Maar geen straf. Wat een lijst geweldige platen. Heb de meeste ook wel in de kast, maar moet zeggen dat ze er de laatste jaren ook wat minder uitgehaald worden.
Posts by Ed van Nunen
Doet me wat denken aan de religieuze kant van Nick Cave, maar dan minder broeierig. Of misschien Go Betweens en The Church als we in Australië blijven. Of The The. Hoop namedropping, maar kan er verder ook niet zo heel veel mee. Niet helemaal mijn thee dit. 2/2
Mag best een scheutje Sonic Youth in:
#1001Albums 606 The Triffids — Calenture (1987)
We komen weer in wat veiliger 80s water, met The Triffids. Meteen ook wat minder spannend wat mij betreft. Opener “Bury Me Deep In Love” is wel tekenend denk ik: zalvende zang, akoestische gitaren, strijkersbedje, lelijke 80s snaredrum. 1/2
#muziek
Haha. De vlegel bedoel je! 😀
Je mag ‘m best nog eens delen, want ergens zou ik die toch wel eens gemist kunnen hebben…
Leuke band inderdaad. Lekker eigenwijs.
Laat de lente maar komen! Met de Victory Boogie Woogie, een Saison met yuzu (met dank aan De Kromme Haring voor de inspiratie) van 6,9% en de Gimme Hop Jo'Anna (jaja, domme woordgrappen mogen best), een IPA van 6%.
De Voyage Voyage en de Rye of The Tiger zijn al weer zo goed als op.
Moeilijke keuze. Ik denk dat het bij mij dan toch Daydream Nation wordt. Maar ik zal 'm over niet al te lang nog eens aandachtig luisteren en hier beschrijven, want even vooruit gespiekt; nog een plaatje of 30 en dan komt ie.
604 albums voordat Sister verscheen, want de lijst is chronologisch! Er zijn in ieder geval niet meer dan 1000 albums nog beter dan Sister. Dat is ook al een hele prestatie!
Cover “Hot Wire My Heart” is heerlijk schurend poppy, maar toch minder rauw dan het origineel van Crime dat meer in de hoek van The Stooges zit. Lekker nummer. Sowieso een goed album, Sister, en ik ga er vanuit dat Daydream Nation ook wel gaat komen. 4/4
Het origineel van Hot Wire My Heart:
Quintessential Sonic Youth zouden in het Engels zeggen. Er kunnen sowieso weinig zo mooi praatzingen als Kim, zoals ook in “Beauty Lies in the Eye” en “Pacific Coastway”. Dit is nog wel de Sonic Youth waar de scherpe randjes nog aan zitten, zoals in afsluiter “Master-Dik”. 3/4
Hot Wire My Heart:
Opener “Schizophrenia” is prachtig en typisch Sonic Youth. Broeierige ontstemde gitaren met de zang van Thurston Moore, gevolgd door een gesproken couplet van Kim Gordon en opbouwend naar een euforische climax. Zonder catchy refrein overigens. 2/4
Pukkelpop 1987. Timer start bij Schizophrenia:
#1001Albums 605 Sonic Youth — Sister (1987)
Na Laibach en Napalm Death voelt een album van Sonic Youth eigenlijk wel als even bijkomen. Dat zegt ook wel wat. De plaat Sister is een brug tussen het eerder besproken, nog behoorlijk dwarse EVOL en de klassieker Daydream Nation. 1/4
Ja, zo zou je het ook kunnen zien. Maar dan houden ze het toch heel lang vol (al 45 jaar!) als het alleen maar om het goede idee zou gaan.
