,,Ik keek eigenlijk altijd tegen haar op’’, zegt een overbuurvrouw. ,,Ik bewonderde haar hoe ze het in haar eentje deed met haar zoon. Ik ben zelf ook alleenstaande moeder en dat is niet niks. Ze kwam weleens naar het wijkcentrum in het dorp, met haar zoon. Koffie drinken. Ze zei de laatste keer dat ze het ‘heel zwaar’ had, dat ze nooit meer tijd voor zichzelf had. Ik begrijp dat, ik denk dat iedereen dat wel kan begrijpen.’’

We weten eigenlijk te weinig om iets te zeggen. Toch voelt deze stilte ongemakkelijk.
Want het is onze exclusieve maatschappij die sommigen tot wanhoop drijft.
Een enkeling over de grens.
#Excluses #PassendOnderwijs #VerbreekDeStilte #thuiszitters 3/7