Fishbone – Stockholm Syndrome

www.metgitarenenzo.nl/2025/09/fishbone-stockho...

#Recensies #Rockportaal #Fishbone

Glenn Hughes – Chosen

www.metgitarenenzo.nl/2025/09/glenn-hughes-cho...

#Recensies #Rockportaal #GlennHughes

Robert Jon & The Wreck – Heartbreaks & Last Goodbyes

www.metgitarenenzo.nl/2025/08/robert-jon-the-w...

#Recensies #Rockportaal #RobertJonTheWreck

Joe Bonamassa – Breakthrough > Terug naar de basis **Inmiddels kun je best spreken van een Bonamassa-imperium. Het gitaarwonderkind van weleer bestiert samen met zijn manager Roy Weisman niet alleen een carrière als tourend muzikant, maar ook de Keeping The Blues Alive-cruises, het label Journeyman Records en het Nerdville East-gitaarmuseum.** Een van de redenen dat dat werkt is dat Bonamassa steeds met dezelfde mensen in zee gaat, zo ook weer op het nieuwe album Breakthrough. Natuurlijk met producer Kevin Shirley, met grotendeels dezelfde band (al is toetsenist Reese Wynans weer terug) en zelfs met co-componisten waar hij al veel mee heeft gewerkt, zoals Tom Hambridge en James House. Bij het vorige album Time Clocks – nou ja, als je het coversalbum Blues Deluxe 2 even niet meetelt – concludeerde ik dat Bonamassa blijkbaar veel meer vrijheid voelde om te experimenteren. De tracks waren relatief lang en er zaten veel proggy elementen in. Zo nu en dan was het zelfs pure arenarock. Toch wel enigszins tot mijn verbazing is Bonamassa op Breakthrough weer teruggekeerd naar het bluesidioom, zoals we dat al decennia van hem kennen. Niettemin blijft het de gebruikelijke Bonamassakwaliteit en is het ook nu weer dik genieten. Opener Breakthrough begint met het refrein en zorgt dat je meteen in het Bonamassageluid zit. I’ll Take The Blame is een lekkere Texasblues met een grote rol voor piano en achtergrondzang, terwijl Life After Dark een geslaagde, wat heavier blues is met elementen van Eric Clapton en Rory Gallagher. Heel slim staan de drie songs die het meest van het bluesgeluid afwijken in het midden van het album. Drive By The Exit Sign heeft mede door de slidegitaar wel een Little Feat-feel en Broken Record heeft een simpel, maar geweldig catchy gitaarloopje dat de hele ballad op sleeptouw neemt. Bonamassa is nooit dichter bij een poging tot een zomerse popsong geweest dan bij Shake This Ground. Jammer vind ik wel dat Fortune Teller Blues er niet op staat. Eerder dit jaar bracht Bonamassa die samenwerking met Sammy Hagar uit en die had ik eigenlijk wel op dit album verwacht. Zelf vond ik Time Clocks een van de beste albums ooit van Bonamassa, omdat het album zo gevarieerd was en er ook qua uitvoeringen eigenlijk alleen maar kneiters op stonden. En natuurlijk omdat ik ook liefhebber van classic rock en progressieve rock ben. Time Clocks was een bijna perfecte samensmelting. Bij Breakthrough had ik even tijd nodig om weer te wennen aan de “gewone” blues-Bonamassa. Maar goed, uiteindelijk is dit toch weer een buitengewoon goed album, met een stel songs die ik nog wel een tijd in de setlist zie blijven. De bluespuristen zullen juist blij zijn dat Bonamassa weer wat richting zijn eerder gebruikelijke geluid gaat. Wie hem alleen kent van Royal Tea en Time Clocks zal even moeten wennen. Maar per saldo is het een goed en uitgebalanceerd album, met alle elementen die de muziek van Bonamassa de moeite waard maken: het vlammende gitaarwerk, vol gitaargeschiedenis en toch steeds herkenbaar als Bonamassa, de rijkheid van de arrangementen én de topmuzikanten die Bonamassa steeds weer inzet. **Joe Bonamassa – Breakthrough (Provogue/Mascot)** Deze recensie en meer op Rockportaal

Joe Bonamassa – Breakthrough

www.metgitarenenzo.nl/2025/08/joe-bonamassa-br...

#Recensies #Rockportaal #JoeBonamassa

Motörhead – The Manticore Tapes

www.metgitarenenzo.nl/2025/07/motorhead-the-ma...

#Recensies #Rockportaal #Motrhead

Motörhead – The Manticore Tapes

www.metgitarenenzo.nl/2025/07/motorhead-the-ma...

#Recensies #Rockportaal #Motrhead

Bernie Marsden – Icons

www.metgitarenenzo.nl/2025/06/bernie-marsden-i...

