#FLITSRECENSIE #344
Chr. Hein: De onkwetsbaren. Vert. H. Lemmens. Uitg. Van Gennep, 160 blz.

Pas wanneer je de novelle ‘De onkwetsbaren’ van de (Oost-)Duitse romancier en toneelschrijver Christoph Hein gelezen hebt, valt je op hoe vreemd de Nederlandse titel is. Onkwetsbaar is er in het verhaal

#Flitsrecensie #343
A.Hulst: De Mitsukoshi Troostbaby Company. Uitg. Ambo/Anthos, 607 blz.

Het is ondoenlijk de inhoud van Auke Hulsts magnifieke roman ‘De Mitsukoski Troostbaby Company’ zelfs maar bij benadering weer te geven. Zo vernuftig zit de opbouw ervan in elkaar, zo aangrijpend is het

#Flitsrecensie #342
J. Erpenbeck: Tussen heden en morgen. Vert. E. Schippers. Uitg. De Geus, 269 blz.

Voordat de (oorspronkelijk Oost-)Duitse schrijfster Jenny Erpenbeck met ‘Kairos’ internationaal doorbrak, had zij al een drietal romans op haar naam staan. ‘Aller Tage Abend’, dat in 2012 diverse

#Flitsrecensie #341
F. Pessoa: Faust. Vert. Harrie Lemmens. Uitg. Arbeiderspers, 437 blz.

Beroemd gemaakt door Marlowe en Goethe, is de middeleeuwse figuur van dr. Faustus een van de fundamentele iconen van de Europese beschaving geworden. Ook Fernando Pessoa was geobsedeerd door de man die zijn

#Flitsrecensie #340
G. Demidov: Fone kvas. Vert.: F. Slofstra. Uitg. Tzara, 159 blz.

Het ijzingwekkendst aan de dictatuur van Stalin was misschien wel het cijfermatige cynisme waarmee saboteurs en staatsvijandige elementen moesten worden ontmaskerd. Elke dag vroeg om de arrestatie van zoveel

#Flitsrecensie #339
Ph. Kerr: Berlijnse trilogie. Vert.: G. Stuurmeijer. Uitg. Meulenhoff Boekerij, 672 blz.

Wat doet Raymond Chandlers privé detective Philip Marlowe in het Berlijn van 1936? – vraag je je bij het lezen van het eerste deel van Philip Kerrs ‘Berlijnse trilogie’ onwillekeurig af.

#Flitsrecensie #338
P. Terrehorst en G. de Vries: Nog eens zien. Uitg. IJzer, 254 blz.

Het is nog niet zo heel lang geleden dat de filosofie de film heeft ontdekt als gesprekspartner waar ze iets van leren kan. Morele dilemma’s, existentiële problemen, politieke kwesties, metafysische vraagstukken

#FLITSRECENSIE #337
H. Michaux: Elders. Vert.: P. Meeuse. Uitg. IJzer, 187 blz.

‘De Olioulaliouzen,’ schrijft de Belgische dichter Henri Michaux is zijn boek met imaginaire reisimpressies ‘Elders’, ‘zijn zo verlegen dat ze levende wezens nauwelijks aan durven kijken.’ Zo imaginair, denk ik bij het

#FLITSRECENSIE #336
Th. Paine: Het tijdperk van de rede. Vert.: K. D’huyvetters. Uitg. Damon, 256 blz.

Deïsme is een levensovertuiging tussen godsgeloof en atheïsme in. God bestaat wel, want waar kwam anders de wereld vandaan? Maar hij laat zich alleen kennen in de schepping, niet in openbaringen

#Flitsrecensie #335
M. B. Kacem: God, techniek en alwetendheid. Vert. P. Lemmens. Uitg. Ten Have, 159 blz.

Er is de God van Abraham, Izaak en Jakob; en er is de God van filosofen en geleerden. Die twee moeten niet worden verward, schreef Pascal al halverwege de zeventiende eeuw. Dat is nog steeds

#FLITSRECENSIE #334
B. Labatut: De Maniac. Vert. D.-J. Arensman. Uitg. Meridiaan, 385 blz.

Stormt de mensheid in hoog tempo af op haar eigen ondergang, in alle opzichten overtroefd door een Kunstmatige Intelligentie die zelfs haar scheppers niet meer begrijpen? Als je de in Nederland geboren

#FLITSRECENSIE #332
J.-F. Revel: Waarom de democratieën sterven. Vert. G. Bakx. Uitg. Manteau, 352 blz.

‘Misschien zal de democratie in de loop van de geschiedenis niet meer dan een accidenteel gebeuren geweest zijn, een korte parenthese die onder onze ogen weer afgesloten wordt.’ Met die omineuze

Om logistieke redenen verschijnt mijn volgende #flitsrecensie op dit kanaal niet op zaterdag 14 maar op zondag 15 februari.

#FLITSRECENSIE #331
E. Menkveld: Het grote zwijgen. Uitg. van Oorschot, 389 blz.

Lange tijd was Alphons Diepenbrock weinig meer dan een naam op het balkon van het Concertgebouw. Totdat Hans Vonk in de jaren ’90 met internationaal succes zijn orkestliederen en -muziek op cd zette en bleek dat hij

#FLITSRECENSIE #330
G. Simenon: Zondag. Vert. M. Kockelkoren. Uitg. Contact (Pandora), 157 blz.

