ถูก แต่ก็ต้องขอบคุณที่ดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมทีมของเขา ทำให้อีกฝ่ายโดนเธอยิงไปอีกหนึ่ง ทำให้ตอนนี้กลายเป็น3-4

เธอพยายามมองหาอีกฝ่ายก่อนที่หูของเธอจะได้ยินเสียงการก้าวเท้าในหอประภาคาร เธอรีบหันหลังทำให้เห็นเด็กหนุ่มเป้าหมายของเธอทันที

"คิดจะมาประชันระยะประชิดหรอคะ?"

เธอพูดพลางยิงไปที่อีกฝ่าย

และแรงลมก่อนจะลั่นปืนไป ทำให้กระสุนสีน้ำเงินแตกใส่ไหล่ของทีมยักษ์คนนั้นที่ยิงเพื่อนร่วมทีมของเธอไปกลายเป็น 4-4

ตอนนั้นเองที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหัวสีแดงๆหลบอยู่หลังกำแพงและพยายามเงยหน้าขึ้นมาดูสถานการณ์ เธอจึงลั่นปืนอัดลมไปสองสามเม็ด

เรียกว่าโชคช่วยหรือพระเจ้าคุ้มครองที่ทิศทางลมดันเปลี่ยนตอนที่ลูกกระสุนพุ่งออกไป ทำให้มันไปโดนผนังข้างๆอีกฝ่ายแทน

เมื่อเสียงสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้นเธอจึงมุ่งหน้าไปยังประภาคารทันที ตัวเธอที่ถนัดการซุ่มยิงมากกว่าการเจอหน้ากันโต่งๆ ประภาคารจึงเป็นจุดชั้นดีในการซุ่มยิง

โชคดีที่เธอมาถึงประภาคารและไม่พบใคร เธอจึงวางของและนอนราบกับพื้น แม้ปืนอัดลมนี้จะไม่มีเลนส์แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่

"ทีมคนออก 1...เจอแล้ว"

ดวงตาของเธอมองทั่วสนามก่อนจะพบหนึ่งในทีมยักษ์ เธอกะจังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย

+

[ เทศกาลฤดูร้อน ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ช่วงเวลาภายในคอมมู :: 26 ส.ค. - 30 ส.ค. 2568
ระยะเวลาเล่น :: 24 ก.พ. เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป *สามารถย้อนกลับมาเล่นได้*

#OMTKSS2_เทศกาลฤดูร้อน

"ค่ะ ไว้เจอกันในสนาม"

เธอพยักหน้าและเดินไปทางจุดปล่อยตัวของทีมฝั่งเธอเช่นกัน

ปืนอัดลม มีดสั้น ถั่วสำหรับปา...เธออยากจะหยิบถั่วมาปาเหมือนในเทศกาลจริงๆแทนการใช้ปืนอัดลม แต่แบบนั้นเธอจะแพ้เอาได้

"...ไว้เล่นตอนใกล้หมดเวลาแล้วกัน"

ถึงจริงๆเธอจะไม่ยอมให้เกมยื้อไปนานหรอก

#OMTKss2_OkiTrip
ในที่สุดปิดเทอมฤดูร้อนก็มาถึงแล้ว
หนีจากความวุ่นวาย สู่ทะเลสีฟ้าใสของโอกินาวา นี่คือช่วงเวลาที่เราจะได้หัวเราะ เล่นน้ำ ถ่ายรูป เที่ยวเล่น และสร้างความทรงจำดีๆร่วมกัน (ดีมั้ง?ไม่รู้)

รายละเอียดต่างๆ
Doc: bit.ly/4aZNWcN

*อีเว้นท์นี้ได้รับการอนุมัติจากทีมงานแล้ว*

"ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ ฉันไม่ได้จะ-่าคุณตั้งแต่ช่วงเตรียมตัวหรอก"

เธอหรี่ตามองชายหนุ่มส่วนสูงใกล้เคียง พอมองดีๆการแกล้งอีกฝ่ายก็สนุกดี ถ้าไม่นับตอนนี้เขาจ่อดาบมาที่คอเธอ อันนั้นน่าโมโห

"เมื่อปีที่แล้วฉันยุ่งจนไม่ได้เล่นละนะคะ ปีนี้ก็เลยมาแก้ตัว..."

"หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะคะ"

ฟุริมองคนคุ้นหน้าที่อยู่ทีมฝ่ายตรงข้ามในช่วงเตรียมตัว พลันทำให้ความรู้สึกโกรธในใจกับเหตุการณ์ในครั้งนั้นปะทุขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอไม่ควรเอาอารมณ์มาใช้ในการต่อสู้ ไม่อย่างงั้นจะทำให้พลาดท่าได้

เพราะงั้นเธอถึงได้เดินไปหาอีกฝ่ายหวังจะทักทายในฐานะรุ่นพี่และรุ่นน้อง

"สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ เรนิต้าคุง"

ไม่ลืมเน้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยอารมณ์ที่เก็บกด

#OMTKSS2_INK

เธอที่พอตามข่าวการหายตัวไปของคนในไมซูรุอยู่ แต่ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากเนื่องจากคงช่วยอะไรมากไม่ได้ แต่กลับถูกลากมาศูนย์อนามัยให้ช่วยดูแลชาวเมืองจำนวนมากที่ป่วยเข้ามา

ถึงเธอจะดูแลคนเป็นแต่ก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับการรักษาขนาดนั้นสักหน่อย

“…ทำนึกถึงเพื่อนคนนั้นเลยแฮะ…ช่วยด้วย…”

หลังจากนั้นเธอก็วิ่งวุ่นทั้งวันเลย

#OMTK_commu
#OMTK_commuSS2

”เรียกฟุริก็ได้ค่ะ“

“ฉันไม่ยอมให้เมนูพิเศษประจำโรงเรียนหายไปหรอกนะคะ!”

“ถ้าชอบอาหารโรงเรียน ฉันจะให้ในราคาพิเศษเลยค่ะ“

—-

🌸彩花 • 芙麗明羽 ~ อายะกะ ฟุริมินโกะ
NPC | ศิษย์เก่า-นักศึกษามหาลัย-ผู้ช่วยแม่ครัวโรงอาหารโรงเรียน(บางครั้ง)

—-

Co,role : Dm24/7
Doc : docs.google.com/document/d/1...

お禍時
𝐎𝐌𝐀𝐆𝐀𝐓𝐎𝐊𝐈 𝐒𝐂𝐇𝐎𝐎𝐋 , 𝐂𝐎𝐌𝐌𝐔𝐍𝐈𝐓𝐘 : 𝓢𝓢𝟐

𝐏𝐚𝐠𝐞 : お禍時 : Omagatoki school
𝐓𝐀𝐆 : #OMTK_commuSS2

“ จากตำนานของเฮียกกิ ยาเกียว อันเลื่องลือ ที่บอกเล่าความปั่นป่วนของเหล่าภูติผีโยไคบนโลกมนุษย์
ก่อเกิดสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหวัง— ”