#Recensies #Rockportaal #BernieMarsden

Joanne Shaw Taylor – Black & Gold > Bluespop **Sinds een paar jaar zit de inmiddels in de VS woonachtige Britse gitariste Joanne Shaw Taylor op Journeyman Records, het label van Joe Bonamassa. Dat betekent bijna automatisch een stevig tempo in releases (Black & Gold is haar vierde studioalbum in vijf jaar) én toegang tot geweldige sessiemuzikanten.** Dat laatste is waarschijnlijk vooral te danken aan het adresboekje van producer Kevin Shirley (Joe Bonamassa, Iron Maiden), die ook het vorige album al voor zijn rekening nam. De bezetting voor dit studioalbum is grotendeels hetzelfde gebleven. Het enige verschil is dat Rob McNelly hier niet van de partij was en werd vervangen door Audley Freed (Black Crowes, Sheryl Crow). Shaw Taylor beweegt zich meestal ergens tussen stevige rootspop en bluesrock en dat is hier niet anders. De pop hoor je ook terug in de twee covers op dit album, het titelnummer en “Love Lives Here”. “Black & Gold” is in 2008 een hit geweest voor Sam Sparro en als niet-radioluisteraar moest opzoeken wie dat eigenlijk is. Het origineel is een electropopdeuntje dat me eerlijk gezegd ook niet bijgebleven zou zijn, zonder ook maar één gitaar. In de nieuwe versie is dat wel anders en ook al wordt het nergens een echte rocker, deze versie vind ik een stuk beter te pruimen dan het origineel. “Love Lives Here” is een track van The Faces (met Rod Stewart) en daar zijn de overeenkomsten veel groter, al was het maar door de licht gruizige zang van Shaw Taylor. Die tracks passen overigens prima bij het eigen materiaal. Ze zijn allemaal pakweg drie tot vijf minuten lang, met verzorgde arrangementen die het niet van het muzikaal stunt- en vliegwerk moeten hebben. Dat zou niet passen. Zelfs Joe Bonamassa, die op twee songs van de partij is, past zich aan en komt met fraaie, emotionele solo’s. Een paar keer gaat het er wat steviger aan toe, in het fraaie “I Gotta Stop Letting You Let Me Down” bijvoorbeeld of het riffy “Look What I’ve Become”, dat bijna stadionrock is. Het zorgt ervoor dat het album een goede spanningsboog houdt. Dat Audley Freed uit de band van Sheryl Crow hier te horen is, is niet zo gek want qua songwriting zitten Crow en Shaw Taylor vrij dicht bij elkaar. Het grote verschil zit ‘m in de stemmen. Sheryl Crow heeft een heldere en wat hogere stem die het materiaal richting countrypop trekt, bij Joanne Shaw Taylor zorgt de wat lagere stem met fraai gruizig randje dat het meer richting blues gaat. Black & Gold laat eens te meer horen dat Joanne Shaw Taylor zich heeft ontwikkeld tot een echte festivalact. Het is blues die geschikt is voor een breed publiek, zonder aan kwaliteit in te boeten, zowel in songs als in arrangementen. En dat is gewoon knap. Ze gaat vanaf juli touren en doet daarbij in september/oktober Nederland aan. **Joanne Shaw Taylor – Black & Gold (Journeyman Records)** Deze recensie en meer op Rockportaal

Joanne Shaw Taylor – Black & Gold

www.metgitarenenzo.nl/2025/06/joanne-shaw-tayl...

#Recensies #Rockportaal #JoanneShawTaylor

The Dead Daisies – Lookin’ For Trouble

www.metgitarenenzo.nl/2025/06/the-dead-daisies...

#CoverDonderdag #Recensies #Rockportaal #DeadDaisies

The Dead Daisies – Lookin’ For Trouble

www.metgitarenenzo.nl/2025/06/the-dead-daisies...

#CoverDonderdag #Recensies #Rockportaal #DeadDaisies

The Dead Daisies – Lookin’ For Trouble

www.metgitarenenzo.nl/2025/06/the-dead-daisies...

#CoverDonderdag #Recensies #Rockportaal #DeadDaisies

Status Quo – Live! (8cd-box)

www.metgitarenenzo.nl/2025/05/status-quo-live-...

#Recensies #Rockportaal #StatusQuo

Status Quo – Live! (8cd-box)

www.metgitarenenzo.nl/2025/05/status-quo-live-...

#Recensies #Rockportaal #StatusQuo

📷 by me
www.rockportaal.nl/demichron-we...

#rockportaal #demichron

The Damned Few - Live in Hedon (Zwolle) 16-11-2024 - Rockportaal.nl Op een donkere, regenachtige zaterdag voldoen de vier muzikanten van The Damned Few volledig aan…

Concert review #thedamnedfew #rockportaal
@hedon.bsky.social

Iets voor @atzedevrieze ?

www.rockportaal.nl/the-damned-f...