Ik vind het eigenlijk niet te doen. Af en toe gaat het nog wel, zoals in titelnummer “Scum”, maar zeker de tweede helft is heftig. Ik kan best wat herrie hebben, maar hier kan ik niet veel mee. 33 minuten blijkt toch een lange zit! 4/4
Tsja, en of dit nou grappig is laat ik me maar niet over uit:
De plaat is eigenlijk twee verschillende EP’s, zelfs met totaal verschillende bezetting, alleen de drummer speelt op beide kanten van de plaat. En er zit een tekstvel bij, dus dan zal het ook wel iets van tekst zijn wat er, eh, gezongen wordt. 3/4
Hier moet je ook maar zin in hebben. 28 nummers in 33 minuten. Met als ultiem kort het nummer “You Suffer”, dat duurt 1 seconde! Daar kunnen de Raggende Mannen nog een puntje aan zuigen. 2/4
Hij zingt niet veel, maar het is wel ondertiteld (en boel tekst uit elke ‘hoooargh’)! Plus “You Suffer”:
#1001Albums 604 Napalm Death — Scum (1987)
We duiken dieper de krochten in. Naar de extreme grindcore van Napalm Death. Nog een onverwacht album in de lijst. Even bijkomen van Laibach is er niet bij. In tegendeel. Mijn hemel. Dit moet wel de heftigste plaat van alle 1001 albums zijn. 1/4
#muziek
Sister komt er zo aan in m'n 1001 Albums reviews. Daar zit alleen nog even wat grindcore-herrie voor.
In de jaren 90 een aantal keren The Amazing Stroopwafels mogen boeken. Zeer sympathiek, no nonsense en bijzonder aardige mannen. @remcosmith.bsky.social schreef een mooi stuk op OL.
ondergewaardeerdeliedjes.nl/2026/04/12/a...
Dat is nog best lastig als ik dat bij elke 1001 albums zou moeten doen. 😉 Maar wel interessant.
Dat hinken op twee benen, ene kant tongue in cheek maar ook dat geflirt met fascisme en nazisme, is wel een intrigerende paradox bij deze band, en zorgt voor flink wat wrijving. Maar ik vind het eigenlijk niet te doen. Fascinerend om een keer helemaal te draaien, maar daar blijft het wel bij. 5/5
Maar dat is toch niet te doen jongens, twee keer dit nummer op één album! Wat moet je hier nou mee? Is dit nou geweldig of vreselijk? Beide waarschijnlijk en dat is net zo waarschijnlijk de bedoeling. Lastig; ik vind het zo lelijk allemaal. 4/5
Dat klinkt in het Duits toch heftiger, wat natuurlijk ook de bedoeling is. Dit neigt naar een Leni Riefenstahl-achtig fascistenspektakel, met een vleug Wagneriaanse rock. Dan herhalen ze zelfs doodleuk nóg een keer “Life is Life”, maar nu in het Engels. Dat heet hier “Opus Dei”, het titelnr. 3/5
Het begint met een Duitse absurde versie van “Life is Life”, van Opus: “Leben Heißt Leben”. Dan een nog meer over de top versie van Queen’s One Vision: “Geburt einer Nation”:
Ein Fleisch, ein Blut / Ein wahrer Glaube / Eine Rasse und ein Traum / Ein starker Wille / Jawohl! Ja! Ja! Ja! Jawohl!
2/5
#1001Albums 603 Laibach — Opus Dei (1987)
We gaan verder de 1001-uithoeken in, naar Slovenië met Laibach. Die had ik ook niet verwacht. Ik heb die over-de-top band nooit echt een kans gegeven, omdat ik ze gewoon nooit serieus heb genomen. Wat je misschien ook helemaal niet moet doen. 1/5
#muziek
Opener Yellow and Blue ademt eigenlijk nog behoorlijk de Eight Miles High vibe, mooie overgang zo eigenlijk.
Geweldige plaat. Ik heb deze altijd gezien als begin van een nieuwe periode, na de hippie Eight Miles High. Met deze, Seven Tears, Together en Moontan als hun beste rock albums. Dit is toch wel de periode die me het dierbaarste is. Ongelooflijk dat ze nog zo jong zijn.