Heel ruw kun je de misdaadromans van Georges Simenon indelen in twee categorieën. In de eerste gaat het om de opsporing en ontrafeling van het vergrijp, in de tweede om de totstandkoming ervan. Simenons

#FLITSRECENSIE #329
Ph. Oehmke: De Schönwalds. Vert. Ch. Tissen. Uitg. Meridiaan, 559 blz.

In Berlijn wordt een boekhandel geopend die zich specialiseert in ‘queer’-literatuur, terwijl buiten politiek-correcte ‘Instagrammers’ demonstreren omdat de zaak met ‘nazi-geld’ zou zijn gefinancierd.

#FLITSRECENSIE #328
A. Scurati: M, de zoon van de eeuw. Vert. J. v.d. Haar. Uitg. Podium, 851 blz.

Eens te meer blijkt Stendhal gelijk te hebben gehad. Wie de geschiedenis dicht op de huid zit, ziet geen ‘geschiedenis’ meer, maar een verwarrende wolk incidenten die slechts vanuit de toekomst gezien

#FLITSRECENSIE #327
D. v. Ingen: De tijd duurt één mens lang. Uitg. Ten Have, 224 blz.

Een gelukkig einde vind je in de hedendaagse literatuur niet vaak meer en daarom kijk je even op wanneer het autobiografische verslag ‘De tijd duurt één mens lang’ van voormalig uitgever Dries van Ingen lapidair

Heb het net uit (dl. I). #Flitsrecensie volgt.

#FLITSRECENSIE #326
O. Dazai: Als mens mislukt. Vert.: L. Van Haute. Uitg. Cossee, 191 blz.

Het komt niet vaak voor dat een roman besluit met een waarschuwing tegen zelfdoding. ‘Als mens mislukt’ van de Japanse schrijver Osamu Dazai werd kennelijk zo deprimerend geacht dat de lezer aan het slot

#FLITSRECENSIE #325
S. Satta: De dag des oordeels. Vert. F de Matteis-Vogels. Uitg. Meulenhoff, 322 blz.

Eigenlijk gebeurt er zo goed als niets in de roman ‘De dag des oordeels’ van de Italiaanse schrijver Salvatore Satta. Het slaperige stadje Nuoro op Sardinië ligt aan het eind van de 19de eeuw

Om technische redenen zal de voor zaterdag 17 januari geplande #flitsrecensie op dit kanaal pas op zondag 18 januari verschijnen. Op LinkedIn en via mailverzending ontvangt kunt u hem wel op zaterdag verwachten.

#FLITSRECENSIE #324
O. Rolin: Gesmoorde woorden. Vert. K. De Vuyst. Uitg. Vleugels, 270 blz.

Weinig boeken beginnen zo realistisch als ‘Gesmoorde woorden’ van de Franse schrijver Olivier Rolin. Niet omdat de lezer overvallen wordt door de beschreven werkelijkheid, maar omdat Rolin het aarzelende

#FLITSRECENSIE #323
H. de Balzac: Verloren illusies. Vert. Jan Versteeg. Uitg. van Oorschot, 735 blz.

We zijn al een stuk gevorderd in ‘Verloren illusies’, de omvangrijke roman waarin Balzac de opkomst en ondergang verhaalt van de aanstormende schrijver Lucien Chardon, wanneer deze van de

#FLITSRECENSIE #322
J. V. Jensen: De val van de koning. Vert.: G. Cruys. Uitg. Meulenhoff, 259 blz.

Wat moet je aan met een roman die geldt als een hoogtepunt in een nationale literaire traditie maar waar je geen kant mee op kunt? In 1901 publiceerde de Deense schrijver, dichter en essayist

#FLITSRECENSIE #321
D. Kehlmann: Tyll. Uitg. Rohwolt Taschenbuch Verl., 475 blz.

Een 15/16e-eeuwse figuur in de 17e eeuw met een omslag uit de 18/19e: de Duitse pocketeditie van Daniel Kehlmans hervertelling van de Tijl-Uilenspiegelsage doet je bij voorbaat al duizelen. Kehlmann sleept je

#FLITSRECENSIE #320
Y. Tawada: Verspreid over de aarde. Vert.: L. van Haute. Uitg. Koppernik, 250 blz.

Opvallend in de hedendaagse Japanse literatuur is het zachtaardige, soms bijna kinderlijk-naïeve taalgebruik dat je daarin nogal eens aantreft. Murakami vertoont het in Norwegian Wood, Yoko Tawada

In verband met een korte vakantie vervalt vandaag en volgende week mijn #Flitsarchief. Mijn volgende #flitsrecensie kunt u verwachten op zondag 28 december.

#FLITSRECENSIE #318
M. Doorman: Mijn vader en ik. Uitg. Prometheus, 237 blz.

We zijn al bijna aan het slot van Maarten Doormans zoektocht naar de man die zijn vader was wanneer hij constateert: ‘Het is gewoon beter niet alles te willen weten als je van iemand probeert te houden, je vindt zelden

#FLITSRECENSIE #317
Q. Weeterings: Grosso modo. Uitg. De blauwe tijger, 137 blz.

De lezer de ogen openen en aanzetten tot doordenken: dat is wat het aforistische genre in zo kort mogelijk bestek beoogt. Inhoudelijk is het dwars, formeel bijna net zo fijn geslepen als poëzie. De brille van de